தமிழ் ஹிந்து தளத்துடன் எனக்கு சில கருத்து வேறுபாடுகள் உண்டு. அவர்கள் கொஞ்சம் paranoid ஆக இருக்கிறார்கள், இஸ்லாமிய கிருஸ்துவர்களை சந்தேகக் கண்ணோடு பார்க்கிறார்கள் என்பது என் கருத்து. ஆனால் ஒரு நல்ல நண்பர் சொல்லும் சில விஷயங்கள் அதிர்ச்சியாகத்தான் இருக்கின்றன. அவர் பெயரை சொல்வதை அவர் விரும்புவதில்லை. (திராவிட கழக ஆட்கள் ரௌடிகள் அவரை அடிக்க ஒரு முறை தேடி இருக்கிறார்களாம், அதனால் அவர் கொஞ்சம் ஜாக்கிரதையாக இருக்க விரும்புகிறார்.) அதனால் அவரை நல்ல நண்பர் என்றுதான் குறிப்பிட முடிகிறது.

ஆனால் ஏமாற்றி மத மாற்றம் செய்வதைப் பற்றி எனக்கும் அவர்களுக்கும் ஒரே கருத்துதான். திராவிட இயக்கத்தைப் பற்றி அங்கே சொல்லப்படும் தகவல்கள் (கவனிக்கவும், தகவல்கள்; அவர்களது கருத்துகள் இல்லை) திராவிட இயக்கம் மற்றும் பெரியாரின் தலையை சுற்றி ஒரு ஒளி வட்டம் (halo) உருவாக்க தமிழகத்தில் எடுக்கப்படும் முயற்சிகளை வெளிச்சம் போட்டு காட்டுகின்றன. என்னுடைய கருத்தில் பெரியாரே – a straightforward and transparent man – அப்படிப்பட்ட முயற்சிகளை விரும்பமாட்டார்.

போகப் போகத் தெரியும் நல்ல முயற்சி. அது பல தெரியாத தகவல்களைத் தருகிறது. சுப்பு என்பவர் எழுதி இருக்கிறார். இணையக் கட்டுரைகளை இப்போது தொகுத்து புத்தகமாகப் போடுகிறார்களாம். என்னை மாதிரி கஞ்சப் பிசினாரிகள் இணையத்தில் இங்கே படிக்கலாம்.

எனக்கு நினைவிருக்கும் சில:

  1. வைக்கம் போராட்டத்தில் பெரியாரின் பங்கு தமிழ் நாட்டில் பொதுவாக நினைப்பது போல பெரியது இல்லை என்பதை பல பகுதிகளில் எழுதி இருக்கிறார். இதைப் பற்றி சமீபத்தில் ஜெயமோகனும் எழுதி (பகுதி 1, பகுதி 2) இருந்தார். குறிப்பாக கேரளத்தில் அப்படி நினைக்கப்படுவதில்லை என்று சொல்லி இருந்தார். வைக்கத்தைப் பற்றி திராவிட இயக்கத்தினரை விட மலையாளிகளுக்குத்தான் அதிகம் தெரியும் என்பதை ஒத்துக்கொண்டுதான் ஆக வேண்டும். 🙂
  2. சுயமரியாதைத் திருமணம் என்று பலமாக பிரச்சாரம் செய்த பெரியார் மணியம்மையை சுயமரியாதைத் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை. பதிவுத் திருமணம்தான் செய்துகொண்டார்.
  3. சேரன்மாதேவியில் வ.வே.சு.ஐயர் ஒரு குருகுலம் அமைத்தார். அதற்கு காங்கிரஸ் ஐயாயிரம் ரூபாய் நன்கொடை கொடுத்தது. ஆனால் அங்கே இரண்டு பிராமணச் சிறுவர்கள் மற்ற ஜாதி சிறுவர்களோடு ஒன்றாக உட்கார்ந்து சாப்பிட வேண்டாம் என்றாம் ஐயர் அனுமதி கொடுத்திருந்தார். அது பெரிய விஷயமாக வெடித்து பெரியார் காங்கிரசை விட்டு வெளியேறினார். இதைப் பற்றி இரு தரப்பு வாதங்களும் பல பதிவுகளில் பேசப்பட்டன.

எனக்கு பிடித்த சில பதிவுகள் பற்றி மேலும்:

பகுதி இரண்டில் சுவருக்குள் சித்திரங்கள் என்ற ஜூவி தொடரைப் பற்றி எழுதுகிறார். அதில் மாணிக்கம் கவுண்டரின் கடைசி வார்த்தைகள் ஒரு அருமையான சிறுகதை படித்த உணர்வைத் தருகின்றன. அமெரிக்காவில் நாலு மாடி வீடும், எட்டு மெர்சிடஸ் காரும், பாங்கில் பத்து மில்லியன் டாலரும் இருந்தாலும் கொசு கடிக்கும் மாம்பலம்தான் என் ஊர் என்ற ரேஞ்சில் யாரோ ஒருவர் “கவிதை” எழுதி இருந்தார். அந்த மாதிரி இருக்கிறது.

பதிவு 28: வீரமணியை சோ கிருஸ்துவ, இஸ்லாம் மதங்களும் தவறானவையே என்று சொல்ல வைக்க ததிங்கினத்தோம் போட்டுப் பார்க்கிறார், முடியவில்லை. ஆனால் என் நெருங்கிய நண்பன் தங்கமணிமாறன் திராவிட கழகக் குடும்பத்தவன். அவன் எனக்கு கிருஸ்துவ, இஸ்லாம் மதங்களை எதிர்க்கும் திராவிட கழக பிரசுரங்களை காட்டி இருக்கிறான். அவன் சொன்ன விளக்கம் “எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிட முடியாது. பெரியார்/தி.க. சில விஷயங்களில் focus செய்ய முடிவு செய்தது. அதனால் அவர்கள் கிருஸ்துவ மதம் சரி, ஹிந்து மதம் மட்டுமே தவறு என்று நினைப்பதாக முடிவு செய்யக் கூடாது”. இந்த அணுகுமுறையில் எனக்கு தவறு எதுவும் தெரியவில்லை. ஆனால் அதை வீரமணி வெளிப்படையாக சொல்லாதது, அதுவும் இப்படி கிடுக்கிப்பிடி போட்டு கேட்கும்போது சொல்லாதது சரி என்று அவனால் கூட சொல்ல முடியாது.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கங்கள்: படிப்பு, ஆளுமைகள்

தொடர்புடைய பதிவுகள்:
பெரியார் – என் மதிப்பீடு
பெரியார் திரைப்பட விமர்சனம்

வைக்கம் போராட்டம் பற்றி ஜெயமோகன் – பகுதி 1, பகுதி 2

போகப் போகத் தெரியும் கட்டுரைகளின் தொகுப்பு
போகப் போகத் தெரியும் கட்டுரைகள் புத்தகமாக வெளி வருகிறது
போகப் போகத் தெரியும் பகுதி 2 – ஜெயிலில் மத மாற்றம்
போகப் போகத் தெரியும் பகுதி 28 – சோ வீரமணியை எடுத்த பேட்டியிலிருந்து ஒரு பகுதி


கோல்வால்கர்

கோல்வால்கர்

கிலாஃபத் இயக்கத்தை பற்றி அரவிந்தன் நீலகண்டன் எழுதிய அருமையான கடிதத்தில் இருந்து இங்கே
தாவினேன். பதிவிலிருந்து:

ஸ்ரீ மாதவ சாதாசிவ கோல்வால்கர் எனும் ப.பூ. குருஜி கோல்வால்கர் நாசி ஆதரவாளரா பாசிஸ்டா இந்துத்வம் என்பது பாசிச நாசி தன்மை கொண்டதா… இந்த விவாதத்தின் மையத்தில் இருப்பது குருஜி கோல்வல்கர் எழுதிய ‘நாம் நம் தேசத்தின் வரையறை’ ஆகும். இந்நூலில் இருந்து கையாளப்படும் பகுதிகளையும் நாம் காணலாம்.

“இனத்தின் தூய்மையையும் அதன் கலாச்சாரத்தையும் தக்க வைத்துக் கொள்ள ஜெர்மனி அத்தேச செமிடிக் இனத்தை தேசத்திலிருந்து நீக்கி (purges) உலகை திடுக்குற செய்தது. இனகர்வம் அதன் மிக அதீத அளவில் இங்கு வெளிப்பட்டுள்ளது. ஜெர்மனி காட்டியுள்ளது என்னவென்றால் எப்படி தம் அடிப்படையில் மாறுபடும் இனங்கள் கலாச்சாரங்கள் ஒன்றாக ஒருங்கிணையமுடியாது என்பதே. இது இந்துஸ்தானத்தில் உள்ள நம் அனைவருக்கும் லாபம் தரும் நல்ல படிப்பினையாகும்.”

மற்றொரு மேற்கோள் பினவருமாறு ஆகும்: “புத்திசாலித்தனமான பழமையான நாடுகளின் இந்த நிலைப்பாட்டின் படி இந்துஸ்தானத்தில் உள்ள அன்னிய இனங்கள் இந்து கலாச்சாரத்தையும் மொழியையும் மரியாதையுடன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இந்து தருமத்தை மரியாதை செய்ய கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். தங்கள் தனித்தன்மையை விட்டு இந்து இனத்துடன் கலந்திட வேண்டும். இல்லையென்றால் அவர்கள் இந்து தேசத்திற்கு கீழ்படிந்து எவ்வித சலுகைகளையும் எதிர்பார்க்காமல் -எத்தகைய தனிவிதமாக நடத்தப்படுவதை எண்ணிக்கூட பார்க்காமல் குடிமக்களுக்கான உரிமைகளைக் கூட கோராமல்- இருந்திட வேண்டும்.”

அ. நீலகண்டன் கோல்வால்கர் ஒரு நாஜி இல்லை, ஃபாசிஸ்ட் இல்லை என்று நீளமாக வாதாடுகிறார். அவர் நாஜியா இல்லையா என்பதை விட அவர் சொன்ன கருத்துகள் சரியா இல்லையா என்பதுதான் முக்கியம்.

எனக்கு கோல்வால்கர் என்ற பேரைத் தவிர வேறு எதுவும் அவரைப் பற்றி தெரியாது. அ. நீலகண்டன் கோல்வால்கரை பெரிதும் மதிக்கிறார் என்று புரிகிறது, அதனால் அவர் காட்டும் இந்த இரண்டு மேற்கோளும் சரியாகவே சுட்டப்பட்டிருக்க வேண்டும். Out of context ஆக இருக்காது. இந்த இரண்டு மேற்கோளிலும் இருக்கும் கருத்துகள் ஏற்க முடியாதவை.

