பிரபஞ்சன் இந்த புத்தகம் பற்றி சொல்கிறார் –

தமிழில் தக்க வரலாற்றுப் புதினம் தோன்றவில்லையே என்கிற வசை என்னால் ஒழிந்தது!

மேலும் சொல்கிறார் –

முறுக்கு மீசையும், வஜ்ரம் போல் மேனியும் கொண்ட இளவரசன், கச்சைக்குள் அடங்காப் பெரும் ஸ்தனங்களைக் கொண்ட மஞ்சளழகியைக் கட்டிலில் சேர்த்த வீர சாகசம், இந்த தமிழ் தேசத்தில் வரலாற்றுப் புதினம் என்ற பெயரால் அழைக்கப்படுவது, தமிழர்க்குத் தலைக்குனிவு தரும் செயலேயாகும்.

அவர் சொல்வதில் உண்மை இல்லாமல் இல்லை. சரித்திர நாவல் என்றால் எல்லாருக்கும் முதலில் ஞாபகம் வரும் பேர் சாண்டில்யன்தான். சாண்டில்யன் கதைகள் நமக்கு தரும் அனுபவம் எம்ஜிஆர் படங்கள், காமிக்ஸ் சாகசம் மாதிரிதான். அவர் கொண்டு வரும் வரலாறு எல்லாம் ராஜா ராணி இளவரசன் இளவரசி பற்றிதான். தமிழில் இது வரை வந்த சரித்திர நாவல்களில் மிக சிறந்ததாக நான் நினைப்பது பொன்னியில் செல்வன். சில ஆயிரம் பக்கங்கள் கொண்ட பொ. செல்வனில் அன்றைய வாழ்க்கை முறை – ஜாதி, விவசாயம், குறுநில மன்னர்கள்-மைய அரசு பற்றிய உறவு, படை எப்படி திரட்டப்பட்டது – பற்றி எல்லாம் ஒரு வரி கூட கிடையாது. அதைப் படித்து சுந்தர சோழனுக்கு அப்புறம் உத்தம சோழன் பட்டத்துக்கு வந்தார் என்று தெரிந்து கொள்ளலாம். பொ. செல்வனின் சிறப்பு அதன் கதைப் பின்னல் மட்டுமே.

நம் எல்லாருக்கும் வரலாறு என்றால் அசோகன், விக்ரமாதித்தன், நரசிம்ம வர்மன், ராஜராஜன், அக்பர் என்று சொல்லிக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. படிக்கும்போது எனக்கு இந்த கேள்வி உண்டு – பாபருக்கு பிறகு அக்பர் வந்தால் என்ன, இல்லை அக்பருக்கு பிறகு பாபர் வந்தால் என்ன, இந்த இழவை எல்லாம் எதற்கு படிக்க வேண்டி இருக்கிறது என்று. தமிழ் வரலாற்று நாவல்கள் இந்த ராஜா-ராஜா சண்டைகளை தாண்டவே இல்லை.

பிரபஞ்சன் தாண்டி இருக்கிறார். தகவல்களை தேடி எடுத்து அதை சுவாரசியமான கதை ஆக்கி இருக்கிறார். கோழி திருடியவன் எப்படி பிடிபட்டான், அடிமைக்கு என்ன விலை, பாண்டிச்சேரியின் ஃப்ரெஞ்சு கவர்னர் கடலோரமாக உட்கார்ந்துகொண்டு கக்கூஸ் போகக் கூடாது என்று போட்ட சட்டம், என்று நிறைய வாழ்க்கை முறை தகவல்களை நாவல் ஆக்கி இருக்கிறார்.

ஆனால் அவராலும் ராஜா கதையை முழுதாக தாண்ட முடியவில்லை. நாவலில் பெரும் பகுதி சந்தா சாஹிப், தஞ்சை அரசர்கள், ஆட்சி உரிமைக்கான தகராறுகள் பற்றி பேசுகிறது. இவை பெரும்பாலும் ஆனந்தரங்கம் பிள்ளையின் கண்ணோட்டத்தில் விவரிக்கப்படுகின்றன. ராஜராஜ சோழன் கதையை முதலமைச்ச்சர் அநிருத்த பிரம்மராயர் கண்ணோட்டத்தில் விவரிப்பது போல.

நாவலின் பிரச்சினை கதை கோர்வையாக இல்லாததுதான். உதாரணமாக ஒரு முதலியார் தன சம்பதியிடமிருந்து அடிமைகளை வாங்குவது ஒரு பகுதியில் விவரிக்கப்படுகிறது. இது ஒரு தனி கிளைக்கதை. ஒரு பத்து பக்கம் போகிறது. முன்னேயும் பின்னேயும் அதை பற்றி வேறு பேச்சு இல்லை. அதில் வரும் பாத்திரங்கள் வேறு எங்கும் வருவதும் இல்லை. ஒரு வருஷம் பேப்பர் தலைப்பு செய்திகளை சேகரித்து அதை ஒரு கதை ஆக்குவது போலத்தான்.

ஆனால் மிக அருமையான முயற்சி என்பதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை. கட்டாயம் படிக்க வேண்டிய தமிழ் நாவல். தமிழின் மூன்று சிறந்த வரலாற்று நாவல்களில் ஒன்று. (பொ. செல்வன், சிவகாமியின் சபதம் மற்ற இரண்டு)

ஜெயமோகன் இதை தமிழின் பத்து சிறந்த நாவல்களில் ஒன்றாக குறிப்பிடுகிறார். எஸ். ராமகிருஷ்ணன் நூறு சிறந்த தமிழ் நாவல்களில் ஒன்றாக இதை குறிப்பிடுகிறார்.

தொடர்புடைய பதிவுகள்:
தமிழில் சரித்திர நாவல் சிபாரிசுகள், இன்னும் சில சிபாரிசுகள்
ஜெயமோகனின் தமிழ் நாவல் சிபாரிசுகள்
எஸ். ராமகிருஷ்ணனின் தமிழ் நாவல் சிபாரிசுகள்

Advertisements

(எண்பதுகள் என்றால் எண்பதுகள் இல்லை – எழுபதுகளின் இறுதியிலிருந்து எண்பதுகளின் இறுதி வரை)

