America



வட ஆப்பிரிக்க மற்றும் மத்திய கிழக்கு புரட்சிக்கு காரணம் 2009ல் நாமெல்லாம் அயர்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது வகுக்கப்பட்ட ”இது”வாக இருக்கலாம் என்று நண்பர் ஒருவர் ஐயப் படுகிறார். அந்த “இது”  ஹில்லேரி கிளிண்டனின்  Civil Society 2.0

(ஒரு விளக்கம் – இங்கே நண்பர் என்று நான் குறிப்பிட்டது   – திரு.அருணகிரி . இவர் சொல்வனம்.காம் பத்திரிக்கையில் எழுதுபவர்.  திரு.அருணகிரி மிகவும் ஞானம் நிறந்தவர் என்பது நான் சொல்ல வேண்டியதில்லை. அவருடைய இது பற்றிய விளக்கமான கட்டுரை சொல்வனத்தில் விரைவில் வெளிவருகிறது.  சிவில் சொசைட்டி 2.0 பற்றி இந்த கோணத்தில் முதலில் பார்த்தவர் இவரே. )

 

5 மில்லியன் டாலர் பைலட் ப்ரொகிராமில் தொடங்கிய ”மாணியம்” (நம் ஊரில் இதற்கு ஒரு நல்ல பெயர் உண்டே? என்ன சார் அது?) அமோகமாக வேலை செய்கிறது.

பரவாயில்லை இரண்டு வருடத்தில் வேலை மும்மரமாகத் தான் நடந்திருக்கிறது.

முழுச் செய்தி

03 November 2009

State Department on Civil Society 2.0 Initiative

Initiative to help grassroots organizations use digital technology

(begin text)

U.S. DEPARTMENT OF STATE
Office of the Spokesman
For Immediate Release
November 3, 2009

MEDIA NOTE

Secretary Clinton Announces Civil Society 2.0 Initiative to Build Capacity of Grassroots Organizations

In her remarks today to the Forum for the Future, Secretary Clinton announced Civil Society 2.0, which will help grassroots organizations around the world use digital technology to tell their stories, build their memberships and support bases, and connect to their community of peers around the world.

Building the capacity of grassroots civil society organizations will enable them to do the work that, in the past, Western NGOs and governments have done. With increased capacity, communities are better able to initiate, administer and sustain their own programs and solutions to shared problems.

“Civil Society 2.0” includes the following components:

1. Deploying a team of experienced technologists to work with civil society organizations around the globe to provide training and support to build their digital capacity. The competencies developed in the trainings will include:

• How to build a website

• How to blog

• How to launch a text messaging campaign

• How to build an online community

• How to leverage social networks for a cause

2. Partnering these technologists with local civil society organizations and governments to develop and implement technology-based solutions to local problems.

3. Publishing interactive “how to” programs and curriculum online to help organizations that do not have access to in-person assistance.

4. Creating a curated open platform that allows any citizen or company to develop, share or suggest content for the curriculum.

5. Allocating $5 million in grant funds for pilot programs in the Middle East and North Africa that will bolster the new media and networking capabilities of civil society organizations and promote online learning in the region.

The United States is a strong supporter of civil society around the world. Civil society activists and organizations work to improve the quality of people’s lives and protect their rights, hold leaders accountable to their constituents, shine light on abuses in both the public and private sectors, and advance the rule of law and social justice. They are key partners for progress.

The Forum for the Future is a joint civil society initiative of the countries of the Broader Middle East and North Africa region (BMENA) and the Group of Eight (G8).  It brings together leaders from government, civil society and the private sector to exchange ideas and form partnerships to support progress, reform, and expanded opportunities for the people of the region.


Maniam Selvam Interview Archive

Part 1

Part 2

Date
Special Show/
Theme
Images/

picture

Additional Information
Archives
Presented by
Feb 9
2011
Artist Maniam
Selven – Ma Se
Artist Maniam Selvan
Artist Maniam Selven –
Special interview – a
journey with Ma Se
Part 1

Part 2

Sri

******************************************************

Nanbargale – mark it in your calendar – Feb 9 2011

Very proud to announce a special interview with the great Artist Maniam Selvan – this wed Feb 9 7.30 am US Pacific Time on itsdiff radio ( India time 9.00 pm)

you can listen to it via internet webstreaming

http://www.itsdiff.com/Tamil.html

– About Maniam ( yes – the great Ponniyin Selvan Illustrator who worked with Kalki)
– About Maniam Selvan ( his experience, pages from his life book)

Itsdiff radio starts at 6.00 am PST until 9.00 am.

