Family



அமெரிக்காவில் வீட்டை தினமும் பெருக்கி துடைப்பது என்பது முடியாத காரியம். அவ்வப்போது இரண்டு maids வந்து பெருக்கிக் கொடுத்துவிட்டுப் போவார்கள். அதற்கு அவர்களிடம் முன் கூட்டியே அப்பாயின்ட்மென்ட் வாங்க வேண்டும். கொஞ்சம் hassle.

என் மனைவி ஹேமாவுக்கு அவர்கள் நாளைக்கு வருகிறார்கள் என்றால் இன்றைக்கே டென்ஷன் ஆரம்பித்துவிடும். எனக்கு அது புரிந்ததே இல்லை. நாம் பணம் கொடுக்கிறோம், அவர்கள் வேலை செய்கிறார்கள், அப்பாயின்ட்மென்ட் கிடைத்துவிட்டால் இதில் என்ன டென்ஷன்?

போன முறை என் மனைவி சொன்னதைக் கேட்டதும்தான் ஓரளவு புரிய ஆரம்பித்திருக்கிறது – “நாளைக்கு maids வராங்க, இன்னிக்கு நமக்கு வேலை இருக்கு – வீட்டை கிளீன் பண்ணி வச்சிடணும்!”

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: குடும்பம்


அமேரிக்காவில் தீபாவளி எப்படி கொண்டாடுவார்கள் என்று என் உறவினர்கள் பல முறை கேள்வி கேட்டிருக்கிறார்கள். அப்படி கேட்பவர்களுக்கு முன்பெல்லாம் ஒன்றும் சொல்ல இருக்காது. அதாவது ஒரு எட்டு வருடம் முன்பெல்லாம், தீபாவளி என்பது சென்னை மற்றும் பிற ஊர்களில் இருக்கும் உறவினர்களுக்கு செய்யும் சில ஃபோன் கால்களுடன் தீபாவளி காலை முடிந்துவிட்டாதாக தோன்றும். என் அன்பு மனைவியிடம் இருந்து சில ஸ்வீட்ஸுடனும், வீட்டில் ஒரு சிறிய பூஜையுடனும் தீபாவளி இரவும் முடிந்துவிட்டதாகத் தோன்றும். இப்படி அமைதியான முறையில் வந்ததும் தெரியாமல் போனதும் தெரியாமல் ஒரு ஏக்கத்தை விட்டில் நிறைத்து விட்டு வந்து போகும். இது அனேகமாக இங்கு இன்றும் பல இல்லங்களில் நடக்கும் ஒரு காட்சிதான். ஆனால் சில வருடங்களாக இதில் இனிய மாற்றங்கள். இந்த மாதிரி போரடித்த தீபாவளியை போக்க வேண்டும் என்று மனைவியும் நானும் சிந்திக்க ஆரம்பித்தோம். அதன் விளைவாக ஒரு பாரம்பரியம் உருவாகத் தொடங்கியிருக்கிறது.