டீனேஜ் பருவத்தில்தான் சுஜாதா கண்ணில் பட்டார். சுஜாதா என்றால் அப்போதெல்லாம் வெறி பிடித்த மாதிரி படிப்பேன். அதுவும் கணேஷ் வசந்த் என்றால் கேட்கவே வேண்டாம். அவருடைய வரிகளை சொல்லி சொல்லி மகிழ்ந்து கொள்வோம். நிர்வாண நகரத்திலிருந்து – “தியேட்டரில் எனக்கு முன்னால் நிற்பவன்தான் குடம் குடமாக மூத்திரம் போவான்”. பிரியாவில் கணேஷ்தான் ஹீரோ, ஆனால் பெரிதாக ஹீரோத்தனம் எதுவும் கிடையாது. எனக்கு பெரிய புதுமையாக இருந்தது. 24 ரூபாய் தீவு, ஜன்னல் மலர், மேற்கே ஒரு குற்றம், வைரங்கள், மூன்று நிமிஷம் கணேஷ், அனிதா – இளம் மனைவி, நைலான் கயிறு, டாக்டர் நரேந்திரனின் வினோத வழக்கில் தெரியும் ராஷோமான் டெக்னிக், பாலம் கதை, ரத்தம் ஒரே நிறம், வசந்த்! வசந்த்!, கனவு தொழிற்சாலை, இலங்கையில் ஒரு நூலகம் எரிக்கப்பட்டதை வைத்து எழுதப்பட்ட ஒரு லட்சம் புத்தகங்கள் சிறுகதை என்று சொல்லி கொண்டே போகலாம். என்ன துக்கம் என்றால் அவரது இன்னொரு பக்கம் தெரியவே இல்லை. கணையாழியின் கடைசி பக்கம் மாதிரி அவர் எழுதுவார் என்றெல்லாம் எனக்கு தெரிய நிறைய நாட்கள் ஆயிற்று.

கணேஷ் வசந்த் அளவுக்கு மனதை கவராவிட்டாலும் தேடிய இன்னொரு சீரிஸ் தமிழ்வாணனின் சங்கர்லால் கதைகள். எப்போதும் தேநீர் பருகிக் கொண்டே இருப்பார். எஸ்.எஸ். 66 என்ற கதை எங்கள் வட்டத்தில் பாப்புலராக இருந்தது. அப்புறம் தமிழ்வாணன் துப்பறியும் கதைகள் வர ஆரம்பித்தன. சங்கர்லால் அளவுக்கு பிடிக்கவில்லை.

மாத நாவல்கள் வர ஆரம்பித்த புதிது. மாலைமதி வர ஆரம்பித்திருந்தது. ஒரு ரூபாய் விலை என்று நினைக்கிறேன். (அது பெரிய அமவுண்ட், தினமும் ரயிலில் போய் பள்ளியில் படிக்கும் எனக்கு கையில் கொஞ்சம் காசு இருக்கட்டும் என்று மூன்று மாதத்துக்கு ஒரு முறை ஒரு ரூபாய் கொடுத்து வைத்திருந்த காலம் அது – டீ பதினைந்து பைசாவுக்கும் சமோசா பத்து பைசாவுக்கும் கிடைத்துக்கொண்டிருந்தது.) மாத நாவல்கள் மூலம் புஷ்பா தங்கதுரை, ராஜேந்திரகுமார், மகரிஷி, சவீதா என்று பலர் அறிமுகம் ஆனார்கள். சுஜாதாவின் பல கணேஷ் வசந்த கதைகள் மாத நாவலாக வெளி வந்தன. எனக்கு ஞாபகம் இருப்பவை மேற்கே ஒரு குற்றம் (சுஜாதா), மூன்று நிமிஷம் கணேஷ் (சுஜாதா), அது வரையில் காஞ்சனா (மகரிஷி), வணக்கத்துக்குரிய காதலி (ராஜேந்திரகுமார்), லீனா மீனா ரீனா (புஷ்பா தங்கதுரை). புஷ்பா தங்கதுரையின் சிங் துப்பறியும் கதைகள் பெரும்பாலும் soft porn. ராஜேந்திரகுமாரும் சுஜாதாவும் எழுதியவை யூத் கதைகள். ரா. குமாரின் கதைகளில் பெரும்பாலும் மோட்டார் சைக்கிள் ஓட்டும் இளைஞனின் முதுகில் ஒரு இளைஞியின் மார்புகள் அழுந்தும். ஞே என்று விழிப்பார்கள். ஒருத்தனுக்கு கிடைத்தால் க்ளாசில் எல்லாரும் படிப்போம்.

ஜெயகாந்தனின் ஜ.ஜ. சங்கரவை பற்றி போன பதிவில் எழுதி இருந்தேன்.

இந்த கால கட்டத்தில் படித்த முக்கியமான புத்தகங்களில் ஒன்று வியாசர் விருந்து. மகாபாரதத்தின் மீது இன்றும் இருக்கும் பெரும் பித்துக்கு இதுதான் காரணம். மகாபாரதத்தை பற்றி இன்னொரு முறை விலாவாரியாக எழுதுகிறேன். ராஜாஜியை எத்தனை பாராட்டினாலும் தகும். இதை போன்ற simplified versions-ஐ வேறு பலரும் எழுதி இருக்கிறார்கள். (ஆர.கே. நாராயண், சோ ராமசாமி உட்பட) ஆனால் ராஜாஜி மாதிரி யாரும் எழுதவில்லை.

குமுதம், விகடன் தொடர்கதைகள் மூலம்தான் சிவசங்கரி, லக்ஷ்மி, இந்துமதி, பி.வி.ஆர்., மெரினா ஆகியோர் அறிமுகமானார்கள். பி.வி.ஆர். எழுதும் கதைகள் அப்போது கொஞ்சம் ரியலிஸ்டிக்காக இருப்பதாக தோன்றியது. இந்துமதியின் தரையில் இறங்கும் விமானங்கள் முதலில் படித்தபோது பெரிதாக ரசிக்கவில்லை. ஒரு பதினேழு வயதில் எனக்கும் அந்த இன்டலெக்சுவல் மாதிரி என்னை நினைத்துக் கொள்ள பிடித்திருந்தது. என்ன, எனக்கு அண்ணனும் இல்லை, மன்னியும் இல்லை, ஜமுனாவும் இல்லை. இப்போதும் அது நல்ல புத்தகம் என்றுதான் நினைக்கிறேன். மெரினாவின் நாடகங்கள் விகடனில் தொடராக வரும். கால்கட்டு, ஊர் வம்பு என்று சுவாரசியமான நாடகங்கள். சிவசங்கரி, லக்ஷ்மி கதைகள் எல்லாம் இந்த காலத்து மெகா சீரியல்கள் மாதிரி பெண்களுக்காகவே எழுதப்பட்ட மாதிரி இருக்கும். சிவசங்கரியின் கதைகள் என் வயது பெண்களுக்கு பிடித்திருந்தன. அவர்களிடம் பேச ஒரு சாக்கு வேண்டும் என்பதற்காகவே அவரது கதைகளை விடாமல் படித்தேன். அவர் எழுதிய எந்த கதையும் – புகழ் பெற்ற ஒரு மனிதனின் கதை, பாலங்கள் உட்பட – பெரிதாக பிடிக்கவில்லை. அவருக்கு லக்ஷ்மி கொஞ்சூண்டு பெட்டராக தெரிந்தது.