அடிப்படையில் மாறும் இனங்கள் கலாச்சாரங்கள் ஒன்றிணைய முடியாது என்று முதல் மேற்கோளில் சொல்லப்படுகிறது. அவர் சொல்லும் “இனங்கள்” ஹிந்துக்களும் மற்ற மதத்தினரும் – குறிப்பாக முஸ்லிம்களும் என்பது தெளிவு. ஹிந்துக்களும் முஸ்லிம்களும் ஒன்றிணைய முடியாது என்றால் பிராமணனும் தலித்தும் ஒன்றிணைய முடியுமா? பணக்காரனும் ஏழையும்? காஷ்மீரியும் தமிழனும்? ஒரு தமிழ் ஹிந்துவுக்கும் தமிழ் முஸ்லிமுக்கும் உள்ள வேற்றுமை தமிழ் ஹிந்துவுக்கும் காஷ்மீரி ஹிந்துவுக்கும் உள்ளதை விட அதிகமா குறைவா? மொழி, உடை, உணவு, பழக்க வழக்கம் எல்லாவற்றிலும் வேறுபட்டாலும் காஷ்மீரியையும் தமிழனையும் இணைக்கும் புள்ளிகள் இருக்கும்போது மத வேறுபாட்டால் தமிழ் முஸ்லிமும் தமிழ் ஹிந்துவும் ஒன்றிணைய முடியாது என்பது சுத்த பைத்தியக்காரத்தனமாக இருக்கிறது. மத வேறுபாடு மட்டுமே கோல்வால்கருக்கு அடிப்படை வேறுபாடாக தெரிகிறது.

இரண்டாவது மேற்கோள் முதல் மேற்கோளை கொஞ்சம் மறுக்கிறது. எப்படி ஒன்றிணைய முடியும் என்று சொல்கிறது. இந்துஸ்தானத்தில் உள்ள அன்னிய இனங்கள் இந்து கலாச்சாரத்தையும் மொழியையும் மரியாதையுடன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும், அப்படி ஏற்றுக்கொண்டால் ஒன்றிணையலாம் என்பது கோல்வால்கரின் எண்ணம். யார் அந்நியர்? கோல்வால்கருக்கு ஹிந்துக்களைத் தவிர மற்றவர் அந்நியர். பெரியாருக்கு பிராமணர் அந்நியர். பால் தாக்கரேக்கு மராட்டியர் தவிர மற்றவர் அந்நியர். தமிழனுக்கு மார்வாடி அந்நியர். யார் எல்லைகளை வரையறுப்பது? இந்திய எல்லை ஒன்று போதும்.

அப்புறம் மொழி என்று சொல்கிறார். என்ன மொழி? சமஸ்கிருதமா? ஹிந்தியா? மராத்தியா? (பேரை வைத்து கோல்வால்கர் மராத்தியர் என்று யூகிக்கிறேன்) நிச்சயமாக தமிழ் இல்லை. இவர் சொல்லும் இந்து கலாச்சாரத்தில் சீக்கியர்கள் உண்டா? கபீர்? அக்பர்? டாடா? தாஜ் மஹால்? ஹிந்து இனத்துடன் கலந்துவிட வேண்டும் என்றால் என்ன அர்த்தம்? எல்லாரும் மதம் மாற வேண்டுமா? குடி மக்களுக்கான உரிமைகள் கூட கிடையாது என்றால் இந்தியாவில் வாழ எந்த முஸ்லிம் விரும்புவார்?

பன்முகத்தன்மை இந்தியாவின் சிறந்த கூறுகளில் ஒன்று, ஹிந்து மதத்தில் சிறந்த கூறுகளில் ஒன்று என்று சொல்பவர்கள் இந்த எண்ணங்கள் ஒருமுகத்தன்மைக்கே கொண்டு செல்லும் என்பதை உணரவில்லையா? கோல்வால்கர் ஹிந்து மதத்தை சுற்றி கோடு போட்டால், பால் தாகரே மராத்தியத்தை சுற்றி கோடு போடுவார்; பெரியார் திராவிடஸ்தான் சுற்றி கோடு போடுவார்; வத்தால் நாகராஜ் காவிரியை சுற்றி கோடு போடுவார்; ராமதாஸ் வன்னியரை சுற்றி கோடு போடுவார்; நாட்டில் வேற்றுமைக்கா பஞ்சம்?

ஆர்எஸ்எஸ், கோல்வால்கர் போன்றவர்கள் ஜின்னாவின் இரட்டை நாடு கொள்கைக்கு எதிரானவர்கள் என்று நினைத்திருந்தேன். இங்கே இவரே “இனங்கள்” சேர்ந்து வாழ முடியாது, பாகிஸ்தானை பிரித்து கொடுத்து விடுங்கள் என்று சொல்வது போல இருக்கிறது.

Disclaimer: மீண்டும் சொல்கிறேன். கோல்வால்கர் பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரியாது. அ. நீலகண்டனே சுட்டி இருக்கும் இரண்டு மேற்கோள்களை வைத்து மட்டுமே இந்த பதிவு எழுதப்பட்டது. இவை ஏற்க முடியாதவை, அவ்வளவுதான்.

பின் குறிப்பு: இந்த இனங்கள் என்ற வார்த்தையே எரிச்சல் மூட்டுகிறது. மனிதனும் கொரில்லாவும் வேறு வேறு இனம். ஹிந்துவும் முஸ்லிமும் வேறு இனம், தேவரும் தலித்தும் வேறு இனம், அமெரிக்கனும் ஆஃப்கானும் வேறு இனம் என்றால் எப்படி? எல்லாருக்கும் அதே 46 க்ரோமோசொம்தான்.

தொடர்புடைய பதிவுகள்
கோல்வால்கர் – விக்கி குறிப்பு
கோல்வால்கர் நாஜியா? – அரவிந்தன் நீலகண்டன்


காந்தி

காந்தி

எனக்கு காந்தி என்ற தலைவர் மீது மிகுந்த பிரமிப்பு உண்டு. அவரால் எப்படி ஒரு பெரும் ஜனக் கூட்டத்தை கட்டுப்படுத்த முடிந்தது? அவர் அந்த கூட்டத்துக்கு அவர் அப்படி என்ன கொடுத்துவிட்டார்? அவரால் கொடுக்க முடிந்தது எல்லாம் சிறைவாசம்; அவர்களது சவுகரியமான சமூக வாழ்வில் மாற்றம்; ஜாதி வித்தியாசம் பார்க்காதே, மலம் அள்ளு, கிராமத்துக்கு போய் சேவை செய், படிப்பை, நல்ல பணம் தரும் தொழிலை விடு என்ற கஷ்டமான உபதேசங்கள்; சாதாரண மனித இயல்பிலிருந்து மாறி நடக்க வேண்டிய கட்டாயம், அடித்தால் வாங்கிக் கொள் என்ற கோட்பாடு; இதை எல்லாம் செய்தால் உங்களுக்கு என்றாவது சுதந்திரம் கிடைக்கலாம் என்ற ஒரு மங்கலான கனவு. இதை வைத்து அவர் எப்படி பெரும் கூட்டத்திடம் உற்சாகத்தையும் சலிப்பில்லாமல் உழைப்பதையும் ஏற்படுத்தினார்? ((இந்த பிரமிப்பை பற்றி ராஜேந்திர பிரசாத் எழுதிய At the Feet of Mahatma Gandhi பதிவிலும் எழுதி இருக்கிறேன்.)

எனக்கு காந்தி என்ற சிந்தனையாளர் மீது மரியாதை உண்டு, ஆனால் அந்த சிந்தனையாளரைப் பற்றி அவ்வளவு தெரியாது . அஹிம்சை என்ற ஒரு கோட்பாடு ஒன்றே போதும் மரியாதை வர. அவர் கிராமங்கள் பற்றி சொன்னவை இன்று கொண்டாடப்படும் ஷூமாகர், ரேச்சல் கார்சன், ஃபுகுவோகா போன்றவர்களின் எண்ணங்களை ஓரளவு ஒத்திருக்கின்றன. அவரது பொருளாதார சிந்தனைகளை புரிந்து கொண்டவர் ஜே.சி. குமரப்பா ஒருவர்தான் என்று நினைக்கிறேன். குமரப்பா சுதந்திர இந்தியாவில் பொருட்படுத்தப்படவே இல்லை. அது சரி காந்தி சொன்னதையே ஒதுக்கிய பின், குமரப்பா எந்த மூலை?

காந்தியின் சிந்தனைகள் பற்றி தெரிந்துகொள்வதில் ஒரு பெரும் பிரச்சினை உண்டு. சாதாரணமாக கிடைக்கும் புத்தகங்கள், கட்டுரைகள் காந்தி என்ற தலைவரை மட்டுமே பேசுகின்றன. நீங்கள் காந்தியை பற்றி தெரிந்துகொள்ள விரும்பினால் சம்பரான், ரௌலட் சட்டம், ஜாலியன்வாலாபாக், ஒத்துழையாமை இயக்கம், சௌரி சௌரா, ஆக்கப் பணிகள், உப்பு சத்யாக்ரகம், வட்ட மேஜை மாநாடு, காங்கிரஸ் அரசுகள், வெள்ளையனே வெளியேறு, நவகாளி, பாகிஸ்தான், இறப்பு என்று ஒரு chronological படிமம் சுலபமாக கிடைத்துவிடுகிறது. அவரது சிந்தனைகளை பற்றி தெரிந்து கொள்ள விரும்பினால் அஹிம்சை, ஹரிஜன் இதை தாண்டி போவது கஷ்டம். அவரது unprocessed கட்டுரைகள் கிடைக்கலாம். அவருடன் ஓரளவு வேறுபட்ட அம்பேத்கார், பெரியார், கோல்வால்கர் சொன்னது மூலம் சில தகவல்கள் indirect ஆக கிடைக்கலாம். அவரது எண்ணங்களை, சிந்தனைகளை படிக்கிற மாதிரி process செய்து வெளியிட்ட புத்தகங்கள் அபூர்வம் என்றே நான் நினைக்கிறேன். ஒரு விதத்தில் இது ஒரு நூறு வருஷத்துக்கு உட்பட்ட ஓரளவு சிந்தித்த தலைவர்கள் எல்லாருக்குமே – காந்தி, அம்பேத்கார், பெரியார், ராஜாஜி, நேரு எல்லாருக்குமே பொருந்தும்.

அந்த விதத்தில் ஜெயமோகன் சமீபத்தில் எழுதிய சில கட்டுரைகள் மிக உதவியாக இருக்கின்றன. குறிப்பாக காந்தியும் ஜாதியும், காந்தியும் தொழில் நுட்பமும், காந்தியும் ஹிந்தியும் என்ற இந்த பதிவுகள்.

காந்தியும் ஜாதியும் பதிவில் ஜாதியை பற்றிய காந்தியின் எண்ணங்கள் எப்படி மாறி இருக்கின்றன என்பதை ஜெயமோகன் எடுத்துக் காட்டுகிறார். காந்தி “வருணப் பிரிவு என்பது சமூகத்தில் ஓர் ஒழுங்கை உருவாக்கும் பொருட்டு இயல்பாக பரிணாமம் அடைந்துவந்த ஒன்று. அது சமூகத்தின் அமைப்பை கட்டுக்கோப்பாக வைத்திருக்கிறது. தந்தையரின் தொழிலை மகன் செய்யும்போது இயல்பாகவே அவனுக்கு அதில் திறமை உருவாகி வருகிறது. இந்திய சமூகம் உள்மோதல்களினால் அழியாமல் ஆக்கபூர்வமாகச் செயல்பட அது பலநூற்றாண்டுகளாக உதவி வந்திருக்கிறது.” என்று நம்பி இருக்கிறார் என்று ஜெயமோகன் கூறுகிறார். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஜாதியின் negative கூறுகள் அதன் positive கூறுகளை விட முக்கியமானவை என்பதை அவர் வலியுறுத்த ஆரம்பித்திருக்கிறார். இன்று ஜாதி இல்லை என்று நம்மில் பலரும் வாயளவிலாவது சொல்கிறோம் – அதற்கு முக்கிய காரணம் காந்திதான் என்று தோன்றுகிறது. மிக அருமையான கட்டுரை.