தீபாவளி நெருங்குகிறது…. தம்பிகளுடனும், கம்பவுண்ட் நண்பர்களுடனும் கிட்டதட்ட ஒரு மாதத்திற்கு முன்னரே எந்த வெடிகள் வாங்க வேண்டும் என்று ஒரு நூறு ரூபாய்க்கு பட்டியல் போட்டு, கடைசியில் ஒரு வழியாக அப்பா சம்மதத்துடன் ஒரு இருபத்தைந்து ரூபாய்க்கு தீபாவளிக்கு இரண்டு நாட்கள் முன்ன்ர் தான், வெடி மற்றும் மத்தாப்புக்கள் வருகிறது. அது போலத்தான் புதிய உடைகளும். திபாவளிக்கு முந்தின தினம் டெய்லர் கடைக்குப் போய் காத்திருந்து, அவர் கருணையில் கடைசியில் இரவு ஒரு ஒன்பது மணிக்கு புதிய உடைகள் வந்து சேர்கிறது. இதல்லாம் ஒரு துன்பமாயினும் அதிலும் ஒரு இன்பம் இருக்கத்தான் செய்கிறது. பாட்டி வீட்டில் தான் அனேகமாகத் தீபாவளி. மாலை அப்பா வந்ததும் டவுன் பஸ் பிடித்து கொட்டும் மழையில் கடைசி ”யாக்கோபுரம்” பஸ் பிடித்து கிட்டதட்ட இரவு பத்தரை மணிக்கு பாட்டியின் ஊர் போய் சேர்கிறோம். ஊரே அந்த இரவிலும் கோலாகலம் அடைந்திருக்கிறது. ஒரு வீட்டிலும் முன் கதவு மூடப்படவில்லை.ஒவ்வொரு வீட்டின் முன்னும் சித்தப்பா,பெரியப்பா, மாமா-அத்தை இவர்களின் பையன்களும், பெண்களும் மத்தாப்பு கொளுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் யாராவது வெளியே வந்து மகிழ்ச்சி பொங்க ”வாங்க வாங்க” என்று அபபாவிடமும், அம்மாவிடமும் விசாரித்துவிட்டு “போளி ரெடி ஆகிக் கொண்டிருக்கிறது”, “துக்கடா அடுப்பில் இருக்கிறது” என்று எதாவது சொல்லிப் போகிறார்கள்.அதற்க்குள் சித்தப்பா எங்களை பார்த்து வந்து “என்ன கடைசி பஸ் தான் கிடைத்ததா” என்று விசாரித்துக் கொண்டே அம்மா கையிலிருந்த பெட்டியை வாங்கிக் கொள்கிறார்…வெடி மத்தாப்புகளுக்கிடையிலும், குசலம் விசாரிப்புகளுக்கு இடையிலும் புகுந்து, கடந்து பாட்டி வீடு வந்தடைகிறோம். அங்கே சித்தப்பா மகன்கள் மற்ற நண்பர்களுடன் மத்தாப்பு கொளுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பாட்டி வந்து எல்லோரையும் வரவேற்கிறாள். வந்ததும், வராததுமாக “லக்‌ஷ்மி, வடைக்கு அரைத்துக் கொண்டிருந்தேன், நல்ல வேலை வந்துட்ட. போய் அதை பாத்துக்க” என்று சொல்ல அம்மா உடைகளை மாற்ற நேரமில்லாமல் அடுப்படியில் சித்திகளுடன் ஐக்கியமாகிறாள்.
“என்ன டெய்லர் நேரமாக்கிட்டானா? கடைசி கார் தானா கிடைச்சுது?”
“இல்லம்மா, அஃபீஸ்ல் வேலை 7 மணி வரை இருந்துது. அப்புறம் டெய்லர்ட்ட போயிட்டு வரும் போதே, மழை வேற”
“சரி விடு. வா சாப்பிடு…”
“நீங்களும் வாங்கடா…” நாங்களும் உற்ச்சாகமாகி பின்னல் ஓடுகிறோம்.
எல்லோரும் பேசிக்கொண்டே சுடச் சுட தோசை மற்றும் தேங்கா சட்னி, சாம்பார் ஸ்வீட்கள் முதலியவற்றை கபளீகரம் பண்ணுகிறோம்.
அப்பா மற்றும் சித்தப்பா ஊர் முழுவதும் உள்ள சகோதரர்களையும், தங்களைப்போன்று வெளியூரிலிருந்து வந்த சகோதரர்களையும் (எல்லாம் பெரியப்பா – சித்தப்பா வீட்டு சகோதரர்கள் தான் – ஊரே சொந்தக்ககாரர்கள் தானே) பார்க்க, எல்லோரும் கூடும் அடுத்தடுத்து நீண்ட திண்ணைகள் கொண்ட வீடுகள் அமைந்த நடுத்தெருவிற்க்குச் செல்கிறார்கள். மூன்று வீட்டு திணனையை சகோதரர்கள் நிறத்திருக்கிறார்கள். பலமான சிரிப்பு, பேச்சு, மீண்டும் சிரிப்பு. இனி மேல் இரண்டு மணிக்கு தான் வீட்டுக்கு வருவார்கள்…நாங்கள் எல்லோரும் அம்மாக்களிருக்கும் அடுப்படிக்கும், தெருவிற்க்கும், அப்பாக்களிருக்கும் நடுத்தெருவிற்க்கும் இரவு 11 மணியிலிருந்து 2 மணி வரை ஓட்டமாக ஓடிக் கொண்டிருக்கிறோம். கேட்பதற்கு ஒரு ஆள் கிடையாது. எல்லா இடங்களும் விளக்கு வெளிச்சத்தில் நனைந்து கொண்டிருக்கிறது. வெடிகளின் சத்தங்களிலும், ஜனங்களின் போக்கு வரத்திலும் ஊர் நிறைந்திருக்கிறது….