அடுத்த source உறவினர் வீட்டில் பைண்ட் செய்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் தொடர்கதைகள். பொன்னியின் செல்வனை அப்படித்தான் பேய் பிடித்த மாதிரி நாலைந்து நாட்களில் படித்தேன். என்னால் கீழேயே வைக்க முடியவில்லை. அதற்கு பிறகு சிவகாமியின் சபதம், பார்த்திபன் கனவு, அலை ஓசை எல்லாம் தேடி கண்டுபிடித்து படித்தேன். பொ. செல்வன்தான் அவருடைய மாஸ்டர்பீஸ். சி. சபதம் நன்றாக இருந்தது. பா. கனவு கொஞ்சம் வாண்டு மாமா கதை மாதிரி இருக்கும். அலை ஓசைதான் அவருக்கு பிடித்த நாவலாம். எனக்கு அவ்வளவாக ரசிக்கவில்லை. அப்போது தேடிய தியாக பூமி, கள்வனின் காதலி எல்லாம் எனக்கு பல வருஷம் கழித்துதான் படிக்க முடிந்தது.

அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக சில சிறுகதைகள் (புதுமைப்பித்தன்) பிடித்திருந்தன. பிடித்த இன்னொரு புத்தகம் வால்காவிலிருந்து கங்கை வரை. தேவனின் ஜஸ்டிஸ் ஜகன்னாதன், துப்பறியும் சாம்பு இரண்டும் இந்த கால கட்டத்தில்தான் படித்தேன். எல்லாமே அம்மா சிபாரிசு என்று ஞாபகம். சாம்பு ஃபார்முலாதான், ஆனால் படிக்க ஜாலியாக இருந்தது. ஜ. ஜகன்னாதன் நன்றாக இருந்தது.

எல்லாரும் குறிப்பிட்டு சொல்கிறார்களே என்று பிரதாப முதலியார் சரித்திரத்தை நான் தேடித் பிடித்து படித்தேன். உலக மகா போர். தி.ஜானகிராமன் எனக்கு சுலபமாக கிடைக்கவில்லை. கிராம நூலகங்களில் கிடைத்திருக்கும், ஆனால் என் அம்மா அவரை வேண்டுமென்றே எனக்கு சிபாரிசு செய்யவில்லை என்று நினைக்கிறேன். எனக்கு அம்மா வந்தாள், மரப் பசு ஆகியவற்றை எழுபதுகளில் படித்திருக்க முடியாது, ஆனால் மோக முள் படித்திருக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். அம்மா வந்தாள் எனக்கு எண்பதுகளிலும் படித்திருக்க முடியாது. டூ ஷாக்கிங். அம்மா என்ற தெய்வப் பிறவியை, தியாகச் சுடரை, ஆசாபாசம் உள்ள மனுஷியாக பார்க்க முடியும் வயதில்லை.

அசோகமித்திரன், லா.ச.ரா சுத்தமாக புரியவில்லை. (இப்போதும் பல நேரம் அப்படித்தான்) அசோகமித்ரனின் ஒரு கதை – அவர் அமெரிக்கா வந்திருப்பார். நிறைய நிகழ்ச்சிகளை ஒத்துக்கொண்டிருப்பார். ஒரு நண்பர் அவரை பஸ் ஸ்டாண்டில் விட்டுவிட்டு போவார். இவருக்கு ஏழு மணிக்கோ என்னவோ பஸ். பஸ் வராது. இவர் மனதில் பல எண்ணங்கள் ஓடும், நிகழ்ச்சி மிஸ் ஆகப் போகிறது, அடுத்த நிகழ்ச்சிக்கு அங்கிருந்து டிக்கெட், அதையும் இனி மேல் அட்டென்ட் செய்ய முடியாது, என்ன செய்யப் போகிறோம் என்றெல்லாம். கடைசியில் பார்த்தால் பஸ் பஸ் மாதிரி இருக்காது, பெரிய ட்ரக் மாதிரி இருக்கும். பீஹாரில் முதல் முறை ட்ரக்கரில் பயணம் செய்த பிறகுதான் இந்த கதை எனக்கு புரிந்தது. அதற்கு இன்னும் பத்து வருஷம் இருக்கிறதே!

புதிதாக எழுதுபவர்களில் பாலகுமாரன் (மெர்க்குரிப் பூக்கள்) பிடித்திருந்தது. அந்த வயதில் என்னை கேட்டிருந்தால் சாயாவனம், ஜய ஜய சங்கர, தரையில் இறங்கும் விமானங்கள், பொ. செல்வன், சி. சபதம், மெர்க்குரிப் பூக்கள், கணேஷ் வசந்த் கதைகளைத் தவிர தமிழில் எதுவுமே நினைவு வைத்துக் கொள்ள வேண்டியதாக எனக்கு தோன்றவில்லை.

ஒரு பதினாலு பதினைந்து வயதில் நான் ஆங்கிலப் புத்தகங்களை படிக்க ஆரம்பித்தேன். எனிட் ப்ளைடனில் ஆரம்பித்து, உடனடியாக ஜேம்ஸ் ஹாட்லி சேஸ், பெரி மேசன், அலிஸ்டர் மக்ளீன், ஹரல்ட் ராபின்ஸ், சிட்னி ஷெல்டன் என்று த்ரில்லர்களுக்கு போக முடிந்தது. அடுத்த கட்டமாக என்ன படிக்கலாம் என்று சொல்லும் புஸ்தகங்கள் கிடைத்தன. விரைவில் வுட்ஹவுஸ் கண்ணில் பட்டார். க்ளாசிக்ஸ் என்ன என்று தெரிந்தது – டிக்கன்ஸ், ஹ்யூகோ, டூமாஸ்(கல்கியை விட மட்டம்), ஸ்டீவன்சன், போ, இப்சன், ட்வெய்ன், தாக்கரே என்று படிக்க முடிந்தது. ஹார்டி, ஹாதொர்ன் போன்றவர்கள் நமக்கு சரிப்பட மாட்டார்கள் என்று ஒதுக்க முடிந்தது. நவீன காலத்துக்கு என்று ஹெமிங்வே, ஷா, பிரெக்ட், ஆர்தர் மில்லர் என்று கிடைத்தார்கள். என்ன படிக்கலாம் என்று முடிவு செய்வது சுலபமாக இருந்தது. விமரிசனங்கள், இலக்கிய வரலாறுகள் கிடைத்தன.

அலிஸ்டர் மக்ளீன் மாதிரி எனக்கு தெரிந்து யாருமே தமிழில் எழுதவில்லை. கணேஷ் வசந்த் நன்றாக இருந்தாலும், ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் எங்கேயோ போய்விட்டார். தமிழில் science fiction என்று எதுவுமே இல்லை. (அப்போது சுஜாதாவின் SF பற்றி தெரியாது) தமிழ் பி.ஜி. வுட்ஹவுஸ் கிடைக்கவில்லை. Tale of Two Cities, Treasure Island, Dr. Jekyll and Mr. Hyde, Arms and the Man, Doll House, Les Miserables தரத்துக்கு எனக்கு தமிழில் எதுவுமே கிடைக்கவில்லை.