காந்தியும் ஹிந்தியும் பதிவில் ஜெயமோகன் சொல்வது இதுதான் – “காந்தி இந்தியை வலியுறுத்துவதன் மூலம் பன்மைத்தன்மைக்கு எதிராக ஒற்றை மையத்தை வலியுறுத்தவில்லை. அவர் உருவகித்த பன்மைத்தன்மை மிக்க கிராம சுயராஜ்யத்தின் தேசிய அளவிலான பொதுஇணைப்புமொழியாக ஒரு நடைமுறை யதார்த்தமாக இந்தியை முன்வைத்தார்.” இது எனக்கு சரியாகவே தோன்றுகிறது. அவர் இன்று இருந்திருந்தால் ஆங்கிலத்துக்கு இன்னும் முக்கியத்துவம் வேண்டும் என்று சொல்லி இருப்பார்.

இணையம் என்ற technology தெரியாதவர்கள் யாரும் என் இந்த பதிவை படிக்கப் போவதில்லை. ஆனால் காந்தி தொழில் நுட்பத்துக்கு எதிரானவர் என்று ஒரு கருத்து இருக்கிறது. ஏன் எனக்கும் அப்படித்தான் எண்ணம். அவர் பெரும் தொழில்களை விரும்பவில்லை, ஆலைகள் வேண்டாம், கை ராட்டினம் வேண்டும் என்று சொன்னவர்தான். ஜெயமோகனின் எண்ணத்தில் காந்தி appropriate technology வேண்டும் என்ற முன்னோடி. எனக்கு இந்த பதிவு காந்தியிடம் இன்றைய மதிப்பீடுகளை கொண்டு போய் பொருத்திக் கொள்கிறதோ என்று தோன்றுகிறது. காந்தி நவீன மருத்துவம் போன்றவற்றையும் நிராகரித்தவர். கஸ்தூரிபாவுக்கு இங்லிஷ் மருந்து கொடுத்திருந்தால் அவர் பிழைத்திருப்பார் என்று சொல்லி கேட்டிருக்கிறேன். நவீன மருத்துவம் மட்டுமே சரியான வழி என்று நான் சொல்ல வரவில்லை. நவீன மருத்துவம் ஒரு விஞ்ஞான முறை, அதை சோதனை செய்து பார்க்காமலேயே காந்தி நிராகரித்தார். மீண்டும் அந்த பதிவை ஆற அமர ஒரு முறை படித்து பார்க்க வேண்டும்.

சத்தியாகிரகத்தின் விதிகள் எவை என்று இந்த பதிவில் விளக்குகிறார். மனிதருடைய புரிதலும் சரி, அதை விளக்கும் திறமையும் சரி, அபாரமானவை.

காந்திக்கும் அம்பேத்காருக்கும் இருந்த பரஸ்பர சிந்தனைத் தாக்கம் இந்த பதிவில் விளக்கப்படுகிறது.

காந்தியை பற்றி சுந்தர ராமசாமியும் ஜெயமோகனும் விவாதித்தது இங்கே.

இனி குறிப்பிடும் பதிவுகள் காந்தியின் சிந்தனையை விளக்குபவை இல்லை. இருந்தாலும் முக்கியமானவை, சுவாரசியமானவை என்பதால் குறிப்பிடுகிறேன்.

காந்தியின் தவறுகள் என்று சொல்லப்படுவதை பற்றி இங்கே மிக சிறப்பான ஒரு பதிவு இருக்கிறது. நான் கூட சமீபத்தில் கிலாஃபத் இயக்கம் தவறு என்று நீங்கள் கருதவில்லையா என்று கேட்டு ஒரு அவருக்கு ஒரு மெயில் அனுப்பி இருந்தேன். அவர் ஏற்கனவே எழுதி இருப்பதை நான்தான் பார்க்கவில்லை. பல நூறு கட்டுரைகள் எழுதி இருக்கிறார், எங்கே எது இருக்கிறது என்று தெரிய மாட்டேன் என்கிறது!

கிலாஃபத் இயக்கத்தை பற்றி எனக்கு நிறைய விமர்சனங்கள் உண்டு. துருக்கியில் என்ன ஆட்சி முறை இருக்க வேண்டும் என்று இந்தியர்கள் போராடியது, அதற்கு காந்தியும் ஆதரவு தந்து கூட போராடியது, வெறும் அபத்தமாக இருக்கிறது. அரவிந்தன் நீலகண்டன் இதை பற்றி ஜெயமோகனுக்கு ஒரு அருமையான, ஆதாரங்கள் நிறைந்த ஒரு கடிதம் எழுதி இருக்கிறார். அ. நீலகண்டன் மௌலானா முகம்மது அலியின் பிரசித்தி பெற்ற காந்தி பற்றிய கருத்தை சுட்டிக் காட்டுகிறார் – அலி சொன்னது – “ஆம் என் மார்க்கத்தின் படி ஒரு விபச்சாரம் செய்கிற ஒழுக்கமில்லாத முஸ்லீம் திருவாளர்.காந்தியைக்காட்டிலும் உயர்ந்தவர்தான்”. இதை காந்தி பெரிதுபடுத்தவில்லை. ஆனால் மௌலானா அளித்த விளக்கம் அவ்வளவாக பிரசித்தி பெறவில்லை. ஏறக்குறைய அவர் சொன்னது – “ஐந்தடி உயர உத்தமர் ஆறடி உயர திருடனை விட குள்ளமானவரே.”

காந்தியின் தாக்கம் லாரி பேக்கரை எப்படி பாதித்தது என்று இங்கேயும் கிருஷ்ணம்மாள்-ஜெகன்னாதன் பற்றி இங்கேயும் எழுதி இருக்கிறார்.

தொடர்புடைய பதிவுகள் (எல்லாம் ஜெயமோகன் எழுதியவை)
காந்தியின் சிந்தனைகளை விளக்கும் பதிவுகள்:

  • காந்தியும் ஜாதியும்
  • காந்தியும் தொழில் நுட்பமும்
  • காந்தியும் ஹிந்தியும்
  • சத்தியாகிரகத்தின் விதிகள்
  • காந்திக்கும் அம்பேத்காருக்கும் இருந்த பரஸ்பர சிந்தனைத் தாக்கம்
  • காந்தியை பற்றி சுந்தர ராமசாமியும் ஜெயமோகனும் விவாதித்தது
  • காந்தியின் எளிமையும், அதற்கு ஆன செலவும்
  • மற்றவை:

  • காந்தியின் தவறுகள்
  • கிலாஃபத் இயக்கம் பற்றி அரவிந்தன் நீலகண்டன் எழுதிய கடிதம்
  • லாரி பேக்கர்
  • கிருஷ்ணம்மாள்-ஜெகன்னாதன்
  • என் பதிவு:
    ராஜேந்திர பிரசாதின் At the Feet of Mahatma Gandhi


    கீழ்வெண்மணியில் கூலியை உயர்த்த வேண்டும் என்று கேட்டதற்காக எரிக்கப்பட்டவர்களை நாம் எல்லாரும் அனேகமாக மறந்தேவிட்டோம். தமிழ் நாட்டின் மோசமான களங்கம் என்பது எரித்த கோபாலகிருஷ்ண நாயுடு கோர்ட்டில் நிரபராதி என்று வெளியே வந்ததுதான். இன்றைக்கு கீழ்வெண்மணி பற்றி சில சமயம் தலித் சார்பு கட்டுரைகள் குறிப்பிடுகின்றன, அவ்வளவுதான். இன்றைய இளைஞர்களுக்கு இது பற்றி தெரிந்தால்தான் ஆச்சரியம் என்று நினைக்கிறேன்.

    இத்தனை மோசமான நிகழ்ச்சி கதைகளிலும் இலக்கியத்திலும் பெரிய இடம் வகிக்கவில்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். இதை போன்ற ஒரு அநியாயம் இலக்கியவதிகளை எழுதத் தூண்டாதது ஆச்சரியம்!

    எனக்கு தெரிந்து இந்திரா பார்த்தசாரதி எழுதிய குருதிப்புனல் – சாகித்ய அகாடமி பரிசு பெற்றது – மூலமாகத்தான் என் ஜெனரேஷன் ஆட்களில் பலர் இதை பற்றி தெரிந்தே கொண்டோம். இத்தனைக்கும் குருதிப் புனல் அவ்வளவு நல்ல நாவல் இல்லை. அதை தேவை இல்லாமல் நாயுடு காரக்டர் ஓரினச்சேர்க்கை விருப்பம் ஆண்மைக் குறைவு உள்ளவன் என்று இ.பா. எங்கெங்கோ கொண்டு சென்றார். இ.பா. என்ன நினைத்தாரோ தெரியாது, ஆனால் நான் இந்த புத்தகத்தை பற்றி யாரிடம் பேசினாலும் அந்த ஓரினச்சேர்க்கை ஆவல் ஆண்மைக் குறைவு பற்றி பற்றி பேச்சு வராமல் இருந்ததில்லை.

    எனக்கு தெரிந்த முக்கியமான புத்தகம் சோலை சுந்தரப் பெருமாள் எழுதிய செந்நெல் என்ற நாவல். இலக்கியத் தரம் என்று பார்த்தால் அவ்வளவு நல்ல நாவல் இல்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ஆனால் மிக முக்கியமான ஆவணம். சான் ஹோசே நூலகத்தில் கிடைக்கிறது.

    சமீபத்தில் பாட்டாளி என்பவர் எழுதிய கீழைத்தீ என்ற ஒரு புத்தகம் வெளிவந்திருக்கிறது. லக்கி லுக் இதற்கு ஒரு அறிமுகம் எழுதி இருக்கிறார். விடுதலை ஆன நாயுடுவை நக்சலைட்கள் கொன்றதை பின்புலமாக வைத்து எழுதப்பட்டிருக்கிறதாம். படிக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.