முப்பது வருடத்திற்கு முன்னால் அது. நிச்சயம் இப்பொழுது இப்படியெல்லாம் நினைத்துக் கூட பார்க்கமுடியாது. ஆம். இங்கும் தீபாவளி வந்துவிட்டதுதான்.நாளை மறு நாள் தீபாவளி.சித்ரா முன்னரே எல்லோருக்கும் ”ஈவைட்” மூலம் தகவல் அனுப்பி தீபாவளிக்கு ரெடி பண்ணிக் கொண்டிருந்தாள். தீபாவளி காலையில் ஒன்றும் பண்ண முடியாது. பட்ஷணம் பல பண்ண வேண்டும் என்ற அவளுக்கு ஆசை தான். ஆனால் தனி ஆளாக அதெல்லாம் செய்ய முடியுமா? என்ன சித்திகளும், அத்தைகளும், பாட்டிகளும் வந்து இருந்து இரவெல்லாம் கண்விழித்து செய்யும் காலமும், இடமுமாகவா இருக்கிறது? அனைத்து நண்பர்களும், மனைவிகளும் பிஸியாக இருப்பவர்கள். எல்லோருக்கும் வேலை, வீடு, குழந்தைகள். மொத்தத்தில் தீபாவளி அன்று காலை அலுவலகத்திற்கு லீவ் போட்டால் தான் முடியும் என்ற நிலைமை. அப்படிதான் ஆயிற்று. நான் உதவி செய்யலாம் என்றால் வாரத்திற்கு ஒரு நாள் தான் அலுவலகம் செல்லக்கூடிய ஒரு சூழ்நிலையில் (மற்ற நான்கு நாட்கள் கோர்ட்டில்)மாட்டிக் கொண்டதால் சித்ராவிற்கு உதவி செய்வதாக அளித்திருந்த வாக்குறுதியை சத்தமில்லாமல் வாபஸ் வாங்கினேன்.

சவாலை சமாளிக்கத்தான் அலுவலகத்தில் அன்றாடம் பழகிக் கொண்டிருக்கிறாள் சித்ரா. பிராஜக்ட் மேனஜர். தீபாவளியும் அவள் கண்ணில் ஒரு சிறு பிராஜக்ட்டாக உருவெடுத்தது. நான் மாலையில் வீடு வந்து சேரும் பொழுது அனேகமாக எல்லாம் தயார். நான் என் பங்குக்கு எதாவது உதவி செய்யவா என்று குற்ற உணர்ச்சியுடன் கேட்டு வைத்தேன்.கேட்கும் போதே ஒரு பயம் தான். எங்கே வேலை நிறைய இருக்குமோ என்று. நல்ல வேலை பெரிதாக  செய்வதற்கு ஒன்றும் மீதம் இல்லை. நண்பர்களும் ஸ்வீட், காரம், டின்னர் ஐட்டங்களுடன் 7 மணிக்கு ஆஜர்.

தீபாவளிக்கு வெடி மத்தாப்பு எல்லாம் ஜூலை மாதமே வாங்கிவிடுவோம். அப்பாடா. இதில் ஒன்றிலாவது இந்தியாவில் கொண்டாடுபவர்களை தோற்கடித்தாகிவிட்டது. அட வெடியெல்லாம் போடுகிறீர்களா என்று ஆச்சர்யபடுகிறீர்களா? ஆம. நிச்சயாமாக. ஜூலை நான்கு இங்கே சுதந்திர தினம். அதற்கு ஃபயர்வொர்க்ஸ் கிடைக்கும். சிவாகாசி சரக்கு இல்லை. அதை வாங்கி வைத்துவிடுவோம். இம்முறையும் அது தான். பேக்யார்ட் என்று சொல்லும் கொல்லை புறத்தில் கோலாகலம் மணி 8 அளவில் தொடங்குகிறது. முக்கியமாக குழந்தைகளுக்காகத் தானெ. அனைத்து குழந்தைகளும் வந்து சேர்வதற்கு 8 மணி ஆகிவிட்டது. சற்றே நவம்பர் குளிர் மெலிதாக தாக்குகிறது. கம்பி மத்தாப்புகளில் ஆரம்பித்த கொண்டாட்டம் படிப்படியாக் ப்ரோமோஷன் பெற்று, உய் உய் என்ற சத்தங்களுடன் பெரிதாக சில மணித்துளிகள் வெடிக்கும் வெடியாக மாறியது. சுமார் ஒரு மணி நேரம்.