தமிழ் இலக்கிய வரலாறு எடுத்தால் எப்போதும் நற்றிணை, நல்ல குறுந்தொகை, ஐங்குறுநூறு, ஒத்த பதிற்றுப்பத்து, ஓங்கு பரிபாடல் பற்றிதான் ஆய்வுகள் கிடைத்தன. தமிழ் நாவல், சிறுகதைகளை பற்றி பேசுபவை சுலபமாக கிடைக்கவில்லை. எனக்கும் எங்கே கிடைக்கும் என்று தெரியவில்லை. இந்த கால கட்டத்தின் இறுதியில்தான் கணையாழி போன்ற பத்திரிகைகளை பற்றி கேள்விப்பட்டேன். மணிக்கொடி என்று ஒரு பத்திரிகை இருந்ததே தெரியாது. சிறு பத்திரிகைகள் வருகின்றன என்று கூட தெரியாது. என்ன படிக்கலாம் என்று சொல்ல யாருமில்லை. அப்படிப்பட்ட விமரிசனங்களும் என் கண்ணில் படவில்லை. கணையாழி மாதிரி பத்திரிகைகளின் பேர் கூட நான் கேள்விப்பட்டதில்லை. (கிராமங்களில் வளர்ந்தவன்) ஏதோ பழக்கம் காரணமாக தமிழ் புத்தகங்கள் படித்தேன், அவ்வளவுதான். Time pass!

இந்த கால கட்டத்தில் படித்த புத்தகங்களில் எனக்கு பிடித்திருந்தவை:
1. பொன்னியின் செல்வன்
2. சிவகாமியின் சபதம்
3. பார்த்திபன் கனவு
4. தரையில் இறங்கும் விமானங்கள்
5. வால்காவிலிருந்து கங்கை வரை
6. மெர்க்குரிப் பூக்கள்
7. துப்பறியும் சாம்பு
8. ஜஸ்டிஸ் ஜகன்னாதன்
9. கணேஷ் வசந்த் கதைகள்
10. எஸ்.எஸ். 66
வேண்டுமானால் பி.வி.ஆரையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம் (புத்தகம் பேர் எதுவும் ஞாபகம் இல்லை).

மொத்தமாக ஒரு பதினைந்து வருஷ படிப்புக்கு முப்பது நாற்பது புத்தகம் தேறினால் ஜாஸ்தி. எனக்கு த்ரில்லர், நகைச்சுவை, சயன்ஸ் ஃபிக்ஷன், க்ளாசிக் புத்தகங்கள், மனித வாழ்வை சித்தரிக்கும் insightful புத்தகங்கள் என்றால் தமிழ் இல்லை, ஆங்கிலம்தான் என்று மனதில் தோன்றிவிட்டது. இந்த கால கட்டத்தில் படித்த ஆங்கிலப் புத்தகங்களில் மட்டும் யோசிக்காமல் ஒரு ஐம்பது புத்தகமாவது சொல்லலாம்.

தொடர்புடைய மற்ற பதிவுகள்
எழுபதுகளில் என் படிப்பு
இன்குலாப்
கணேஷ் வசந்த் வாழ்க்கை வரலாறு
ப்ரவாஹன்


சரித்திர நாவல்களுக்கு பல சுவாரசியமான மறுமொழிகள் வந்தன. அவற்றிலிருந்து எடுத்த விவரங்கள், பரிந்துரைகள், மற்றும் இணையத்தில் கிடைத்த பரிந்துரைகள் கீழே.

ஞானியும் வீரபாண்டியன் மனைவியை பரிந்துரைக்கிறார். இப்போது இந்த புத்தகம் கிடைக்கிறதா?

மாலன் டணாய்க்கன் கோட்டை என்ற புத்தகத்தை பரிந்துரைக்கிறார்.

பிரபஞ்சன் எழுதிய மானுடம் வெல்லும் என்ற புத்தகத்தை ஜெயமோகன் தனது டாப் டென் புத்தகங்களில் ஒன்றாக குறிப்பிடுகிறார். நான் சரித்திர நாவல் பகுதியை பார்த்துவிட்டு, இதை பார்க்காமல் கோட்டை விட்டுவிட்டேன். மானுடம் வெல்லும் பற்றி அவர் சொல்வது:

வரலாறு என்றால் ஐதீகம் என நம்பிய சமூகம் நாம். ஐதீகங்களை மறு ஆக்கம் செய்து வரலாற்று நாவல் என்றோம். தமிழில் தகவல்களினால் சமநிலைப் படுத்தப்பட்ட வரலாற்று சித்திரத்திலிருந்து உருவாக்கப்பட்ட முதல் நாவல் இது. வரலாற்றின் அபத்தமான, ஒருங்கிணைவில்லாத, சம்பவ நகர்வையும்; அதன் களத்தில் நிகழும் தீவிரமான அதிகாரப் போட்டியையும் காட்டும் நாவல் இது. ஐரோப்பிய ஒழுங்கு இந்தியனை ஆட்படுத்துவதும் நெறிப்படுத்துவதும் ஒரேசமயம் இந்நாவலில் தெரிகிறது. வரலாற்று மாந்தர் அதிமானுடர்களாக இல்லாமலிருப்பது அளிக்கும் தரிசனம் தமிழுக்கு மிகமிக முக்கியமானது.
1991ல் பிரசுரமாயிற்று.

நண்பர் நந்தாவும் மானுடம் வெல்லும், உடையார் ஆகியவை பற்றி மறுமொழி எழுதினார். (நந்தா மேல் எனக்கு கொஞ்சம் காண்டு உண்டு. அவர் ரமணி சந்திரனை பற்றி எழுதிய ஒரு பதிவை பார்த்துவிட்டு எப்படியாவது கஷ்டப்பட்டு வாழ்க்கையில் ஒரு ரமணி சந்திரன் புத்தகமாவது படிக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.:-) ) நந்தா சொன்ன மற்ற புத்தகங்கள்
1. சேது நாட்டு வேங்கை, இந்திரா சௌந்தர்ராஜன் – சேது நாட்டு வேங்கை கிழவன் சேதுபதியைப் பற்றியது. ராமேஷ்வரம் மற்றும் ராமலிங்க விலாசம் என்று அந்த அரண்மனையப் பற்றி நன்றாக குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும்.
2. பொன் அந்தி, எஸ்.பாலசுப்ரமனியம்மருதநாயகத்தை வைத்து எழுதப்பட்டது.
3. காஞ்சிபுரத்தான், ரா.கி.ரங்கராஜன் – பாளையத்தார்கள் காலத்திய முழுக்க முழுக்க கற்பனைக் கதை. நடை நன்றாய் இருக்கும்.
4. பாண்டிமாதேவி, நா.பார்த்தசாரதி

விஜயராகவன் ஜெயமோகன் குறிப்பிடும் ரோமாபுரி பாண்டியன் வேஸ்ட் என்று சொல்கிறார். அவர் ராஜா ராணி பாதுஷாக்கள் இல்லாத கதைகளை – சரித்திர பின்னணி கொண்ட கதைகளை – விரும்புபவர் போல தெரிகிறது. அப்படி எனக்கு தெரிந்து எழுதுபவர் பிரபஞ்சன்தான். மானுடம் வெல்லும் பற்றி ஜெயமோகன் எழுதி இருப்பதை படித்து பாருங்கள். அதை தவிரவும் அவர் சில கதைகள் – அனேகமாக பாண்டிச்சேரி பின்னணி கொண்டவை – எழுதி இருக்கிறார். பாலகுமாரனும் இப்படி சிலவற்றை எழுதி இருக்கிறார். இப்போது நாவல் பேர் எதுவும் ஞாபகம் வரவில்லை – ஜெம்பை கோவில் கல்வெட்டு, மயிலை, சுசீந்திரம் கோவில்கள் பற்றி எழுதி இருப்பது நினைவுக்கு வருகிறது.