Sri
Ponniyin Selvan Audio Book – http://www.itsdiff.com/kalkips.html


(ராஜனின் கட்டுரை என் சிந்தனையைத் தூண்டியது. இதைப்பற்றி எழுதிக் கொண்டே போகலாம். நேரம் கிடைக்கும் பொழுதெல்லாம் முயற்ச்சிக்கிறேன்)

தன் நாட்டிற்கு தேவையானவை நிறைவேறுவதற்க்கு இடைஞ்சலாக இருக்கும் பிற நாடுகளை தண்டிக்கவேண்டும் என்பது எல்லா நாடுகளுக்கும் இருக்கும் ஆவல் தான். சில நாடுகளால் முடியும். பிற சில நாடுகளால் முடியாது. இன்று எஞ்சிய ஒரே வல்லரசாக இருக்கும் அமெரிக்காவால் இதுவரை சர்வ சாதரணமாக பிற நாடுகளின் மீது படையெடுக்க முடிந்திருக்கிறது. போரிடுவதற்கு முன் அவர்களுக்கு இருக்கும் பிரச்சனை எதிரி நாடல்ல. தன் நாட்டிற்க்குள் இருக்கும் காங்கிரஸ் தான். கேப்பிட்டால் ஹில் அனுமதிக்கு பிறகு தான் எதுவும் செய்ய முடியும் என்ற ஒரு நிலை இருந்து வந்திருக்கிறது. கால காலமாய் நிர்வாகச் சிறகிற்க்கும், சட்டச் சிறகிற்க்கும் பிரச்சனைகள் இருந்தாலும், சட்டச் சிறகை உரிய மரியாதையுடன் நடத்தியும், வீட்டோ பலத்தை விரயமாக்காமலும், தக்க விவாதங்களுக்குப் பிறகே வழி வழியாக வந்த குடியரசுக் கட்சிகளும், ஜனநாயக கட்சிகளும் பிற நாடுகளின் மேல் போர் தொடுத்திருக்கிறது. 60களின் இறுதிகளில் ஜனநாயக கட்சியின் லிண்டன் ஜான்சன் நடத்திய வியட்நாம் போர், அதற்கு பின் 90களின் ஆரம்பங்களில் குடியரசு கட்சியின் முதலாம் ஜார்ஜ் புஷ் ஈராக்கில் நடத்திய ”ஆப்பரேஷன் டெஸர்ட் ஸ்ட்ராம்”  ஆகியவைகள் கூட இந்தக் கோட்பாடுகளை மீறவில்லை. சட்டச் சிறகில் இருக்கும் சில நல்ல இதயங்கள் எப்பொழுதுமே அமெரிககாவின் அநீதியான போர்களுக்கு உடன் படாமல் முட்டுக் கட்டை போட்டு வந்திருக்கிறார்கள். அதனால் தான் தினந்தோறும் ஒரு போர் என்று அமெரிக்கா கிளம்பி விடாமல் தடுக்க முடிந்து வந்தது. ஆனால் சமீப காலங்களில் காங்கிரஸிர்க்கு அழுத்தங்கள் கொடுக்கும் ஒரு சில யுக்திகளை கையாண்டு வந்திருக்கிறது நிர்வாகச் சிறகு. இந்த அழுத்தங்களின் முன் வாயில்லா பூச்சியாக படிந்து போகும்படி சட்டச் சிறகின் கட்டுப்பாடு மற்றும் சமன்படுத்தும் இயந்திரம் பழுது அடைந்து வருகிறது.