    கீழ்வெண்மணியை பற்றி எழுதும்போது நினைவு வரும் பெரும் உறுத்தல் பெரியார் அதை கூலி உயர்வு கேட்ட கம்யூனிஸ்டுகளின் தவறு என்று பேசியது. பெரியார் மீது எனக்கு விமர்சனங்கள் உண்டு. ஆனாலும் அவரது தாக்கம் தமிழ் நாட்டில் உருவாக்கி இருக்கும் நல்ல விளைவுகளை மறுக்க முடியாது. ஆனாலும் சேரன்மாதேவி குருகுலத்தில் இரண்டு பிராமணப் பையன்களுக்கு தனிப் பந்தி இருந்ததை எதிர்த்து காங்கிரசை விட்டு வெளியேறியவர் 42 தலித்கள் எரிக்கப்பட்டதை பற்றி பொங்கி எழுந்திருக்க வேண்டாமா? அவரது focus பிராமணர்களின் செல்வாக்கை குறைத்து பல “இடைப்பட்ட” ஜாதியினரின் செல்வாக்கை அதிகரிப்பதிலேதான் இருந்திருக்கிறது. எனக்கு அப்படித் தோன்ற பெரிய காரணம் அவர் கீழ்வெண்மணி சம்பவம் பற்றி எடுத்த நிலைதான்.

    மகிழ்ச்சி தரும் பெரிய விஷயம் கிருஷ்ணம்மாள்-ஜெகன்னாதன் ஏற்படுத்திய லாஃப்டி அமைப்பு. ஏழைகளுக்கு, குறிப்பாக தலித்களுக்கு நிலம் கிடைக்க படாத பாடு பட்டிருக்கிறார்கள்/படுகிறார்கள். பாராட்ட வார்த்தை இல்லை.

    தொடர்புடைய பதிவுகள்:
    பெரியார் – ஒரு மதிப்பீடு


    (இது ஸ்ரீ சேதுராமனின் இடுகை)

    இன்று அறிஞர் அண்ணாவின் பிறந்த தினத்தின் நூறாவது ஆண்டு விழா தமிழகமெங்கும் – ஏன் தமிழர்கள் இருக்கும் தேசங்களில் எல்லாம் – கொண்டாடப்படுகிறது.

    Anna

    1909ம் வருஷம் செப்டம்பர் மாதம் 15ம் தேதி, காஞ்சிவரத்தில், ஒரு எளிய நெசவாளர் குடும்பத்தில் பிறந்தவர் திரு. அண்ணாதுரை.  பெற்றோர் திரு.நடராசன், பங்காரு அம்மாள் – அண்ணாதுரையை வளர்த்து ஆளாக்கியது அவரது சிற்றன்னை இராஜாமணி அம்மாள் (தொத்தா)

    காஞ்சியிலேயே தன் ஆரம்ப, உயர் படிப்பை பச்சையப்பன் ஹைஸ்கூலில் முடித்தவர், தன் கல்லூரிப் படிப்பை, சென்னை பச்சையப்பன் கல்லூரியிலே தொடர்ந்தார்.  கல்லூரியில் படிக்கும்போதே, 1930ம் வருஷம் திருமதி. ராணி அம்மாளுடன் அவரது திருமணம் நிகழ்ந்தது.  கல்லூரிப் படிப்பு முடிந்தவுடன் சட்டம் படிக்க, சென்னை சட்டக் கல்லூரியில் சேர்ந்தவர், நிதி வசதியின்மை காரணமாக, சட்டப் படிப்பைப் பாதியிலேயே நிறுத்தி விட்டு, அரசியலில் ஈடுபட ஆரம்பித்தார்.  1938ம் வருடம் நடந்த ஹிந்தி எதிர்ப்புக் கூட்டங்களில் கலந்து கொண்டதற்காக நான்கு மாதங்கள் சிறைவாசம் கிடைத்தது.

    தமிழில் சிறந்த பேச்சாளர், எழுத்தாளர் – அவரது முதல் சிறுகதை 1934ம் வருஷம் ஆனந்தவிகடனிலும் (கொக்கரக்கோ), முதல் குறு நாவல் “கோமளத்தின் குறும்பு” 1939 குடியரசு இதழிலும் வெளியாகின.  குடியரசு இதழிலேயே அவரது “வீங்கிய உதடு” என்ற புதினம், 1940ல் தொடர்கதையாக வந்தது.

    அவர் எழுதிய முதல் நாடகம் ‘சந்திரோதயம்’ – அடுத்தது ‘சந்திர மோகன்’ அல்லது ‘சிவாஜி கண்ட இந்து இராஜ்ஜியம்’  – இந்த இரண்டாவது நாடகத்தில் அவரே “காக பட்டர்” என்ற வேஷத்தில் நடித்தவர்.  சிவாஜியாக நடிக்கவிருந்த எம்.ஜி.ஆர். கடைசி நிமிஷத்தில் மறுத்து விட்டதனால், டி.வி.நாராயணசாமியின் வேண்டுகோள்படி, வி.சி.கணேசன் சிவாஜி  பாத்திரமேற்று நடித்தார். பெரியார் அவர்களுக்கு கலை மீது அவ்வளவு ஆர்வம் கிடையாது, கலைதான் தமிழ்ச் சமுதாயத்தையே சீரழிக்கின்றது என்ற எண்ணம் அவருக்கு. அவர் இந்த நாடகத்தைப் பார்த்துப் பாராட்டிவிட்டு, கணேசனைச் சிறப்பாக நடித்தாய் இனி நீ “சிவாஜி”தான் என்று பெயரிட்டார்.

    தொடர்ந்து அண்ணா அவர்கள்  – ஓரிரவு, வேலைக்காரி, நீதி தேவன் மயக்கம், காதல் ஜோதி, நல்லதம்பி, சொர்க்கவாசல் முதலிய
    நாடகங்களை எழுதினார். இவற்றுள் சில திரைப்படங்களாகவும் வந்தன.

    1942ல் “திராவிட நாடு” ஆசிரியர் பதவியை ஏற்றவர், 1949, வருஷம் “மாலை மணி”யின் ஆசிரியரானார்.   இதே வருஷம், பெரியார்-மணியம்மை திருமணம் காரணமாக ஏற்பட்ட மன வேறுபாடுகளால், திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தை செப்டம்பர் 17ம் தேதியன்று தோற்றுவித்து முதல் பொதுச் செயலாளர் பதவியேற்றார். தி.மு.க. 1952ல் நடத்திய ஹிந்தி எதிர்ப்பு போராட்டத்திலும் ஈடுபட்டு, கட்சியைத் தீவிரமாக வளர்த்தார்.

    1959ம் வருடம் நடந்த சென்னை மாநகரக் கார்ப்பரேஷன் தேர்தலில், தி.மு.க. வெற்றி பெற்று, மேயர் பதவியைப் பெற்றது.  வெற்றிகள் தொடர்ந்தன. 1967ம் வருடம், தி.க.வாலும், தி.மு.க.வாலும் “குல்லுக பட்டர்” என்று வர்ணிக்கப்பட்ட, ராஜாஜியின் காங்கிரஸ் எதிர்ப்பு கொள்கை காரணமாக அவ்வருடம் நடந்த மாநிலத் தேர்தலிலும், 138 இடங்களில் வெற்றி பெற்று ஆட்சி அமைத்தது திராவிட முன்னேற்றக் கழகம்.  அன்று தமிழ் நாட்டின் ஆட்சியை இழந்த காங்கிரஸ் இன்று வரை, திரும்ப ஆட்சி அமைக்க முடியாமற் போனது!

    1967ம் வருடம் மார்ச்சு 6ம் தேதி தமிழக முதல்வராகப் பதவியேற்றார் அண்ணா. மாநிலத்தின் பெயரைத் “தமிழ் நாடு” என்று பெயரிட்டதும், படியரிசித் திட்டம் கொணர்ந்ததும் இவரே.

    அமெரிக்க அரசின் ‘லீடர்ஷிப் எக்ஸ்சேஞ்ச்” என்ற திட்டத்தின் படி, அண்ணா ஒரு அமெரிக்கப் பயணம் செய்ததும் இந்த வருஷம்தான். அவரது பயண ஏற்பாடுகளை சென்னையிலிருந்த TRANS WORLD AIRLINESதான் செய்து கொடுத்தது.  நானும், என் மேலாளர் திரு.கே.ஆர்.கிருஷ்ணஸ்வாமியும் அப்போது பல முறை அவரது காரியாலயத்தில் சந்தித்து, ரோம், பாரிஸ், வாஷிங்க்டன் முதலான இட்ங்களில் தங்குமாறு வரையறுத்துக் கொடுத்தோம். புகழ் பெற்ற யேல் பல்கலைக் கழகத்தின் Chubb Fellowship பெற்ற இந்தியர் அண்ணாதான் என்று நினைக்கிறேன். ஏப்ரல் 17ம் தேதியிலிருந்து, மே 12 வரை, இந்தப் பயணம் நீடித்தது. அமெரிக்காவிலிருந்து, திரும்பி வரும்போது, ஜப்பான், சிங்கப்பூர் வழியாக வருவதற்கு ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன.

    தனது உடல் நிலை காரணமாக, அண்ணா மறுபடியும் செப்டம்பர் மாதமே அமெரிக்கா செல்ல வேண்டியதாயிற்று.  சிகிச்சை முடிந்து நவம்பர் மாதம் இந்தியா திரும்பிய அண்ணா, கடைசியாகப் பங்கேற்ற பொது நிகழ்ச்சி 1969 பொங்கல் திரு நாளன்று, தியாகராய நகரில் கலைவாணர் என். எஸ். கிருஷ்ணன் சிலை திறப்பு தான். அவருடைய உடல் நிலை மீண்டும் மோசமாகி ஃபிப்ரவரி 2ம் தேதி நள்ளிரவு (ஃபிப்ரவரி 3ம் தேதி 00:20) அண்ணா காலமானார்.   அடுத்த நாள் ஃபிப்.4 சென்னைப் பல்கலைக் கழகக் கட்டடத்திற்கு எதிரே அவரது உடல் அடக்கம் செய்யப் பட்டது.

    பல லட்சம் மக்கள் பங்கேற்ற, இது வரை கண்டிராத, ஒரு பெரிய இறுதி ஊர்வலம் அன்று நடை பெற்றது.

    (செய்தி ஆதாரம் – பேரறிஞர் அண்ணாவின் மக்களாட்சிச் சிந்தனைகள் – தமிழ்மண் பதிப்பகம் – சென்னை 1999– மற்றும் வலைத்தளச் செய்திகள்)

    ஆர்வி: திரு சேதுராமன் பயண ஏற்பாடுகளை கவனிக்கும் travel agency ஒன்று நடத்தி வருகிறார் என்பது எனக்கு சமீபத்தில்தான் தெரிய வந்தது. அவர்தான் அண்ணாவின் அமெரிக்க பயண ஏற்பாடுகளை கவனித்தார் என்பது இப்போதுதான் தெரிகிறது.

    தொடர்புடைய பதிவுகள்:
    ஓரிரவு (Oriravu)
    ஓரிரவு பற்றி கல்கி


    சேதுராமனின் அடுத்த guest post.

    நாட்டுடமை ஆன எழுத்துக்கள் பற்றிய ஒரிஜினல் பதிவை இங்கே காணலாம்.