எஸ். ராமகிருஷ்ணன் தளத்தை படித்துக் கொண்டிருந்தேன். அவர் சிபாரிசு செய்யும் நாவல்களில் சரித்திர நாவல்கள் நான்குதான். பொன்னியின் செல்வன், வீரபாண்டியன் மனைவி, ரத்தம் ஒரே நிறம், உடையார். அவருடைய ஸ்டாண்டர்ட் என்னுடையதை விட கொஞ்சம் ஸ்ட்ரிக்டாக இருக்கிறது. 🙂

ம.தி.மு.க. தலைவர் வைக்கோ சரித்திர நாவல்களைப் பற்றி ஒரு சம்பிரதாயமான உரை ஆற்றி இருக்கிறார். அதை இங்கே காணலாம். அவர் இங்கே சிவகாமியின் சபதம் பற்றி நீண்ட அறிமுகம் செய்து வைக்கிறார்.


தமிழில் சரித்திர நாவல்களை பற்றி ஒரு பதிவு எழுதி இருந்தேன். அதில் நான் சிபாரிசு செய்யும் நாவல்கள் எவை என்று தெளிவாக குறிப்பிடவில்லை. என் லிஸ்ட் ரொம்ப சின்னது.

என் கணக்கில் மூன்றே மூன்று பேர்தான் நினைவில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டிய சரித்திர நாவல்களை எழுதி இருக்கிறார்கள் – கல்கி, சாண்டில்யன், சுஜாதா.

ராங்க் படி என் சிபாரிசுகளை வரிசைப்படுத்தி இருக்கிறேன்.
1. பொன்னியின் செல்வன்
2. சிவகாமியின் சபதம்
3. யவன ராணி
4. கடல் புறா
5. பார்த்திபன் கனவு
6. ராஜ முத்திரை
7. மலை வாசல்
8. ரத்தம் ஒரே நிறம்

கொஞ்சம் பெரிய லிஸ்ட் வேண்டும் என்று நினைப்பவர்களுக்காக – ஜெயமோகன் தனது சிபாரிசுகள் லிஸ்டில் historical romances என்று ஒரு பகுதி எழுதி இருந்தது ஞாபகம் வந்தது. சவுகரியத்துக்காக அதை இங்கே கட் பேஸ்ட் செய்திருக்கிறேன்.

வரலாற்று மிகு கற்பனைப் படைப்புகள்
1) பொன்னியின் செல்வன் — கல்கி.
2) சிவகாமியின் சபதம் — கல்கி.
3) மன்னன் மகள் — சாண்டில்யன்.
4) யவன ராணி — சாண்டில்யன்.
5) கடல் புறா — சாண்டில்யன்.
6) வீரபாண்டியன் மனைவி — அரு. ராமநாதன்.
7) ஆலவாய் அழகன் — ஜெகசிற்பியன்.
8) திருவரங்கன் உலா — ஸ்ரீ வேணுகோபாலன்.
9) வேங்கையின் மைந்தன் — அகிலன்.
10) மணிபல்லவம் — நா. பார்த்தசாரதி.

வரலாற்று மிகு கற்பனை படைப்புகள் இரண்டாம் பட்டியல்
1) பார்த்திபன் கனவு — கல்கி.
2) ஜல தீபம் — சாண்டில்யன்.
3) கன்னி மாடம் — சாண்டில்யன்.
4) மூங்கில் கோட்டை — சாண்டில்யன்.
5) ராஜ முத்திரை — சாண்டில்யன்.
6) கயல்விழி — அகிலன்.
7) வெற்றித் திருநகர் — அகிலன்.
8) ரத்தம் ஒரே நிறம் — சுஜாதா.
9) கோபுர கலசம் — எஸ்.எஸ். தென்னரசு.
10) ராணி மங்கம்மாள் — நா. பார்த்தசாரதி.
11) ரோமாபுரிப் பாண்டியன் — மு. கருணாநிதி.
12) தென்பாண்டி சிங்கம் — மு. கருணாநிதி.
13) பத்தினிக் கோட்டம் — ஜெகசிற்பியன்.
14) நந்திபுரத்து நாயகி — விக்ரமன்.
15) திருச்சிற்றம்பலம் — ஜெகசிற்பியன்.


இந்தத் தளத்தின் பதிவுகளில் இது மிகப் பிரபலமானது. இதை மேம்படுத்தி ஒரு சீரிசாகவே சிலிகன் ஷெல்ஃப் தளத்தில் மீள்பதித்திருக்கிறேன்.

சாண்டில்யன் பற்றிய பதிவில் சாண்டில்யன் பல தளங்களில் – கரிகால் சோழன் காலம், பிற்கால சோழர்கள், பாண்டியர்கள், ராஜஸ்தானம், பல்லவர்கள், கதம்பர்கள், மராத்தியர்கள், குப்தர்கள் – கதை எழுதியவர் என்று ஒரு நண்பர் சொல்லி இருந்தார். உண்மைதான். அது சாண்டில்யனின் ப்ளஸ் பாயின்ட்தான். அதனால்தானோ என்னவோ தமிழின் சரித்திர நாவல் என்றாலே சான்டில்யன்தான் என்று ஆகிவிட்டது. ஆனால் அவரது கதைகள் இரண்டாம் தரமானவைதான்.

தமிழில் முதல் தரமான சரித்திர நாவல் என்றால் பொன்னியின் செல்வன்தான். கதை பின்னல் என்றால் இந்த கதைதான். எத்தனை முடிச்சுகள், எத்தனை பலமான பாத்திரங்கள்? சிறு ரோல்களில் வரும் பார்த்திபேந்திரன், கந்த மாறன், சின்ன பழுவேட்டரையர், அநிருத்த பிரம்மராயர், ரவிதாசன், ஏன் குடந்தை ஜோதிடர் கூட மிக நுண்மையாக செதுக்கபட்டிருப்பார்கள். ஆழ்வார்க்கடியான், பூங்குழலி, சேந்தன் அமுதன், வானதி, மந்தாகினி, ஆதித்த கரிகாலன் போன்றவர்களை பற்றி சொல்லவே வேண்டாம். இதை விட சிறந்த சரித்திர நாவலை நான் படித்ததில்லை. விக்டர் ஹ்யூகோவின் லே மிசரபில்ஸ் இதற்கு சமமானது என்று சொல்லலாம். ஆனால் ஹ்யூகோ எழுதும்போது இது ஒரு சம காலத்திய நாவல் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

கல்கியின் சிவகாமியின் சபதம் பொ. செல்வனுக்கு அடுத்தபடி சொல்ல வேண்டிய நாவல். முதன் முதலாக படித்தபோது ஒரு வாரம் நாக நந்தி கனவில் வந்தார். தூக்கத்தில் திடீர் திடீரென்று எழுந்து உட்கார்ந்து கொள்வேன். ஆயனர், மகேந்திர வர்மர், புலிகேசி, பரஞ்சோதி, கண்ணபிரான், நரசிம்ம வர்மர் எல்லாம் மிக அற்புதமான பாத்திரங்கள். சிவகாமி அருமையான படைப்பு.