(Operation Desert Storm - Courtesy - Wikipedia)

அடுத்தக் கட்ட இடைஞ்சல் பன்னாட்டு மன்றம். அமெரிக்க நிற்வாகச் சிறகு பன்னாட்டு மன்றத்தை ஒரு கிள்ளுக் கீரையாகவே மதித்து வந்திருக்கிறது. அமெரிக்காவை பொறுத்தவரை பன்னாட்டு மன்றம் என்ற அமைப்பு ஒரு உணவு விநியோக இயக்கமே. அமெரிக்கா பன்னாட்டு மன்றத்திற்கு அதற்கு மேல் எந்த ஒரு அதிகாரத்தையும் விட்டுக் கொடுக்க தயாரில்லை. 2001 இறுதியில் ஜனாதிபதி ஜார்ஜ் புஷ் ”பன்னாட்டு மன்றம் ஒப்புக்கொண்டாலும் இல்லாவிட்டாலும் அமெரிக்கா ஈராக்கின் மேல் படையெடுக்கும்” என்று திட்ட வட்டமாக கூறியதும் இன்றைய கால பன்னாட்டு மன்ற பாதுகாப்பு மன்றத்தின் இயலாமை வெட்ட வெளிச்சத்திற்கு வந்து விட்டது. அன்றைய செக்ரட்டரி ஜெனரல் கோஃபி ஆனன் இதை வெளிப்படையாகவே கூறிவிட்டது நினைவிருக்கலாம். அப்படியென்றால் பன்னாட்டு மன்றத்தின் பணிகள் மிகவும் சுறுக்கபட்டுவிடுகிறதா? இது இயற்க்கையாக நடந்து வருகிறதா? இல்லை திட்டமிட்ட சதியா? இறுதியில் பன்னாட்டு மன்றம் அதன் எல்லா அதிகாரங்களையும் இழக்கச் செய்து, அதனை “லீக் ஆஃப் நேஷன்ஸ்”க்கு நேர்ந்த முடிவிற்க்கு தள்ளி விடுவதே உறுப்பு நாடுகளின் எண்ணமா? அதுவும் அமெரிக்காவின் நடவடிக்கைகளைப்ப் பார்க்கும் பொழுது சதியாக இருக்கலாம் என்பது  நம்பும் படியாகவே உள்ளது.

பன்னாட்டு மன்றம் பல விதங்களில் அமெரிக்க வெளியறவு கொள்கைகள், குறிப்பாக குடியரசு கட்சியின் கொள்கைகள், மேலும் குறிப்பாக ஜார்ஜ் புஷ்ஷின் ஆட்சிக் கொள்கைகள் மற்றும் ஆசை, அமிலாஷைகளிற்கு நடுவே இடைஞ்சலாக நின்று கொண்டு வந்திருக்கிறது. இந்தப் பிரச்சனைகளை அடியோடு வேறறுக்க ரீகன் காலம் முதல் பல அலோசனை-குழு (think-tank) சிந்தித்துக் கொண்டு தானிருந்தார்கள். 1997ல் அதற்க்காக ஒரு அமைப்பு ஏற்படுத்தப்பட்டது. அதற்கு Project for the New American Century (PNAC) என்று பெயர். (Project Manhattan என்று அணுகுண்டு தயரிப்பிற்கு ஒரு பெயர் இருந்தது நினைவிருக்கலாம்.  PNACக்கும் ஒருவிதத்தில் ஒரு பெரிய அணுகுண்டு தான்). குடியரசு கட்சியின் நியோ-கான் குழு 2006 வரையில் மிகவும் மும்மரமாக இந்த ஏற்ப்பாட்டில் செயல் பட்டு வந்தது. டொனால்ட் ரம்ஸ்ஃபெல்ட், டிக் ஷெய்னி, பால் உல்ஃபாவிட்ஸ், பில் கிஸ்டால் மற்றும் பலர் இதன் மைய அச்சு. அவர்கள் கொளகை “குளொபலைசேஷன்” (வர்த்தக கண்ணோட்டத்தில் அல்ல – அரசியல் கண்ணோட்டத்தில்; ஆனால் வர்த்தகம் உள்ளடங்கியது). அதாவது அமெரிக்கா மேலே, மற்ற நாடுகளெல்லாம் அமெரிக்காவின் கீழே. இதன் அர்த்தம் என்ன வென்றால் உலகை ஆள ஒரு மைய அரசே இருக்கவேண்டும். அந்த மைய அரசு அமெரிக்கா. மற்ற நாடுகளெல்லாம் அமெரிக்கா சொல்வது போல் கேட்டு அதன் படி எதிர்ப்பின்றி நடக்க வேண்டும். அப்படி ஒரு ”வேர்ல்ட் ஆர்டர்” வந்தால் செல்லாக் காசாகிப் போய்கொண்டிருக்கும் பன்னாட்டு மன்றத்திற்கு நிரந்தர ஓய்வு கொடுத்து வீட்டுக்கு அனுப்பிவிடலாம், தன் இஷ்டப்படி ஆடலாம், தன் இஷ்டப்படி பிற நாடுகளைஆட்டி வைக்கலாம் என்பது அமெரிக்காவின் கனவு. இது பகல் கனவல்ல. பீதியை விளைவித்த ஒரு உண்மை. இதைச் செயலாக்கும் முதல் திட்டமே எப்பாடு பட்டாவது ஜார்ஜ் புஷ்ஷை ஜனாதிபதி ஆக்குவது என்பது என் யூகம். அதன் பிறகு நடந்த செப்டம்பர் 11, 2001 திவிரவாத சம்பவங்கள் இவர்களுக்கு ஒரு நல்ல தொடக்கமாக இருந்தது. வர்த்தக பலத்திற்கு ஈராக்கின் எண்ணெய், ஈரானை முற்றுகையிடல் , ஏன் அணைத்து மத்தியக் கிழக்கு நாடுகளையுமே கைக்குள் கொண்டு வருதல், வட கொரியாவை அடக்குதல் எல்லாம் இதன் பரந்த திட்டங்களின் சில பகுதிகள் தான். சேச்சன்ய தீவிரவாதத்தின் மூலம் ரஷ்யாவிற்கு தலைவலி கொடுத்தல, யுக்ரெய்ன் நாட்டின் உள் நாட்டு குழப்பத்திற்கு துணைபோதல் எனறு பல இடஙகளில் அமெரிக்க கைவைக்கும் பொழுதெல்லாம் PNAC பார்வையில் பார்த்தால் எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு உள்ளார்த்தம் இருப்பதாக தோன்றும்.