    நாற்பதுகளில், பாவேந்தர் பாரதிதாசன் செட்டி நாட்டுப் பகுதியில் சொற்பொழிவுகள் பல செய்தது, அந்தப் பகுதி இளைஞர்களை வெகுவாகக் கவர்ந்தது. மாதக் கணக்கில் அவரை அங்கு தங்க வைத்துக் கருத்துரை வழங்க வைத்தனர். பாரதிதாசன் நூல்களை அச்சிடவும், அவர்தம் நாடகங்களை நடத்தவும், முத்தமிழ் நிலையம் என்னும் அமைப்பை உருவாக்க முடிவு செய்தனர். இளந்தமிழன் என்ற கையெழுத்து இதழினை நடத்தியவரும், தமிழ் இளைஞர் கழகம் என்ற அமைப்பின் பொறுப்பாளருமான முருகு சுப்பிரமணியன் திட்டமிட்டவாறு, கோனாப்பட்டியில் மற்ற அன்பர்களுடன் சேர்ந்து முத்தமிழ் நிலையத்தைத் தொடங்கினார்.

    1947ம் ஆண்டு முருகு சுப்பிரமணியம் அவர்களால் பொன்னி எனும் இலக்கியத் திங்களிதழும் தொடங்கப் பெற்றது. பல இளங்கவிஞர்கள் தோற்றம் பெறவும் அறிஞர்களின் கட்டுரைகள் வெளியாகவும் இவ்விதழ் பெரிதும் பயன்பட்டது. பொன்னி இதழில் பல கவிஞர்கள் கவிதை புனைய விரும்பவே, இதழாசிரியர் பாரதிதாசன் பரம்பரை என்ற தலைப்பின் கீழ் மாதம்தோறும் ஒரு கவிஞரை அறிமுகப்படுத்த ஆரம்பித்தார்.

    கொத்தமங்கலத்தைச் சேர்ந்த மு. அண்ணாமலைதான் இவ்வமைப்பின் மூலம் முதலாக அறிமுகமானார். அண்ணாமலையைத் தொடர்ந்து 47 கவிஞர்கள் பொன்னி இதழில் அறிமுகம் செய்யப்பட்டுள்ளனர். இப்பரம்பரைப் பட்டியலில், பொன்னி இதழ் வெளியிடுவதில் துணை நின்ற மு. அண்ணாமலை, நா. ரா. நாச்சியப்பன் இருவரும் முதலிரு இடங்களில் நிற்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இப்பரம்பரையிலுள்ள முக்கியமான மற்ற கவிஞர்கள் – சுரதா, புத்தனேரி சுப்ரமணியன், முடியரசன், கோவை இளஞ்சேரன், ஷெரிஃப், சுப்பு ஆறுமுகம் ஆகியோர்.

    பொன்னி இதழில் பாரதிதாசன் பரம்பரை தொடரில் இரண்டாவதாக அறிமுகமான நா.ரா.நாச்சியப்பன் இராமநாதபுரம் மாவட்டம் ஆத்தங்குடியைச் சேர்ந்தவர். பிறந்த தேதி ஜூலை 13, 1927. பாவேந்தர் மீது மிகுந்த ஈடுபாடு உடையவர். இளமைக் காலத்திலேயே, பாவேந்தரைத் தம் ஊருக்கு அழைத்து இலக்கியக் கூட்டங்கள் நடத்தியவர். பொன்னி புதுக்கோட்டையிலிருந்து வெளியான போது வெளியீட்டிற்கு உதவியவர்.

    பின்னர் மு.அண்ணாமலை சென்னையில் அச்சகம் தொடங்கியபோது, அவ்வச்சகப் பொறுப்பாளராகப் பணிபுரிந்தவர். அக்காலத்தில் வெளியான குயில் இதழினுக்கும் தம் உடலுழைப்பினை நல்கியவர். நாச்சியப்பன் பர்மாவில் வாழ்ந்த காலத்தில் பெரியார் அங்கு சென்ற போது, வரவேற்ற பெருமைக்கும் உரியவர்.

    1949-1950ல் பொன்னி இதழின் துணையாசிரியராக இருந்த நாச்சியப்பன், 1945ல் ஐங்கரன் எனும் கையெழுத்து ஏடு நடத்தியும், ஆத்தங்குடியில் திராவிடர் கழகம் தொடங்கியும் பெரியாரிடம் பாராட்டுப் பெற்றவர்..1948ல் கொய்யாக் காதல் எனும் காவியம் எழுதி வெளியிட்டார். கே.ஆர்.இராமசாமியின் “மணமகள்” நாடகத்திற்கும், அண்ணாவின் “சந்திரமோகன்” நாடகத்திற்கும், பாடல்கள் எழுதிய பெருமைக்கும் உரியவர்.

    இவர் எழுதிய மற்ற நூல்கள் ஈரோட்டுத் தாத்தா(பெரியார் பற்றியது), இன்பத் திராவிடம், தேடி வந்த குயில் முதலானவை. 1972ல் இளந்தமிழன் என்ற திங்களிதழைத் தொடங்கி நடத்தினார். இவர் இயற்றிய பாடல்களின் இரு தொகுதிகளும் 1980-1981ல் வெளிவந்தன. பல சிறுவர் பாடல்களையும் திறனாய்வு நூல்களையும் எழுதி வருபவர். பாவேந்தரின் வழியில் பல கதைக் கவிதைகளைப் படைப்பதுடன், கவிதையுணர்வு தொய்யாமல் படைப்புகளை வெளியிட்டு வருகின்றார்.

    பாரதிதாசன் வழியிலேயே கடவுள் மறுப்பு, தமிழ்ப் பற்று, சமுதாயப் பார்வை, பகுத்தறிவு முதலான பொருண்மைகளில், இவர்தம் கவிதைகள் அமைந்துள்ளன.

    (தகவல் ஆதாரம் – முனைவர் மு. இளங்கோவன் எழுதிய “பாரதிதாசன் பரம்பரை” – வெளியிட்டோர் – முகிலரசி, 31 கொல்லப் பாளையம், ஆர்க்காடு 632503 — 2001)

    ஆர்வி: கிடைத்த விவரங்களை வைத்து பார்த்தால் அப்படி ஒன்றும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய எழுத்துகளாக தெரியவில்லை. திராவிட இயக்கத் தொடர்பு இருப்பதால் கலைஞர் இவரது வாரிசுகளுக்கு உதவி செய்ய விரும்பி இருக்கலாம். இந்த தேர்வுகளில் transparency இல்லாதது பெரும் குறைதான்.


    kamarajar
    என் கண்களில் தமிழ் நாட்டின் தலை சிறந்த தலைவர் இவர்தான்.

    உண்மையில் இது மிக ஆச்சரியமான விஷயம். அவர் மெத்தப் படித்தவர் இல்லை. தமிழில்தான் சுலபமாக பேச முடியும். (ஆங்கிலமும் ஹிந்தியும் பேச வராததால்தான் பிரதமர் பதவியை ஒதுக்கினார் என்று சிலர் சொல்கிறார்கள்.) பணக்காரர் இல்லை. கோவிலுக்குள் நுழைய முடியாத கீழ் ஜாதிக்காரர். (வைத்தியநாத ஐயர் மீனாட்சி கோவிலுக்குள் அழைத்து போனவர்களில் இவரும் இருந்தாரோ? இல்லை கக்கன் மட்டும்தானா? இவர் இல்லை என்று தெரிகிறது. அந்த கூட்டத்தில் கக்கன் உள்ளிட்ட ஐந்து தலித்களும், ஷண்முக நாடாரும் இருந்தார்களாம். அப்போது தலித்களுக்கும், நாடார்களுக்கும் மீனாக்ஷி கோவிலில் நுழைய அனுமதி இல்லை. இது பற்றிய மேல் விவரங்களை இங்கே காணலாம்.) சிறந்த பேச்சாளரோ, எழுத்தாளரோ இல்லை. எம்ஜிஆர், அண்ணா, ஏன், கலைஞர் போலக் கூட மக்களை கவரக் கூடிய எதுவும் அவரிடம் இல்லை. அவரை விட சிஎஸ், ஆர்வி போன்றவர்கள் சிறந்த நிர்வாகிகள். அவரே பிற்காலத்தில் காங்கிரஸ் தலைமையாக மாறினாலும், காங்கிரஸ் தலைமையிடம் – காந்தி, நேரு, படேல், ஆசாத் போன்றவர்களிடம் – அவருக்கு ராஜாஜி மாதிரி செல்வாக்கு எல்லாம் இருந்ததில்லை. அவர் பெரியார் மாதிரி புரட்சி எதுவும் செய்ய முயசிக்கவில்லை.

    அவருடைய ரகசியம் இதுதான் – மக்களுக்கு/கட்சிக்கு எது நல்லது, அதை எப்படி செய்வது என்று ஓயாமல் சிந்திக்கும் குணம். அந்த சிந்தனைகளை செயல்படுத்தும்போது வரக்கூடிய இடையூறுகளை தாண்டியே தீர வேண்டும் என்ற வெறி.

    அவர் மந்திரிகளுக்கு சொன்ன அறிவுரை இதுதானாம் – “பிரச்சினைகளிடமிருந்து ஓடக் கூடாது. பிரச்சினையை சமாளிக்க ஒரு சின்ன முயற்சியாவது எடுங்கள். மக்கள் திருப்தி அடைந்துவிடுவார்கள்”. அற்புதமான அறிவுரை. அவரும் அதை கடைப்பிடித்திருக்கிறார்.

    இதனால் அவர் குறைகள் இல்லாத மாமனிதர் என்று அர்த்தமில்லை. ராஜாஜியை அமுக்க அவர் 42-54 கால கட்டத்தில் செய்த முயற்சிகள், அவரோடு போட்ட சண்டைகள் அவருக்கு பெருமை சேர்ப்பதில்லை. ராஜாஜிக்கும் பெருமை சேர்ப்பதில்லை என்பதும் உண்மைதான். அவர் கர்வி இல்லை, ஆனால் தொண்டர்களை அணுக விட்டதில்லை. ஏதாவது உதவி கேட்டுவிட்டால் என்ன செய்வது என்ற பயம்தான். சோவே கூட அவர் மற்ற தமிழக் தலைவர்களை வளரவிடவில்லை, தன் கைக்குள்ளேயே வைத்துக் கொள்ள ஆசைப்பட்டார் என்று சொல்லி இருக்கிறார். ஜெயலலிதா ராஜினாமா செய்து பன்னீர்செல்வம் முதலமைச்சராக இருந்த காலத்தில் ஒரு முதலமைச்சரின் உள்ளக் குமுறல் என்று குமுதத்திலோ விகடனிலோ ஒரு கட்டுரை வந்தது. எப்படி தலைவர் தன்னை முழுமையாக நம்பவில்லை, சுதந்திரமாக இயங்க விடவில்லை, தலைவர் ஒரு சூப்பர் முதலமைச்சராக நடந்து கொள்கிறார் என்று முதல்வர் வருத்தப்படுகிறார். அது பக்தவத்சலம் காமராஜை பற்றி வருத்தப்பட்டது, பன்னீர்செல்வம் ஜெவை பற்றி அல்ல. தேவிகுளம், பீர்மேடு ஆகியவற்றில் அவர் செய்தது தவறு. அவர் குறைகள் உள்ள மாமனிதர்.