பின்னர் ஸ்வீட்களுடன் டின்னர். குழந்தைகளின் விளையாட்டு. பெரியவர்களின் பேச்சுகள். கிட்டத்தட்ட தமிழகத்தில் தீபாவளி கொண்டாடியது போன்ற மகிழ்ச்சி.ஒரு முக்கியமான விஷயம். அனேகமாக உங்கள் வீட்டிற்கெல்லாம் அழையா விருந்தினராக வரிசையாக வருகை தரும் சாலமன் பாப்பையா மற்றும் குழுவினர்கள், திரை நட்சத்திரங்கள், புது சினிமாக்கள் பற்றிய ரிவ்யூக்கள் இவையெல்லாம் எங்கள் வீட்டிற்கு வருவதில்லை. சாலமன் பாபையாக்களை வீட்டிற்குள் கூட்டி வரும் டி.வி.சேனலகள் எங்கள் வீட்டில் கிடையாது. அடுத்த முறை தீபாவளி அன்று முழுவதும் டி.வி.யை அணைத்து விட்டு கொண்டாடுங்கள். அதன் மகிழ்ச்சியே தனி.

போன வருடமும், இந்த வருடமும் வார இறுதி என்பதால் மகிழ்ச்சியான மன நிலையில் கொண்டாட முடிந்தது. தீபாவளிக்கு விடுமுறை எவ்வளவு அவசியம் என்பது நன்றாகவே புரிந்தது. ஆர்வி – ஹேமா, குழந்தைகளுடன்  சில வருடங்களாக சேர்ந்து தான் தீபாவளி கொண்டாடுகிறோம். இரண்டு வருடத்திற்கு முன் மேலும் இரண்டு நண்பர்களின் குடும்பங்கள். போன வருடம் ஒரு ஐந்து குடும்பம். இந்த வருடம் இந்த எண்ணிக்கையில் மேலும் இரண்டு கூடியது. இவர்கள் தான் ஒருவருக்கு ஒருவர் மாமா-அத்தை, பெரியப்பா-சித்தப்பா, பெரியம்மா-சித்திகள்.


அடுத்த வருடத்திற்கு காத்திருக்கிறோம்.


Covering All Bases

நான்: ஸ்ரேயா, நீ பாட்டு க்ளாசில சேந்து பாட்டு கத்துக்கறியா?
ஸ்ரேயா: Yes. Not really. I don’t know.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: குடும்பம்


என் ஆறு வயதுப் பெண் (முதல் வகுப்பு) ஸ்கூலில் க்ரியாவுக்கு “Young Author” என்று ஒரு அசைன்மென்ட் உண்டு. அவளே யோசித்து ஏதாவது ஒரு கதை எழுத வேண்டும். அவள் எழுதிய கதை கீழே.

One day a girl named Kriya got the hiccups. And then skipping around the street, she found a haunted house. She was so scared. There were zombies, skeletons, and ghosts.

I saw a sign that said “Exit”. I climbed a few steps. But the stairs were broken. I thought and thought and thought. And I decided to build some stairs.

After I built them, I climbed them very carefully. Suddenly I realized my hiccups were gone! I cheered Hooray!

I love the way the story seamlessly changes from being in third person in the first paragraph and first person in the second paragraph. இதை தமிழில் எழுதினால் புரியுமா என்றே சந்தேகமாக இருக்கிறது – இருந்தாலும் முயற்சி செய்து பார்க்கிறேன். முதல் பத்தியில் படர்க்கையில் சொல்லப்படும் கதை இரண்டாம் பத்தியில் தன்னைப் பற்றி சொல்லப்படுவதாக மாறுவது எனக்கு மிகப் பிடித்திருக்கிறது.

இரண்டாம் பத்தியில் படிகள் உடைந்துவிட்டதால் அவளே படிகளை கட்டுவது அபாரம்! (சர்ரியலிசம்? ஃபான்டசி?)

கடைசியில் விக்கல் போய்விட்டதாக முடித்திருப்பது, ஆஹா!

எல்லாருக்கும் அவரவர் குழந்தை ஒஸ்திதான். ஆனால் இந்தக் கதை எனக்கு உண்மையிலேயே பிடித்திருக்கிறது.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: குடும்பம்

தொடர்புடைய பதிவுகள்:
அம்மாவிடம் திட்டு வாங்காமல் விஷமம் செய்வது எப்படி?
க்ரியாவின் அலுப்பு
நேற்று இன்று நாளை
க்ரியாவின் ஏமாற்றம்
பெரிய நம்பர்கள்
க்ரியாவுக்கு சொன்ன கதை
அக்கா vs சாக்லேட்


என் பெரிய பெண் ஸ்ரேயா கோபித்துக் கொள்ளும் முன்னால் அவளைப் பற்றியும் ஒரு பதிவு போட்டுவிடுகிறேன்.