ராஜன் எங்கள் நண்பர். மிக விவரம் தெரிந்தவர். அவர் இங்கே பல கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளார். சமீபத்தில் அவரது ”அமெரிக்க போர்களும் விளைவுகளும்: கடந்த பத்தாண்டு- ஒரு பார்வை: ராஜன் சடகோபன்” என்ற தலைப்பில் தினமலர் ஒரு கட்டுரையை வெளியிட்டுள்ளது. மிக தெளிவாகவும், அபாரமான தகவல்களுடனும் தொகுத்து வழங்கியுள்ளார். அமெரிக்க போர்களை பற்றி தெரியாதவர்கள் “catch up” செய்து கொள்ள ஒரு அருமையான சந்தர்ப்பத்தை கொடுத்திருக்கிறார்.

படித்துப் பாருங்கள். விரைவில் அது பற்றிய கட்டுரைகள் இங்கேயும் வெளியிட திட்டமிட்டுள்ளோம்.


நண்பர் ராஜன் இங்கே உள்ளூரில் – அதாவது சிலிகான் பள்ளத்தாக்கு பகுதியில் – ஒரு மலைக்கோவிலுக்கு போனதைப் பற்றி எழுதி இருக்கிறார். ஓவர் டு ராஜன்!

புதிதாக ஏதோ அனுமார் கோவில் வந்திருக்கிறதாமே பக்கத்து வீட்டு பூஜா அம்மா சொல்கிறாள் ”எங்களை அழைத்துக் கொண்டு போங்கள் அனுமாரை வேண்டினாலாவது உங்களுக்கு புத்தி வருகிறதா என்று பார்ப்போம்” என்று என் மனைவி சில பல மாதங்களாகவே அனத்திக் கொண்டிருந்தாள். இங்கு மாதம் ஒரு புதிய கோவில் முளைத்துக் கொண்டிருக்கிறது, வீடுகளையெல்லாம் கோவில்களாக மாற்றி விடுகிறார்கள் இல்லாவிட்டால் சிறுவர்களைப் புணர்ந்த வழக்கிற்குக் காசு கொடுக்க முடியாமல் போண்டியாகும் சர்ச்சுகளும் கோவில்களாக மாறி விடுகின்றன என்பதினால் நானும் அதிக அக்கறை காட்டாமல் போகலாம், போகலாம் அனுமார் எங்கும் பறந்து போய் விடமாட்டார் என்று தள்ளிப் போட்டுக் கொண்டே அசுவாரசியமாக இருந்து வந்தேன். எனக்கு புத்தியும் வளர்ந்த மாதிரி தெரியவில்லை.