    சுதந்திரப் போராட்டத்தில் பல முறை ஜெயிலுக்கு போயிருக்கிறார். ராஜாஜி தலைமையில் வேதாரண்யத்தில் உப்பு ஸத்யாக்ரஹத்தில் பங்கேற்றிருக்கிறார். சத்யமூர்த்தியின் அணுக்க சீடர். கொஞ்ச நாள் அவர் தமிழ் நாடு காங்கிரஸில் தலைவராகவும் காமராஜ் செயலாராகவும் இருந்திருக்கிறார்கள். பிறகு இவர் தலைவர், அவர் செயலாளர். 🙂 சத்தியமூர்த்தியின் மறைவுக்கு பின்னால், ராஜாஜி காங்கிரசை விட்டு வெளியேறிய பின்னால் இவர் தமிழ் நாட்டு காங்கிரஸின் ஜீவ நாடி ஆகிவிட்டார். அவரால் ராஜாஜி மீண்டும் காங்கிரசுக்குள் வருவதற்கு கூட பல முட்டுக்கட்டைகள் போட முடிந்தது.

    அவரது பலங்களில் அவருடைய எளிமையான பின்புலமும் ஒன்று. அவருடைய மதிய உணவுத் திட்டத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். அவருக்கும் ராஜாஜிக்கும் ஒரே குறிக்கோள்தான். அரசியல் நிர்ணய சட்டத்தில் சொன்னபடி எல்லாருக்கும் கல்வி என்பதை விரைவாக நிறைவேற்றுவது. இரண்டு பேருக்கு ஒரே பிரச்சினைதான். கிராமங்களில் மாணவர்கள் பள்ளிக்கு வருவது குறைவாக இருக்கிறது. ராஜாஜி கண்ட தீர்வு பகுதி நேரக் கல்வி. (திராவிட இயக்கத்தினர் குலக் கல்வி என்று அழைத்த இந்த திட்டத்தை பற்றி மேலும் விவரங்கள் இங்கே) பகுதி நேரக் கல்வி என்பது சிறந்த நிர்வாக முடிவு. அதனால் கல்வி அறிவு செலவு அதிகம் ஆகாமல் அதிகரித்திருக்கும். ஆனால் அது ஒரு bean counter’s logical, cold hearted தீர்வு. காமராஜ் கண்ட தீர்வில் செலவு அதிகம்தான். ஆனால் அந்த பணம் well spent என்று அவரது படிக்காத ஏழை மனதுக்கு மட்டும்தான் புரியும். ஜீனியஸ் என்றே சொல்லக் கூடிய ராஜாஜிக்கு அந்த தீர்வு எப்போதும் தோன்ற வாய்ப்பில்லை.

    விவசாயம், மின்சாரம், தொழில் பேட்டிகள் அமைப்பு ஆகியவற்றில் தனி கவனம் செலுத்தினார். அரசு விதிகளை கண்மூடித்தனமாக பின்பற்றுவதை விட மக்களுக்கு நல்லது நடக்க வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தார். ஆர்வியும் இதை குறிப்பிட்டு சொல்கிறார்.

    எதிரிகளையும் அணைத்து செல்லும் பக்குவம் அவரிடம் இருந்தது. முதல்வர் போட்டிக்கு அவரை எதிர்த்து போட்டி இட்ட சிஎஸ்தான் அவரது அமைச்சரவையில் இரண்டாம் இடத்தில் இருந்தார். சிஎஸ், ஆர்வி, கக்கன், பக்தவத்சலம் போன்ற திறமைசாலிகளை அவர் அரவணைத்து சென்றார். அதே நேரத்தில் அவர் கடுமை காட்ட வேண்டிய நேரத்தில் கடுமை காட்டவும் தயங்கியதில்லை. மொரார்ஜியை அவர் அடக்கிய விதம் சூப்பர். கலைஞரால் கூட இப்படி செய்திருக்க முடியாது.

    காமராஜ் திட்டம் எல்லாம் போட அவரால்தான் முடியும். பதவி ஆசை அவருக்கு அவ்வளவாக இல்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

    அவருக்கு ராஜாஜி ஒரு வீக்னெஸ். அங்கே அவரது பெருந்தன்மை, நல்ல குணங்கள் வெளிப்படவில்லை. சத்தியமூர்த்திக்கு பதிலாக ராஜாஜியை காங்கிரஸ் மேலிடம் – குறிப்பாக காந்தி – முதல்வராக ஆக்கியதால் ஏற்பட்ட வெறுப்பு, ராஜாஜி வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கத்தில் பங்கு கொள்ளாமல் காங்கிரசை விட்டு விலகியதும் தீவிரம் அடைந்தது. 46-இல் ராஜாஜி மீண்டும் காங்கிரசுக்குள் நுழையக் கூடாது என்று காமராஜ் பெரிதும் முயன்றார். கட்சி அவரது கண்ட்ரோலில் இருந்தாலும், ராஜாஜிக்கு கணிசமான ஆதரவு இருந்தது – மேலிடத்து சப்போர்ட்டும் இருந்தது. அதனால் ராஜாஜி காமராஜை மீறி உள்ளே நுழைந்தார். ராஜாஜி மத்திய அரசாங்கத்துக்கு போய்விட்டதால் சண்டை இன்னும் பெரிதாக வெடிக்கவில்லை. ராஜாஜி முதல்வராக இருந்தபோது அவர் சில உள்குத்து வேலைகள் செய்திருக்கிறார். காமராஜ் படத்தில் அவர் ஒரு விழாவில் ராஜாஜி ராஜினாமா செய்ய வேண்டும் என்று ஒரு பொதுக் கூட்டத்தில் பேசுவதாக காட்டுகிறார்கள்.

    தேவிகுளம், பீர்மேடு ஆகியவற்றில் அவர் கோட்டை விட்டுவிட்டார். கேரளாவில் இருந்தாலென்ன, தமிழ் நாட்டில் இருந்தாலென்ன, இரண்டும் இந்தியாதானே என்று அவர் நினைத்திருக்க வேண்டும். பிராந்திய உணர்ச்சிகள் இவ்வளவு தீவிரமாக வளரும் என்று அவர் எதிர்ப்பார்த்திருக்க மாட்டார். அவருடைய அலட்சியத்துக்கு தமிழர்கள் இன்றும் ஒரு விலை கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

    அவருடைய மிக பெரிய தோல்வி இந்திரா காந்திதான். அவர் தோளில் நின்று பிரதமரான இந்திரா அவரையே யார் என்று கேட்டது அவரை நிலை குலைய செய்திருக்க வேண்டும். அறுபதுகள் காங்கிரசுக்கு நல்லதாக இல்லை. சீனாவோடு சண்டை, ஹிந்தி எதிர்ப்பு, வேலை இல்லா திண்டாட்டம், பொதுவாக இளைஞர்கள் மத்தியில் அதிகரித்துக்கொண்டிருந்த அதிருப்தி, சோஷலிசத்தின் குறைகள் வெளிப்பட ஆரம்பித்தது எல்லாம் அவரை புரட்டி போட்டுவிட்டன. Indira usurped his socialistic plank. ராஜ மானியம் ஒழிப்பு, வங்கிகள் தேசிய மயம், என்றெல்லாம் ஆரம்பித்தது உண்மையான சோஷலிஸ்ட்டான அவரை வலது சாரி தலைவராக காட்டியது – அவருக்கு மிஞ்சிய கூட்டாளிகள் எல்லாம் வலது சாரி நிஜலிங்கப்பா, மொரார்ஜி, எஸ்.கே.பாட்டில், சஞ்சீவ ரெட்டி போன்றவர்கள்தான். A great irony.

    முதல்வர் பதவியில் இருந்து விலகிய நாளிலிருந்து அவர் ஆற்றில் ஒரு கால் சேற்றில் ஒரு கால் போல மத்தியிலும் மாநிலத்திலும் இயங்க முயன்றார். மத்தியில் வெற்றி பெற்றவர் மாநிலத்தில் கோட்டை விட்டுவிட்டார். அது மத்தியிலும் அவர் தோல்வி அடைய காரணம் ஆகிவிட்டது. 67-இல் காங்கிரஸ் தமிழ் நாட்டில் ஜெயித்திருந்தால் இந்திராவால் அவரை அவ்வளவு சுலபமாக உதறி இருக்க முடியாது. 71-இலோ பங்களாதேஷ் போர் இந்திராவுக்கு அமோக வெற்றி தந்தது. காமராஜ் அந்த வெள்ளத்தில் அடித்து செல்லப்பட்டுவிட்டார். அதற்கு பிறகு அவர் ஒரு மாநில அளவு தலைவர் அவ்வளவுதான். அவ்வளவு பெரிய தலைவருக்கும் sell-by-date கடந்து விட்டது.

    இன்று ஒரு காமராஜ் இருந்தால் என்று பெருமூச்சுதான் விட முடிகிறது. கம்யூனிசம், சோஷலிசம், காபிடலிசம், போன்ற இசங்களை விட நல்ல தலைவர்கள் ஏதோ ஒரு இசத்தை செயல்படுத்த வேண்டும் என்பதுதான் முக்கியம் என்று எனக்கு தோன்றுகிறது. கன்சர்வேடிவ் ராஜாஜி, சோஷலிஸ்ட் காமராஜ் இருவருமே நல்ல முதல்வர்கள்தானே!

    அவரைப் போன்ற ஒரு தலைவர் இந்தியாவின் வரப்பிரசாதம்.


    இன்று பெரியார் படத்தை பற்றி ஒரு விமர்சனம் எழுதி இருக்கிறேன். முடிந்தால் பாருங்கள்.


    சுதந்திரம் அடைந்தபோது காங்கிரஸ் பெருந்தலைகள் எல்லாருமே கிழவர்கள்தான். காந்திக்கு கிட்டத்தட்ட 80, ராஜாஜி, படேல் எழுபதுகளில், நேரு, ஆசாத் கிட்டத்தட்ட அறுபது. நேதாஜி, ஜின்னா இல்லை. காந்தி மறைந்த பின் நேருவுக்கு ஈடான தலைவர்கள் படேல், ராஜாஜி, ஆசாத் மட்டுமே. படேலுக்கு பாகிஸ்தான், முஸ்லீம் லீக் ஆகியவற்றின் மீது கசப்பு இருந்தது. அவருக்கு முஸ்லிம்கள் மீதே கசப்பு இருந்ததோ என்று சிலர் சந்தேகிக்கிறார்கள்.

    நேரு இந்தியா சோஷலிச பாதையில் செல்ல வேண்டும் என்று விரும்பினார். படேல், ராஜாஜி போன்றவர்கள் காபிடலிஸ்ட்கள். நேருவுக்கு அவர்கள் இருவரும் மாற்று கருத்துகளை தயக்கம் இன்றி தெரிவித்தார்கள். நேருவின் லட்சியவாதம், படேலின் practicalness இரண்டும் சேர்ந்தது ஒரு நல்ல காம்பினேஷன். இந்த காலத்திலும் அவர்களும் தவறு செய்தார்கள்தான் – நேரு காஷ்மீர் விஷயத்தில் அனாவசியமாக குழப்பினார். அவர் திபெத்தை பற்றி கூக்குரல் இட்டிருக்கவேண்டும். படேல் கம்யூனிஸ்ட்களை ஹைதராபாத் விஷயத்தில் பயன்படுத்திக்கொண்டார். ஹைதராபாத் கைக்கு வந்ததும் கம்யூனிஸ்ட்களை வேட்டை ஆடினார்.