கல்கியின் பார்த்திபன் கனவு படிக்கக் கூடியதுதான். சாண்டில்யனின் பெஸ்ட் நாவல்களுக்கு இணையான தரம். கொஞ்சம் அமெச்சூர்தனம் தெரியும். கல்கியின் முதல் சரித்திர நாவல் இதுதான். இதை ப்ராக்டிசுக்காக அவர் எழுதி இருக்க வேண்டும்.

இந்த மூன்று நாவல்களையும் வைத்து சொல்கிறேன், கல்கிதான் தமிழின் மிக சிறந்த சரித்திர நாவலாசிரியர்.

சாண்டில்யனை இதற்கு அடுத்தபடி சொல்லலாம். அவரைப் பற்றிய பதிவுகள் இங்கே மற்றும் இங்கே.

ஞாபகம் வரும் வேறு சிலர்:
அகிலன் – கயல்விழி. மூன்றாம் தர நாவல். பேப்பருக்கு பிடித்த கேடு. இந்த நாவல் பிடிக்காததால், நான் வேங்கையின் மைந்தன், வெற்றி திருநகர் போன்றவற்றையும் படிக்கவில்லை.

நா. பார்த்தசாரதி: ராணி மங்கம்மாள், கபாடபுரம் இரண்டு படித்திருக்கிறேன். நா.பா.வின் நாவல்களில் எப்போதும் நிறைய உபதேசம் இருக்கும. ராணி மங்கம்மாளும் அப்படித்தான். நினைவில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டிய புத்தகம் இல்லை, ஆனால் ரொம்ப மோசமும் இல்லை. கபாடபுரம் பெரிய ப்ளேடு.

சுஜாதாவின் ரத்தம் ஒரே நிறம்: படிக்கலாம், ஆனால் சூப்பர் டூப்பர் என்றெல்லாம் சொல்லமாட்டேன்.

கலைஞர்: பொன்னர் சங்கர் என்ற ஒரு புத்தகம் படித்திருக்கிறேன். இவரெல்லாம் எழுதாமலே இருந்திருக்கலாம்.

கோவி. மணிசேகரன்: குற்றாலக் குறிஞ்சி என்று ஒரு புத்தகம் படித்திருக்கிறேன். ஒவ்வொரு சாப்டர் ஆரம்பத்திலும் ஏதாவது ஒரு ராகம் பற்றி இருக்கும். அது மட்டும்தான் சுவாரசியமாக இருக்கும்.

கௌஸிகன்: பாமினிப் பாவை என்று ஒரு நாவல் சிறு வயதில் படித்திருக்கிறேன். நாஸ்டால்ஜியா, அதனால் அதையும் இங்கே சேர்த்திருக்கிறேன்.

படிக்க விரும்புபவை: யாரோ அனுஷா என்பவர் காவிரி மைந்தன் என்று பொ. செல்வனுக்கு ஒரு sequel எழுதி இருக்கிறாராம். பாலகுமாரனின் உடையார் என்ற புத்தகத்தை பற்றி நிறைய கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். இவை இரண்டையும் படிக்க விரும்புகிறேன்.

இவர்களைத் தவிர விக்ரமன், அரு. ராமநாதன், ஜெகசிற்பியன், கௌதம நீலாம்பரன், மு. மேத்தா, தாமரை மணாளன், ஸ்ரீவேணுகோபாலன் ஆகியோர் எழுதியதையும் அங்கும் இங்குமாக படித்திருக்கிறேன். எதுவும் என்னை இம்ப்ரஸ் செய்யவில்லை. கண்ணதாசனின் விருது பெற்ற சேரமான் காதலி என்ற புத்தகத்தில் என்னால் ஐம்பது பக்கத்தை தாண்டமுடியவில்லை.

தமிழில் சரித்திர நாவல் என்றால் ஆ! அவள் அங்கங்கள் தங்கமாக ஜொலிக்கிறதே! என்ற நடையில் எழுத வேண்டும் என்றும் நிறைய பேர் நினைக்கிறார்கள். ரொம்ப நாட்களுக்கு முன்னால் இவர்கள் நடையை கிண்டல் செய்து எழுதிய கோப்பெருந்தேவி எங்கே என்ற சிறுகதை ஞாபகம் வருகிறது. அந்த சிறுகதை ஒரு தொடர்கதையின் 35-ஆவது சாப்டர் போல எழுதப்பட்டிருக்கும். ஒரு நாலு பக்கத்துக்கு குதிரை மேல் போய்க்கொண்டே கோப்பெருந்தேவி எங்கே என்று யோசிப்பார் ஹீரோ. சிரித்து சிரித்து எனக்கு வயிறு புண்ணாகிவிட்டது. இந்த கதையை யாராவது படித்திருக்கிறீர்களா?

உங்கள் கருத்துகளை பகிர்ந்துகொள்ளுங்கள்! இந்த தளத்தில் நான் எழுதுவதே அடுத்தவர்கள் சொல்வதை கேட்கலாம் என்றுதான்…