சென்ற வாரம் மூன்று நாட்கள் லீவு வர இப்பவாவது மடோனா மலை அனுமார் கோவிலுக்குப் போகலாமே என்று என் மனைவி மீண்டும் சொன்ன பொழுது “ இரு, இரு மலை மேல் அனுமாரா?” என்று கேட்டேன். ஆமா இத்தனை நாள் அதைத்தானே கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன், பக்கத்தில் ஒரு மணி தூரத்தில் ஒரு மலைச் சிகரத்தின் மேலே காட்டுக்குள் மலை உச்சியில் அனுமார் கோவில் இருக்கிறதாம் என்று சொல்லவும் “மலை மேலே என்று முதலிலேயே சொல்லித் தொலைத்திருந்தால் என்ன” என்று கேட்டு விட்டு, “மலை என்றால் சரி உடனே கிளம்பலாம்” என்று உற்சாகமாக காரைக் கிளப்பி விட்டேன்.

நாங்கள் இருக்கும் பகுதி ஒரு பள்ளத்தாக்கு. மேற்கே பசிஃபிக் மஹாசமுத்திரம் ஒரு மலைத்தொடரின் இடுக்கு வழியே காயலாக எங்கள் வீட்டிற்கு அருகே வருகிறது. மலைத்தொடரின் இந்தப் பக்கம் சிலிகான் வேலி மலைத் தொடரின் அந்தப் பக்கம் பசிஃபிக் மஹா சமுத்திரம். பள்ளத்தாக்கின் கிழக்கே இன்னும் ஒரு மலைத் தொடர். இரண்டு மலைத் தொடருக்கும் நடுவே இருப்பதுதான் சிலிக்கான் பள்ளத்தாக்கு. சரி பூகோளம் இருக்கட்டும் மீண்டும் அனுமாருக்கு. பசிஃபிக்கைத் தொட்டடுத்து இருக்கும் மலைத் தொடரில் உள்ள ஒரு மலையுச்சியில்தான் இந்த சங்கட் மோச்சா அனுமார் இருக்கிறார்.

சமவெளியே விட்டு விலகியதும் பாதை வளைந்து வளைந்து அடர்ந்து வளர்ந்த ரெட் வுட் காட்டின் வழியாக சிறு சாலை ஒன்றில் மேலே ஏறி, ஏறி ஒரு உச்சியை அடைந்தது. அந்த மலைக்கு மடோனா என்பதினால் அந்த வளாகத்திற்கும் மடோனா மையம் என்றே பெயர் வைத்திருக்கிறார்கள் மற்றபடி மடோனா செண்ட்டருக்கும், அனுமாருக்கும் பாடகி மடோனாவுக்கும் எந்தவொரு சம்பந்தமும் இல்லை.

இந்த மடோனா செண்ட்டர் என்பது யோகா, ஆயுர் வேதம், தியானம், போன்ற வியாபாரமாகக் கூடிய இன்ன பிற இந்திய சமாச்சாரங்களை எல்லாம் பேக்கேஜ் செய்யும் விற்கும் ஒரு அழகிய இடமாகத் தோன்றியது. அடர்ந்த வனப் பகுதியின் நடுவே மலையுச்சியில் ஒரு பெரிய ரிசார்ட். அங்கு ஒரு பெரிய தியான மையம், ஆஞ்சனேயா கேஃப் என்று ஒரு சின்ன காண்ட்டீன் அதில் எப்பொழுதுமே சமோசா தீர்ந்து போய் விட்டது என்று அறிவிக்கும் ஒரு நிரந்தர பலகை, பூங்காக்கள், நீரூற்றுகள், பழத் தோட்டங்கள், ஒரு சின்ன பள்ளி, யோகா கற்றுக் கொள்ள ஆயுர் வேத சிகிச்சைக்கு வருபவர்கள் தங்க தங்கும் விடுதி என்று எல்லாமே இருக்கிறது. இவ்வளவு இந்திய சமாச்சாரங்களை விற்கும் இடத்தில் கோவில் இல்லாவிட்டால் எப்படி ? ஆகவே போனசாக ஒரு கோவிலும் இருக்கிறது அந்தக் கோவிலில் இருக்கும் மூலவர்தான் ஹனுமான். அவரைச் சேவிக்கத்தான் நாங்கள் 65 மைல் கடந்து மலையேறி வந்திருக்கிறோம்.