    படேல் மறைந்ததும் ராஜாஜி அந்த இடத்தில் அமர்ந்தார். படேல் நேருவுக்குள் இருந்த போட்டி ராஜாஜி நேருவுக்குள் இல்லை. நேரு ராஜாஜியின் புத்தி கூர்மையை பெரிதும் மதித்தார். ராஜாஜியும் நேருவிடம் உரிமையுடன் மறுத்து பேசக்கூடியவர். அவர்கள் காம்பினேஷனும் நன்றாக செயல்பட்டிருக்கும். ஆனால் கொஞ்ச நாளிலேயே அவர் அன்றைய மெட்ராஸ் மாநிலத்துக்கு முதலமைச்சராக வந்தது துரதிருஷ்டமே. அப்போதெல்லாம் கம்யூனிஸ்ட்கள் என்றால் காங்கிரசாருக்கு பயம்தான். தெலிங்கானா புரட்சிக்கு பிறகு அது தவறு என்றும் சொல்ல முடியாது. கம்யூனிஸ்ட்கள் பயத்தால்தான் நேரு ராஜாஜியை மெட்ராசுக்கு முதலமைச்சராக போக சொன்னார்.

    அவர் முதலமைச்சரான விதமும் சரியில்லை. முதலில் மேலவைக்கு நியமன உறுப்பினர் ஆகி முதலமைச்சராக ஆனார். தமிழ் நாடு காங்கிரஸில் அவருக்கு இருந்த எதிர்ப்பு அவருக்கு அச்சம் தந்ததா? நேருவின் வார்த்தையை மீறி காமராஜ் அவருக்கு விரோதமாக தேர்தலில் செயல்பட்டிருக்கமாட்டார். ஒரு வேளை கம்யூனிஸ்ட்கள் அவரை தேர்தலில் தோற்கடித்துவிடுவார்கள் என்று பயப்பட்டாரா? தெரியவில்லை.

    முதலமைச்சராக நன்றாகவே செயல்பட்டார். நாட்டில் பஞ்சம் இருந்த சமயம் ரேஷனை ஒழிக்க தைரியம் வேண்டும். அவர் அப்படி செய்தது பதுக்கி இருந்த தானியங்களை வெளி மார்க்கெட்டுக்கு கொண்டுவந்தது. போலீஸ் ஸ்ட்ரைக்கை அருமையாக கையாண்டு அடக்கினார். நில சீர்திருத்தங்களை கொண்டு வந்தார். (ம.பொ.சி. இதை பற்றி பேசுகிறார்) ஆனால் அவர் பொட்டி ஸ்ரீராமுலுவின் உண்ணவிரதத்தை சரியாக கையாளவில்லை. ஸ்ரீராமுலுவின் இறப்பை தடுக்க அவர் ஒரு முயற்சியும் எடுக்கவில்லை.

    அவரது “குலக் கல்வி” திட்டம் அவருக்கு மிகவும் கெட்ட பெயரை வாங்கி கொடுத்தது. மாணவர்களுக்கு பகுதி நேரக் கல்வி, மிச்ச நேரம் அவர்கள் பெற்றோரின் விருப்பப்படி என்பதுதான் அந்த திட்டம். பெற்றோரின் விருப்பப்படி என்றால் கிராமப்புற குழந்தைகள் அப்பாவின் தச்சுத்தொழிலிலோ, மீன் பிடிப்பதிலோ, வேறு எதிலோதான் உதவி செய்திருப்பார்கள். பிராமணர்களின் குழந்தைகள் எந்த தொழிலையும் செய்திருக்க மாட்டார்கள். ஆனால் நிறைய மாணவர்கள் படித்திருக்கலாம். இதில் பெரிய தவறு இருப்பதாக எனக்கு தோன்றவில்லை. எழுபதுகளிலேயே என் நண்பன் தனுஷ் மாடு மேய்த்தவன். பள்ளிக்கு வரமாட்டான். மாலை நேரம் எங்களுடன் ஃபுட்பால் ஆட மட்டும் வருவான். மூன்று மணி நேரம்தான் பள்ளி என்றால் வந்திருக்கலாம். ஆனால் ஏழை மாணவர்களை பள்ளிக்கு வர வைக்க மதிய உணவு இதை விட நல்ல திட்டம் என்பதில் சந்தேகமில்லை. அவன் சாப்பாடு வரும் நாட்களில் காலையில் வந்து சாப்பிட்டுவிட்டு மதியம் போய்விடுவான். எல்லா நாட்களிலும் சாப்பாடு வராது என்று நினைவு. இப்போது யோசித்துப் பார்த்தால் உணவு ஏன் எல்லா நாட்களிலும் வரவில்லை என்று தெரியவில்லை.

    ஆனால் ராஜாஜி கிராமப்புறங்களில் ஆறாயிரம் பள்ளிகளை மூடிவிட்டு பிறகு கிராமப்புறங்களில் மாணவர்கள் பள்ளிக்கு வருவதை அதிகரிக்க இப்படி ஒரு திட்டம் கொண்டு வந்தார் என்று சொல்கிறார்கள். அந்தக் கால கட்டங்களில் பள்ளிகளை மூடுவது என்பது பெரும் தவறு. டோண்டு இப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை என்று சொல்கிறார். அவரது ஆதாரம் கல்கி பத்திரிகைதான் – கல்கி அப்போதெல்லாம் உயிருடன் இருந்தார். அவர் ராஜாஜியின் கண்மூடித்தனமான ஆதரவாளர். அவர் நடுநிலைமையுடன் இதை பற்றி எழுதி இருப்பாரா என்பது எனக்கு சந்தேகம்தான்.

    இதை பற்றி மேலும் விவரமாக படிக்க டோண்டுவின் பதிவு இங்கே

    இந்த திட்டமும், காமராஜின் எதிர்ப்பும் அவரது முதலமைச்சர் பதிவுக்கு முடிவு தந்தன. அதற்கு பிறகு அவர் ஒரு பதவியும் ஏற்கவில்லை.

    காமராஜின் மதிய உணவு திட்டம் ராஜாஜியின் இந்த “குலக் கல்வி” திட்டத்தை விட சிறந்தது. காமராஜ் கல்வி தருவதை அரசின் கடமையாக கருதி இருக்க வேண்டும். ராஜாஜி இதையும் எப்படி efficient ஆக நடத்துவது என்பதை தனது top priority ஆக கொண்டிருக்க வேண்டும்.

    ஆனால் இதை “குலக் கல்வி” என்று திராவிட இயக்கங்கள் சித்தரித்தது தவறு. இது hindsight. இன்று சொல்வது சுலபம். அன்று அரசு வேலைகளில் பிராமண ஆதிக்கம் அதிகம். பல ஆண்டு காலங்களாக பிராமணர் அல்லாதவர்கள் அரசு வேலைகளை பெறாததை கண்டு வந்த அண்ணாவுக்கும் பெரியாருக்கும் அன்று இப்படி தோன்றி இருக்காவிட்டால்தான் ஆச்சரியம். அவர்கள் இதை தச்சன் பிள்ளைகள் தச்சனாகவே இருக்க செய்யும் சதி என்று நினைத்ததில் ஆச்சரியம் ஒன்றும் இல்லை. காமராஜ் போன்றவர்களும் பெரியவரை கழற்றி விட இதுதான் சான்ஸ் என்று நினைத்திருப்பார்கள். காமராஜும் இது ஜாதிகளை perpetuate செய்யும் “குலக் கல்வி” என்று நினைத்திருந்தாலும் ஆச்சரியம் இல்லை. ராஜாஜியும் இதை விளக்க பெரிதாக முயற்சி செய்திருக்க மாட்டார். முஹமது பின் துக்ளக் படத்தில் ராஜாஜி போன்று வரும் ஒருவர் “உங்களுக்கு எது நல்லது என்று உங்களுக்கு தெரியாது, எனக்குத்தான் தெரியும்” என்று மக்களிடம் சொல்வார். ராஜாஜியின் பலவீனம் இதுதான் என்று நினைக்கிறேன்.

    1955 ஆவடி காங்கிரஸில் சோஷலிசம்தான் தனது பாதை என்று காங்கிரஸ் அறிவித்தது. அந்த கால கட்டத்தில் சோஷலிசம்தான் சரியான பாதை என்றுதான் அநேகம் பேர் நினைத்தார்கள். ராஜாஜி காங்கிரசிலிருந்தும் நேருவிடமிருந்தும் மெதுவாக விலக ஆரம்பித்ததும் இப்போதுதான்.

    இந்த கால கட்டத்தில் லைசன்ஸ் கோட்டா பெர்மிட் ராஜ் என்று சொல்ல தைரியம் வேண்டும். இன்று இது சரியாக படலாம் – ஆனால் அன்று பணக்காரர்கள் அயோக்கியர்களாகத்தான் படங்களிலும் கதைகளிலும் சித்தரிக்கப்பட்டார்கள். ஒரு எம்ஜிஆரும் சிவாஜியும் “நீ பணக்காரன், உன்னிடம் பாசம் கிடையாது” என்றுதான் வசனம் பேசுவார்கள். அரசாங்கம் பணக்காரர்களையும், தொழிலதிபர்களையும், நில சுவாந்தார்களையும் கட்டுப்படுத்தாவிட்டால் அவர்கள் எல்லாரையும் ஏமாற்றிவிடுவார்கள் என்று பரவலாக நினைத்த காலம் அது. அவர்களை கட்டுப்படுத்தத்தான் லைசன்ஸ், கோட்டா, பெர்மிட் எல்லாமே. அப்போது இது தவறு என்று சிந்திக்க அறிவு கூர்மை, தான் நினைத்ததை சொல்லும் நேர்மை எல்லாம் வேண்டும். இது ராஜாஜிக்கு இருந்தது. மினு மசானி, ரங்கா போன்றவர்களுடன் சேர்ந்து அவர் சுதந்திரா கட்சியை உருவாக்கினார். அது காங்கிரசுக்கும், சோஷலிசத்துக்கும் நல்ல மாற்றாக உருவாக வேண்டும் என்ற கனவு அவருக்கு இருந்தது.

    கட்சி ஆரம்பித்து அவர் பல காம்ப்ரமைஸ்கள் செய்து கொண்டார். முத்துராமலிங்கத்தேவருடன் கூட்டு, தி.மு.க.வுடன் கூட்டு எல்லாம் அப்படித்தான். என் பெரியப்பா சொல்லுவார் – அவர் மயிலை மாங்கொல்லையில் “நான் என் பூணூலை பிடித்துக்கொண்டு சொல்கிறேன், நீங்கள் எல்லாரும் தி.மு.க.வுக்கு ஓட்டு போடுங்கோ” என்று பேசினாராம். அவர் தன்னை பிராமண ஜாதியின் தலைவராக குறுக்கிக்கொண்ட செயலாகத்தான் இதை நான் காண்கிறேன். அவர் எப்படி ஒரு ஜாதிக்கு appeal செய்தார்? காங்கிரசை தோற்கடிக்க என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாமா?