ஒரு முறை ஏதோ ஒரு பரீட்சைக்கு அவளைப் படி படி என்று சொல்லிக் கொண்டே இருந்தேன். அவளும் படிக்கவில்லை, நானும் நை நை என்று நச்சரிப்பதை விடவில்லை. சீக்கிரம் படி, என்னிடத்தில் revise செய்துகொள் என்று தொணப்பிக் கொண்டே இருந்தேன். கடைசியில் என்னிடம் திடீரென்று வந்து அவள் சொன்னாள் – “அப்பா, நான் படிச்சுட்டேன். We can revise whenever you are ready.” நான் உடனே சந்தோஷமாக நான் ரெடி, இப்பவே வா என்றேன். அவள் சொன்னாள் – “But I am not ready!”

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: குடும்பம்

தொடர்புடைய பதிவுகள்:
ஸ்ரேயாவின் பசி


க்ரியாவுக்கு கணக்கு ஹோம்வொர்க் – ஒரு பையனிடம் 99 பைசா இருந்தது. ஒரு சாக்லேட்டின் விலை 14 பைசா. அவன் நான்கு சாக்லேட் வாங்கினான். அப்புறம் ஒரு க்ரனோலா பார் வாங்கினான். அதன் விலை 36 பைசா. அவன் கடைக்காரனிடம் 95 பைசா கொடுத்தான். கடைக்காரன் மிச்சம் எவ்வளவு தர வேண்டும்?

க்ரியா படிப்பது ஒண்ணாம் கிளாசில். இன்னும் பெருக்கல் எல்லாம் சொல்லித் தரப்படவில்லை. அவளுக்கு கொஞ்சம் குழப்பம்தான். அப்பா நாலு முறை 14 பைசாவை கூட்டினால் என்ன வரும் என்று கேட்டாள். நீயே கண்டுபிடி என்று நான் சொன்னதும் அவள் கொஞ்சம் ஸ்மார்ட்டாக அப்பா “I am going to add 4 times 10, that is 40; I am going to add 4 times 4, that is 16, now I have to add 40+16.” என்று சொன்னாள். 40+16 கண்டுபிடிக்க அவளுக்கு போர்டில் எழுதி 0+6, 4+1 என்று கூட்ட வேண்டி இருந்தது. அப்படி கூட்டி சாக்லேட் 56 பைசா என்று கண்டுபிடித்தாள். அப்புறம் க்ரனோலா பார் விலையைப் பார்த்தாள். அதற்குள் நாலு பதினாலு என்னவென்று மறந்துவிட்டது. என்னையே திருப்பி கேட்டாள். இந்த முறை நான் 56 என்று சொல்லிவிட்டேன். அப்புறம் உட்கார்ந்து உதட்டைப் பிதுக்கிக்கொண்டு 56+36=92 என்று கூட்டினாள். அப்புறம் 95-92=3 என்று கழித்தாள். விடையைக் கண்டுபிடித்தாயிற்று.

அப்புறம் சொன்னாள் – “So much work to get such a small number!”

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: குடும்பம்

தொடர்புடைய பதிவுகள்:
அக்கா vs சாக்லேட்
நேற்று இன்று நாளை
க்ரியாவின் ஏமாற்றம்
பெரிய நம்பர்கள்
க்ரியாவுக்கு சொன்ன கதை


நான் என் சின்னப் பெண் க்ரியாவைக் ஏதோ கிளாசிலிருந்து கூட்டிக் கொண்டு திரும்பிக் கொண்டிருந்தேன். என்னிடம் இரண்டு சாக்லேட் இருந்தது. ஒன்று இவளுக்காக, இன்னொன்று இவள் அக்காவுக்காக. இவள் சாக்லேட்டை கொடுத்ததும் உடனடியாக தின்றுவிட்டாள். நன்றாக இருக்கிறது என்று சொன்னாள். திடீரென்று எனக்கு ஒரு விபரீத சோதனை செய்யும் எண்ணம் வந்தது. இன்னொன்றையும் இவளிடம் கொடுத்தேன். கொடுத்துவிட்டு சொன்னேன்.