பதிமூன்று, பதினான்கு வயதில் ஒரு உறவினரிடம் கல்கி பத்திரிகையிலிருந்து கிழித்து பைண்ட் செய்யப்பட்ட ஐந்து வால்யூம் பொன்னியின் செல்வனைப் பார்த்தேன். ஒரே மூச்சில் ஒன்றிரண்டு நாட்களில் படித்து முடித்தேன். அதற்கு பிறகு அதைப் பற்றி எத்தனையோ நாட்கள் நண்பர்களுடன் பேசிக் கொண்டே இருந்திருக்கிறேன். ஆதித்த கரிகாலனை உண்மையில் கொன்றது யார்? பெரிய பழுவேட்டரையரா, நந்தினியா, தற்கொலையா, என்று ஒருவர் பின் ஒருவராக அலசி இருக்கிறோம். (எங்களுக்கு தோன்றிய தீர்வு – ஆசிரியர் பொய் சொல்லி இருக்கிறார், இவர்கள் யாரும் இல்லை என்று பொருள்படும்படி சில வரிகளை வேண்டுமென்றே எழுதி இது ஒரு அவிழ்க்கப்படாத முடிச்சாகவே இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பி இருக்கிறார்.) சினிமாவாக எடுத்தால் எந்த ரோலுக்கு யார் பொருத்தம் என்று மணிக்கணக்காக வாதிட்டிருக்கிறோம். (இன்றும் இதை பற்றி இணையத்தில் வாதிடுவதை பார்க்கிறேன்) நான் தமிழ் மீடியத்தில் படித்தவன். பல ஆங்கில மீடிய மாணவர்கள் சின்ன வயதிலேயே தெரிந்து கொள்ளும் Three Musketeers, ஐவன்ஹோ மாதிரி நாவல்களை எல்லாம் ஒரு பதினேழு பதினெட்டு வயதில்தான் மெதுவாகத்தான் படித்தேன். அப்படி படிக்கும்போது என் மனதில் இவற்றை பொன்னியில் செல்வனோடு ஒப்பிட்டு பார்ப்பேன். டூமாவும் ஸ்காட்டும் கல்கி கவர்ந்த அளவு என் மனதை கவரவில்லை. உண்மையில் ஸ்காட்டின் பல நாவல்கள் போர். கெநில்வொர்த்தை படிக்க மிக பொறுமை வேண்டும்.

அதற்கு முன்னாலும் கல்கி பற்றிய பிரக்ஞை இருந்தது. கல்கி பத்திரிகையை படித்திருக்கிறேன். ஆனால் கல்கியின் எழுத்தாளர் என்ற முகத்தை பற்றி அவ்வளவாக தெரியாது. இதற்கு பிறகு சிவகாமியின் சபதம், பார்த்திபன் கனவு, அலை ஓசை, தியாக பூமி, கள்வனின் காதலி, மகுடபதி எல்லாம் தேடி தேடி படித்தேன். சிவகாமியின் சபதம் – குறிப்பாக நாக நந்தியின் பாத்திரம் – பிடித்திருந்தது. பார்த்திபன் கனவு வாண்டு மாமா எழுதும் கதைகளின் சாயலில்தான் இருந்தது. ஆனால் மிக சுவையாக இருந்தது. அலை ஓசையை நான் பெரிதாக ரசிக்கவில்லை. ஆனால் அதுதான் கல்கிக்கே பிடித்த நாவல். தியாக பூமி பிடித்திருந்தது. கள்வனின் காதலி, மகுடபதி எல்லாம் அலை ஓசை அளவுக்கு கூட வரவில்லை.

பொ. செல்வன் என் மனதை அதிகமாக ஆக்கிரமித்திருந்தது. அதனால் அவரது மற்ற முகங்கள் பற்றி தெரிய பல வருஷம் ஆயிற்று.

கல்கி சுதந்திர போராட்ட வீரர். ஜெயிலுக்கெல்லாம் போயிருக்கிறார். ராஜாஜியின் அணுக்க சீடர். அரசியலில் ஒரு background figure. அவருக்கு ராஜாஜி மந்திரி சபையில் பதவி கொடுக்க முன் வந்ததாகவும் அதை அவர் மறுத்து விட்டதாகவும் சின்ன அண்ணாமலை சொல்கிறார். ராஜாஜியுடன் மது ஒழிப்புக்காக திருச்செங்கோடு ஆசிரமத்தில் வேலை பார்த்திருக்கிறார்.

பத்திரிகை உலகத்தோடு அவருக்கு தொடர்பு எப்போதும் இருந்து கொண்டே இருந்தது. நவசக்தி, விமோசனம், பத்திரிக்கைகளில் பணி புரிந்திருக்கிறார். ஆனால் பத்திரிகையில் அவர் கொடி கட்டி பறந்தது விகடனில்தான்.

விகடனுக்கு ஏட்டிக்கு போட்டி என்ற கட்டுரைய்டன் அவர் தொடர்பு ஆரம்பித்தது. (வாசன் அதை பற்றி இங்கே சொல்கிறார்). தமிழில் அதைப் போன்ற நகைச்சுவை கட்டுரைகள் எழுத ஆரம்பித்தவர் அவர்தான் என்று நினைக்கிறேன். Jerome K. Jerome, E.V. Lucas, Stephen Leacock, James Thurber போன்ற பலரால் கவரப்பட்டு இதை ஆரம்பித்திருக்கிறார் போல. (மணிக்கொடி எழுத்தாளர்கள் அவர் முதல் நாள் Lucas, Leacock போன்றவர்களின் கட்டுரையை ஒரு ஆங்கிலப் பத்திரிகை சென்னைக்கு வந்ததும் படிப்பார், அடுத்த நாள் அதை உல்டா செய்து விகடனில் எழுதி விடுவார் என்று சொல்கிறார்கள்) ஆனால் அவரது எழுத்துக்கள் மிக அருமையாக இருந்திருக்கின்றன. அவருக்கு பின் நாடோடி, துமிலன் போன்ற சிலர் முயற்சி செய்தாலும் அந்த நகைச்சுவை கட்டுரை genre இன்று தமிழில் செத்துவிட்டது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். (ஆங்கிலத்திலும் காணப்படுவதில்லை – ப்ளாக் உலகத்தில் பிழைத்து வந்தால் உண்டு)

அவரது இசை கச்சேரி விமர்சனங்கள் புகழ் பெற்றவை. கர்நாடகம் என்ற பேரில் கலக்குவாராம். அவரும் சுப்புடுவும்தான் கலை விமர்சகர்களாக புகழ் பெற்றவர்கள். சுப்புடு கல்கி தன் கச்சேரி விமர்சனத்தை பாராட்டியதை கடைசி வரை சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

பல சிறுகதைகளும் எழுதினர். நிறைய காப்பி அடித்தார் என்று மணிக்கொடி எழுத்தாளர்கள், குறிப்பாகா புதுமைப்பித்தன் சொல்லி இருக்கிறார். அவர் எழுதிய “புது ஓவர்சீயர்” என்ற கதை பிரேம்சந்தின் புகழ் பெற்ற சால்ட் இன்ஸ்பெக்டர் கதையின் அப்பட்டமான காப்பிதான். எனக்கு சால்ட் இன்ஸ்பெக்டர் கதை பிடித்தமானது என்பதால் படிக்கும்போதே தெரிந்துவிட்டது. புதுமைப்பித்தன் அவரது புகழ் ஏணியின் முதல் படிக்கட்டான ஏட்டிக்கு போட்டி கட்டுரையே Jerome K. Jerome-இன் Three Men in a Boat-in தழுவல் என்று சொல்கிறார். இது உண்மைதான் என்பது டோண்டு ராகவன் எழுதிய இந்த பதிவில் தெளிவாக தெரிகிறது. எதையும் அவர் தழுவல் என்று ஒப்புக்கொண்ட மாதிரி தெரியவில்லை.