யோகா மற்றும் தியான மையம் மிகப் பெரிது. சுற்றிலும் இருக்கும் கண்ணாடிச் சுவர்களின் வழியாக தூரத்தில் பரந்து விரிந்திருக்கும் சான் ஓசே பகுதி சிலிக்கான் வேலி எங்கு திரும்பினாலும் கீழே விரிகிறது. எங்கும் பசுமையும் அமைதியும். சில்லென்ற குளிர் எல்லா இடங்களிலும் உறைந்திருக்கிறது. யோக மையத்தில் ஏராளமான வெள்ளைக்காரர்கள் இந்துப் பெயர்களில் இருக்கிறார்கள். எங்கும் பரிபூரண அமைதி. ஒரு சிறு பள்ளியும், பயிற்சி நிலையமும் அருகே உள்ளது. படிகளில் ஏறி மேலே சென்றால் ஒரு சிறிய அனுமார் கோவில். சின்ன 10க்கு 10 கர்ப்பக் கிரகத்தில் ஒரு நாலடி உயர அனுமான் எழுந்தருளியிருக்கிறார். கர்ப்பக்கிரகத்திற்கு வெளியே வெட்ட வெளி, மேலே ஒரு சின்ன ஷாமியான மூடல் மட்டும். அமர்ந்து வழிபடும் இடம் நாலாபுறமும் வெட்ட வெளியாக சுற்றிலும் கீழே பள்ளத்தாக்கும், ஒரு புறம் உருக்கி விட்ட வெள்ளி படர்ந்தது போன்ற சமுத்திரமும், மேலே நீல வானமும், நடுவே மேகங்களும் விரிய அற்புதமான ஒரு தியான மோன சூழல் கவிந்தது. மெல்லிதாக நம் காதுகளுக்கு மட்டும் கேட்கும் வண்ணம் ராம பஜன் எங்கோ மறைவில் இருக்கும் ஒரு ஸ்பீக்கரில் இருந்து வழிந்து கொண்டிருக்கிறது. அனுமாரிடம் எனக்கு புத்தி தருமாறு என் மனைவியும் பெண்ணும் வேண்டிக் கொண்டார்கள் நானும் அவர்கள் வேண்டுகோளை நிறைவேற்றித் தருமாறு வேண்டிக் கொண்ட பின்னர் கீழே இறங்கி மடோனா மையத்தைச் சுற்றிப் பார்த்தோம். மிகவும் அமெச்சூர் பொம்மை செய்பவர்களால் விநாயகர், சிவன், ஹனுமான் ஆகிய கடவுள்களின் உருவங்கள் நீரூற்றுக்களின் நடுவே அமைக்கப் பட்டிருந்தன. இன்னும் முடியாமல் அனக்கோண்டா பாம்பின் பிருமாண்ட உருவத்தில் நான்கு காங்க்ரீட் பாம்புகள் ஒரு குளத்தில் இருந்து எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. முகம் முழுவதும் வெண்தாடியிலும், மீசையிலும் மறைத்திருந்த ஒரு வெள்ளைக்காரர் என்னை அருகினார். ஏதோ சொல்லப் போகிறார் என்று நினைத்த பொழுது “ஹவ் ஆர் வீ?” என்ற கேள்வியை தன் உள்ளங்கையில் பதுக்கி வைத்திருந்த ஒரு சின்ன கரும் சிலேட்டில் எழுதிக் கேள்வித்தார். மொளன விரதமோ அல்லது பேச முடியாதவரோ போலும். வெரி குட் என்று அமைதியாகச் சிரித்தேன். மரங்களுக்குள் மறைந்து போனார்.