க்ரியாம்மா, இது அக்காவுக்காக. நீயே கொடு. நீ சாப்பிட்டா நான் ஒன்னும் சொல்லமாட்டேன். ஆனா எனக்கு தெரியும், நீ அக்கா சாக்லேட்டை சாப்பிட மாட்டே! சமத்தா அக்காகிட்டே கொண்டு போய் கொடுத்துடுவே!
இல்லப்பா நான்தான் சாப்பிடப் போறேன்!
நீ சமத்து. யூ லவ்வ்வ்வ் அக்கா! எனக்கு தெரியும், நீ சாப்பிட மாட்டே!
ஐ லவ் அக்கா. ஐ ஆல்சோ லவ் சாக்லேட்!

என்று சொல்லிவிட்டு தின்றுவிட்டாள்!

என்ன ஒரு சிம்பிள் லாஜிக்! வாழ்க்கையில் இந்த மாதிரி லாஜிக்கை பயன்படுத்த முடிந்தால் நன்றாக இருக்கும்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: குடும்பம்

தொடர்புடைய பதிவுகள்:
நேற்று இன்று நாளை
க்ரியாவின் ஏமாற்றம்
பெரிய நம்பர்கள்
க்ரியாவுக்கு சொன்ன கதை


ரொம்ப சீரியசாக போய்க்கொண்டிருக்கிறது. ஒரு மாறுதலுக்காக:

இரண்டு நாட்களுக்கு முன் என் பெரிய பெண் ஸ்ரேயாவை அவள் வகுப்புத் தோழியின் பிறந்த நாள் பார்ட்டிக்காக தோழி வீட்டில் கொண்டு விடப்போனேன். கூடவே சின்னப் பெண் ஆறு வயது க்ரியாவும் வந்தாள்.

பெரியவளுக்கு ஒரே குஷி. க்ரியா பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள். ஸ்ரேயாவை விட்டதும் என்னிடம் கேட்டாள்.
க்ரியா: Daddy, why is she so happy?
நான்: அவ பார்ட்டிக்கு போறா இல்லே? அப்புறம் நீ வேற அவளை இன்னிக்கு bother பண்ண முடியாது…
க்ரியா: OK, let us bother her double the usual when she comes back in the evening.
நான்: சரிடா குட்டி
க்ரியா: After we go home, I am going to mess up her bed!
நான்: No no. அப்புறம் அம்மா உன்னைத் திட்டுவா!
க்ரியா: OK daddy, you mess up her bed!


க்ரியா இப்போது முதல் வகுப்பு. அவளுக்கு புவியியல் பாடம், map எல்லாம் உண்டு. map-இல் திசைகளை எப்படி கண்டுபிடிப்பது என்று சொல்லிகொடுத்தோம் – மேலே வடக்கு, கீழே தெற்கு, வலது பக்கம் கிழக்கு, இடது பக்கம் மேற்கு என்று. அவளும் ஆர்வமாக கற்றுக்கொண்டாள்.

ஒரு நாள் காரில் போய்க்கொண்டிருந்தபோது சூரிய அஸ்தமனம் நேராக தெரிந்தது. க்ரியா எது மேற்கு சொல்லு பாக்கலாம் என்று கேட்டேன். அவள் தன் இடது பக்கம் கையை காட்டினாள். என்னடி சூரியன் கண்ணுக்கு எதிரே அஸ்தமனம் ஆகிறது, நீ இடது பக்கம் கையை காட்றியே என்று கேட்டேன். அவள் சொன்னாள் – “Daddy, you don’t know anything. Up is north, down is south, right is east and left is west!”

தொடர்புடைய பதிவுகள்
நேற்று இன்று நாளை
க்ரியாவின் ஏமாற்றம்
பெரிய நம்பர்கள்
க்ரியாவுக்கு சொன்ன கதை
ஸ்ரேயாவின் பசி


My 10 year old daughter Sreya’s summer vacation has just started. I was cleaning up her school bag and stumbled onto a poem she had written.

Friends may come and friends may go
But don’t ever say goodbye, always say hello.
Friends will be waiting just around the bend,
They’ll support you when things come to an end.

Although true friends may sometime fight,
True friends will always make things right.
Making new friends is a like a rollercoaster
You may come across a bragger, spoiler or a boaster.

But true friends will always stick together
Just like two birds of a feather
Bad things you can always mend
As long as you have a friend

I usually run away from poetry. I guess I have to make an exception when my daughter writes one…

அடுத்த பக்கம் »