    அவருடைய மகன் சி.ஆர். நரசிம்மன் எம்.பி. ஆக இருந்தார் போலிருக்கிறது. எனக்கு சி.ஆர். நரசிம்மனை பற்றி ஒன்றுமே தெரியாது. இது nepotismஆ, இல்லையா என்று டோண்டு போன்று தெரிந்தவர்கள் சொல்லலாம். டோண்டு சி.ஆர். நரசிம்மன் திறமை வாய்ந்தவர் என்றும் ராஜாஜி தன் குடும்பத்தவருக்கு உதவி செய்யாத விஷயம் மிகவும் notorious என்றும், இதில் எந்த விதமான nepotismஉம் இல்லை என்றும் சொல்கிறார்.

    அவருடைய வியாசர் விருந்து, ராமாயணம் இரண்டும் அருமையான அறிமுக புத்தகங்கள். சரளமான நடை. ராமனின் தவறுகளுக்கும் கிருஷ்ணனின் தவறுகளுக்கும் எந்த சப்பைக்கட்டும் கிடையாது. (வில்லிபுத்தூரார் பாரதத்தை படித்து பாருங்கள், எவ்வளவு சப்பைக்கட்டுகள் கட்டப்படுகின்றன?) ஆனால் இந்த புத்தகங்களுக்காக அவர் சாகித்ய அகாடெமி பரிசை வாங்கிக்கொண்டது பெரும் தவறு. அது வியாசருக்கும், வால்மீகிக்கும் சொந்தமானது. அதே போல் காங்கிரஸில் இருந்த போதே அவருக்கு பாரத ரத்னா பரிசு விருது வழங்கப்பட்டது. பலருக்கு தியாகத்துக்கு விலை இல்லை, பென்ஷன் வாங்கக்கூடாது என்று சொன்னவர் தியாகத்துக்கு பரிசும் விருதும் வாங்கி இருக்கக்கூடாது. (டோண்டு சாவிக்கு அவர் இந்த அறிவுரை கொடுத்ததை குறிப்பிடுகிறார்)

    தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் அவரது நேர்மை சந்தேகத்துக்கு அப்பாற்பட்டது – சமீபத்தில் அவரது கொள்ளுப்பேத்திக்கு கலைஞர் அரசு உதவி வழங்கும் நிலைமை இருந்தது என்று படித்தேன். தன் வீட்டை ராஜாராம் மூலம் சேலம் அரசு மருத்துவமனைக்கு கொடுத்தாராம். வானதி திருநாவுக்கரசிடம் தனக்கு ராயல்டி எல்லாம் முக்கியம் இல்லை, ஆனால் ராமாயணம், மகாபாரதம் ஆகியவற்றை மலிவு விலையில் வெளியிட வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டாராம்.

    மொத்தத்தில் அவரது புத்தி கூர்மை இணையற்றது. சிந்தனையில் நேர்மை உள்ளவர். தனக்கு சரி என்று பட்டதை தனக்கு என்ன நஷ்டம் வருமோ என்று தயங்காமல் சொன்னவர். அருமையான நிர்வாகி. ஆனால் அவர் மாற்று கருத்துகளை அரவணைத்து செல்ல தெரியாதவர், தொண்டர்களுடன் நெருங்கி பழகாதவர், சில பரிசுகளையும் பட்டங்களையும் அவர் ஏற்றது கேள்விக்குரியது, காங்கிரசை வீழ்த்த அவர் சில காம்ப்ரமைஸ்கள் செய்து கொண்டார் என்று கருதுகிறேன். அவரது நிறைகள் அவரது குறைகளை விட மிக அதிகம், அவர் இந்தியாவின் வரப் பிரசாதம், அவர் சுதந்திர இந்தியாவில் மேலும் பதவிகளை வகிக்காது இந்தியாவின் துரதிர்ஷ்டம் என்று நினைக்கிறேன்.

    அவரை பற்றி மேலும் படிக்க விரும்புவர்களுக்கு:
    டோண்டுவின் பதிவுகள்
    பத்திரிகையாளர் சுதாங்கனின் ஒரு பதிவு
    ராஜாஜி மற்றும் காந்தியின் பேரரான ராஜ்மோகன் காந்தி எழுதிய Rajaji: A Life (நான் படித்ததில்லை)

    நான் பயன்படுத்திய, சொல்ல மறந்த ஒரு source – திரு.வி.க.வின் வாழ்க்கை குறிப்புகள்

    வேறு மதிப்பீடுகள், குறிப்பாக திராவிட இயக்கங்களின் பார்வையில் ராஜாஜியை பற்றி ஏதாவது மதிப்பீடு இருந்தால் அதை படிக்க ஆவலாக இருக்கிறேன்.


    பாங்கர் விநாயகராவ் என்ற புத்தகத்தை சமீபத்தில் படித்தேன். கல்கி மதுவிலக்கு அவசியம் என்ற கருத்தை வலியுறுத்தி விமோசனம் என்ற பத்திரிகையில் எழுதிய சிறுகதைகளின் தொகுப்பு. எந்த கதையும் சுகமில்லை. பிரசாரம் கதையை விட முக்கியமாக இருக்கும்போது கதையில் இலக்கிய நயம் தொலைந்து போய்விடுகிறது. மேலும் கல்கியின் ஆரம்ப கால சிறுகதைகள் இவை – சுவாரசியம் குன்றாமல் எழுதும் கலையை அவர் இன்னும் முழுதாக தெரிந்துகொள்ளாத காலம் என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

    ஆனால் ஒரு முன்னுரை எழுதி இருக்கிறார். அந்த முன்னுரையில் விமோசனம் பத்திரிகை உருவான விதம், அவருக்கும் ராஜாஜிக்கும் எப்படி உறவு ஏற்பட்டது என்பதை பற்றி எல்லாம் விவரித்திருக்கிறார். பிரமாதமாக இருந்தது. இந்த புத்தகம் வானதி பதிப்பகம் வெளியீடு, இதற்காகவே வாங்கலாம்!

    ராஜாஜிக்கு அப்போதெல்லாம் கல்கியை அவ்வளவு நன்றாக தெரியாது. கல்கி கதர் போர்டில் பார்த்துக்கொண்டிருந்த வேலையை விட்டுவிட்டு நவசக்தி பத்திரிகையில் உதவி ஆசிரியராக சேர சென்னை போகும்போது கல்கியை அவர் பார்த்திருக்கிறார். ராஜாஜி ஒரு மதுவிலக்கு பத்திரிகை நடத்த கல்கியை அழைத்துக்கொள்ளலாம் என்ற அவரது எண்ணத்தை கல்கியிடம் சொல்லியிருக்கிறார். கல்கிக்கு இஷ்டம்தான், ஆனால் பத்திரிகை ஆரம்பிக்க நாளாகும் என்பதால் நவசக்தியில் திரு.வி.க.விடம் சேர்ந்திருக்கிறார். மூன்று வருஷம் ஒரு தகவலும் இல்லை. ஒரு நாள் ராஜாஜி சென்னைக்கு வந்திருந்தபோது அவரை பார்க்க போயிருக்கிறார். என்னவோ காரணத்தால் நவசக்தி வேலையையும் விட்டுவிட்டார். ராஜாஜி மூன்று மாதத்தில் வந்து சேர்ந்துகொள் என்று சொல்ல இவர் இன்றைக்கே வருகிறேன் என்று சொல்லி இருக்கிறார். ராஜாஜி நீ சென்னையில் வேலை இல்லாமல் இருந்தால் கெட்டுபபோய்விடுவாய்! என்று சொல்லி அவரை திருச்செங்கோட்டுக்கு அனுப்பி இருக்கிறார்.

    அங்கே அவருக்கு மாதம் ஐம்பது ரூபாய் சம்பளம். இது அந்தக் காலத்தில் போதுமா போதாதா என்று தெரியாது. போதாது என்றுதான் நினைக்கிறேன். ஆனால் ராஜாஜியின் மகனான சி.ஆர். நரசிம்மனுக்கு நாற்பதுதான். அந்த சம்பளத்தில்தான் அவர், அப்பா ராஜாஜி, தங்கை லக்ஷ்மி (எதிர்காலத்தில் மஹாத்மா காந்தியின் மருமகள்) எல்லாரும் வாழவேண்டுமாம்! அதுவும் 17×10 அடி உள்ள ஒரே அறை கொண்ட வீட்டில்!

    பணக்கார வக்கீல் தன் பங்களா, ஆயிரக்கணக்கில் வருமானம் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு நாற்பது ரூபாய் சம்பளத்தில் எதற்கு வாழ்ந்தார்? (இதே போல் பெரியாரும் வருமானம் வரும் தோப்புகளை எல்லாம் அழித்தார்) சரி அவருக்கு பைத்தியம் என்றாலும், கல்கி, மற்றும் பலரும் எதற்கு அவர் பேச்சை கேட்டுக்கொண்டு சொற்ப சம்பளத்தில் அங்கே வேலை செய்தார்கள்?

    மதுவிலக்குக்காக ஒரு பத்திரிகை – இது எப்படி விற்கும் என்று தெரியவில்லை. கல்கிக்கும் இதே சந்தேகம்தான். பத்து இதழ்கள் வந்திருக்கின்றன. ராஜாஜியும் கல்கியுமே எல்லா பக்கங்களையும் நிரப்பி இருக்கிறார்கள். ராஜாஜி உப்பு சத்தியாகிரகத்தில் ஈடுபட்டு ஜெயிலுக்கு போனதும் கல்கி இழுத்து மூடிவிட்டாராம்.

    இரண்டு கேள்விகள்:
    1. ஒரு இடத்தில் அந்த ஊரில் பஞ்சம் என்றும் இந்த ஆசிரமம் மூலம் கதர் நூற்பதன் மூலம் லட்சக்கணக்கில் நிவாரணம் வழங்கப்பட்டது என்றும் குறிப்பிடுகிறார். கதர் விற்று அவ்வளவு லாபம் வந்திருக்கப்போவதில்லை. பிறகு லட்சங்கள் எங்கிருந்து வந்தன?
    2. சில ஹரிஜன்கள், பிராமணர் அல்லாதார் பற்றி குறிப்பிட்டாலும் ஆசிரமத்தின் முக்கியஸ்தர்கள் எல்லாரும் பிராமணர்கள் போலத்தான் தோன்றுகிறது. காங்கிரஸில் அப்போது இருந்த பிராமணர் அல்லாதோர் (திரு.வி.க., வரதராஜுலு நாயுடு, முத்துரங்க முதலியார் – இவர் பின்னால் முதலமைச்சரான பக்தவத்சலத்தின் மாமனார், டி.எஸ்.எஸ். ராஜன், ஜே.சி. குமரப்பா, சர்தார் வேதரத்தினம் பிள்ளை) யாருமே இதில் பங்கெடுத்துக்கொள்ள முன் வரவில்லையா? இல்லை ராஜாஜி பிராமணர்களுக்கு முன்னுரிமை அளித்தாரா?