தழுவலோ, என்னவோ, விகடன் விற்பனை உச்சாணிக்கு போனது. பல பல உத்திகளை கையாண்டு விகடன் படிக்காத மத்திய தர வர்க்க குடும்பம் இல்லை என்ற நிலைக்கு விகடனை கொண்டு போனார். உதாரணமாக, தியாக பூமி திரைப்படம் தயாரிக்கப்பட்ட போது அந்த படத்தின் ஸ்டில்களோடு அந்த கதையை விகடனில் தொடர்கதையாக வெளியிட்டார். வியாபாரம் பிய்த்துக்கொண்டு போனது.

அவருக்கு தான் பத்திரிகையின் ஸ்டாராக இருந்தாலும், நல்ல வசதியாக இருந்தாலும், வாசனுக்குத்தானே லாபம் எல்லாம் போகிறது என்று தோன்றி இருக்க வேண்டும். சதாசிவமும், அவரும் சேர்ந்து நாற்பதுகளின் ஆரம்பத்தில் கல்கி பத்திரிகையை ஆரம்பித்தார்கள். நினைவிலிருந்து எழுதுகிறேன், அவர் கல்கி பத்திரிகையின் 25% பாகஸ்தர். மாதம் ஐயாயிரம் ரூபாய் சம்பளம். நல்ல வசதியாக வாழ்ந்திருப்பார்.

பார்த்திபன் கனவு, அலை ஓசை, சிவகாமியின் சபதம், பொன்னியின் செல்வன் எல்லாம் கல்கி பத்திரிகையில் தொடர்கதையாக வந்தவைதான். அவை எல்லாம் கல்கியை வெற்றிகரமான பத்திரிகையாக மாற்றின. நாடோடி, விந்தன், சாவி போன்ற திறமை வாய்ந்த, ஆனால் ஸ்டார் வால்யூ இல்லாத உதவி ஆசிரியர்கள் இருந்தார்கள். கல்கி அவரது பேராலும், எழுத்தாலும்தான் வெற்றி அடைந்தது.

நடுவில் பல சர்ச்சைகள் வேறு. பத்திரிகை விற்க வேண்டுமென்றே சில சர்ச்சைகளை கிளப்பி இருப்பாரோ என்று தோன்றுகிறது. பாரதியார் மகாகவியா இல்லையா என்று ஒரு சர்ச்சை – கல்கி அவர் மகாகவி இல்லை என்று வாதாடினர். ஆனால் பின்னால் பாரதிக்கு மணி மண்டபம் கட்ட முன்னால் நின்று பணம் வசூலித்து கட்டினார். இந்த மகாகவி சர்ச்சை அவர் வேண்டுமென்றே கிளப்பியது என்று நினைக்கிறேன்.

மணிக்கொடி எழுத்தாளர்களோடு சண்டை – புதுமைப்பித்தன் இவரை மிக மோசமாக திட்டி இருக்கிறார். தழுவல் என்ற குற்றச்சாட்டுக்கு கல்கி பதில் சொல்லாமல் நழுவிவிட்டார் என்று நினைவு. தழுவல் தவறு என்று நான் நினைக்கவில்லை, ஆனால் தழுவினோம் என்று ஒத்துக்கொள்ளாமல் நழுவுவதுதான் உதைக்கிறது.

தமிழிசை இன்னொரு சர்ச்சையை கிளப்பியது. அது அவரது உண்மையான கருத்து என்று நினைக்கிறேன். பாரதியாரே தமிழில் பாட மறுக்கிறார்களே என்று குறைப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்.

ராஜாஜி அவருக்கு ஒரு வீக்னெஸ். அவரால் ராஜாஜியை குறை சொல்ல முடியாது. ராஜாஜி என்ன செய்தாலும் சரி என்று சொல்லி இருப்பார். 1940-1955 வரை கல்கி தலையங்கங்கள் கிடைத்தால் அவர் ராஜாஜியை பற்றி என்ன எழுதி இருக்கிறார் என்று பார்க்கலாம். காமராஜை நிறைய திட்டி இருப்பார் என்று நினைக்கிறேன்.

மொத்தத்தில் அவரை விட சிறந்த, திறமையான பத்திரிகையாளரை தமிழ் உலகம் பார்த்ததில்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். தன் எழுத்து திறமையை அருமையாக leverage செய்து விகடனை ஒரு சாம்ராஜ்யம் ஆக்கினார். கல்கியை ஒரு சிற்றறரசாகவாவது ஆக்கினார். அவரது மறைவுக்கு பிறகும் அலை ஓசை, பொ. செல்வன், சி. சபதம், பா. கனவு ஆகியவை ஒன்று மாற்றி ஒன்று கல்கியில் வந்து கொண்டே இருக்கும்.

ஒரு எழுத்தாளராக அவரது சாதனை அவரது சரித்திர நாவல்கள்தான். பொ. செல்வன் Les Miserables, Tale of the Two Cities போன்ற வரிசையில் வைத்து பார்க்க வேண்டிய நாவல். அவரது கட்டுரைகள் (தழுவலோ, என்னவோ) பொதுவாக படிக்க சுலபமானவை, சுவாரசியமானவை. அவற்றை தொகுத்து வெளியிட்டால் வாங்கலாம். அவரது சிறுகதைகளும் – மயிலைக் காளை, தேரழுந்தூர் சிவக்கொழுந்து கதைகள், பொய் மான் கரடு, தப்பிலி கப் இன்னும் பல – அவ்வளவாக தமிழ் விமர்சகர்களால் கவனிக்கப்படாது துரதிர்ஷ்டம்தான். ஆனால் மிக நல்ல எழுத்துக்கள், படிக்க, பாதுகாக்க வேண்டிய கதைகள். அவரது இசை விமர்சனங்களும் தொக்குக்கப்பட்டால் நன்றாக வந்திருக்கும்.

புதுமைப்பித்தன் மாதிரி கல்கியின் கதைகள் உலகத்தரம் வாய்ந்தவை அல்ல. பு. பித்தன் மாதிரி கல்கி நோபல் பரிசு பெறும் தகுதி உள்ள எழுத்தாளரும் அல்ல. ஆனால் நல்ல எழுத்தாளர்.

சதாசிவம், எம்.எஸ்., கல்கி, ராஜாஜி, டி.கே.சி. ஆகியோரின் நட்பு, சின்ன அண்ணாமலை, விந்தன், நாடோடி, பரதன், சாவி ஆகியோரின் தொடர்பு, மிக சிறப்பானது.

அவரது சினிமா பங்களிப்பும் குறிப்பிட வேண்டியது. தியாக பூமி தவிர, மீரா படத்திலும் அவரது பங்களிப்பு இருந்தது. காற்றினிலே வரும் கீதம் பாட்டை யார் மறக்க முடியும்?

பொ. செல்வன் பல கதாபாத்திரங்களின் ஓவியங்களை இங்கே காணலாம்.

மொத்தத்தில் அவர் பத்திரிகையாளராகவும், எழுத்தாளராகவும் அருமையான பணி ஆற்றி இருக்கிறார். அவர் சின்ன வயதிலேயே மறைந்தது நம் துரதிர்ஷ்டம்.