ஒரு விஷயம் கவனித்தேன். மடோனா செண்டரில் அனுமார் இருக்கிறார், பெருமாள் இருக்கிறா, விநாயகர் இருக்கிறார். எங்கும் ராம் ராம் என்று எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். அதெல்லாம் சரிதான் ஆனால் அவர்களின் கலர் கலரான சிறு கையேடுகளிலோ விளம்பரப் பலகைகளிலோ அல்லது இணைய தளத்திலோ “இந்து” என்றொரு பெயரை மட்டும் மிகக் கவனமாகத் தவிர்த்திருக்கிறார்கள். ஒரு வேளை “இந்து மதம்” என்பது ஒரு கெட்ட வார்த்தை என்றநம் இந்திய சூடோ செக்குலாரிஸ்டுகள் பரப்பும் செய்தி இவர்களுக்கும் எட்டி விட்டதோ என்னமோ? அல்லது ஒரு வேளை அனுமார் அஹமதியா மதத்தைச் சேர்ந்த கடவுளோ என்னமோ? அதன் ரகசியத்தை அவர்களது தளத்துக்கு விஜயம் செய்து கொஞ்சம் அறிந்து சொல்லுங்கள்.

அனுமாரை தரிசித்த திருப்தியுடன் மலையின் அந்தப் பக்கமாக இறங்கி பசிஃபிக் சமுத்திரத்தின் கரை வழியாக ஒரு புறம் மலை தொடர மறுபுறம் அதல பாதாளத்தில் கொந்தளிக்கும் சமுத்திரம் நடுவே தொங்கிய சாலையில் காரில் நாங்கள். வரும் வழியில் ஒரு சிற்றாறு கடலைக் கடக்கும் இடத்தில் காரை நிறுத்தி ஆற்றின் உள்ளேயே நடந்து கடலில் அது கலக்கும் இடத்திற்குச் சென்றோம். சிற்றாறு கடலில் கலக்கும் இடத்தில் சில ராட்சச கடல் யானைகள் “அடப் போடா” என்று அலுப்புடன். உலகக் கவலைகள் ஏதுமின்றி அக்கடா என்று கடற்கரை மணலில் புரண்டு கொண்டிருந்தன.

அமெரிக்காவில் யானை கிடையாது. ஆனால் கடல் யானைகள் உண்டு. ஒரு வகை சீல்களுக்குச் சின்னதாக ஒரு தும்பிக்கையிருப்பதினால் கடல் யானைகள் என்று பெயர், இந்த வகை சீல்கள் ஆண்டின் டிசம்பர் முதல் மார்ச் வரை பேறுகாலத்திற்காகவும், உற்பத்தி செய்து கொள்வதற்காகவும், முடி உதிர்த்துக் கொள்ளும் பொருட்டும் ஒரு சில கடற்கரைகளில் மட்டுமே ஒதுங்குகின்றன. அப்படி ஒரு ஒதுங்கும் ஒரு இடத்தில் இந்த இடமும் ஒன்று. அவைகளுக்கு உலகத்தில் வேறு எந்தவொரு கடற்கரையும் ஒதுங்கப் பிடிப்பதில்லை. பிறந்தகத்திற்குப் பெண்கள் பிள்ளை பெற்றுக் கொள்ளப் போவது போல வருடா வருடம் இந்தக் கரையில் இவைகள் ஒதுங்குகின்றன. ஒவ்வொரு சீலும் வழ வழவென விளக்கெண்ணையில் பொரித்த வெண்டைக்காய் போல மாமிச மலைகளாக இருக்கின்றன. அருகில் சென்றால் கூட யாரையும் பொருட்படுத்துவதில்லை. நிறைய சீல்கள் ஒதுங்கும் பொழுது பெண் சீல்களை அடையும் பொருட்டு இவைகள் ஆக்ரோஷமாக உச்ச ஸ்தாயியில் கத்திக் கொண்டு சண்டை போடுவதைக் கண்டிருக்கிறேன். ஒரு சில சமயங்களில் கடற்கரையில் மணலே தெரியாத வண்ணம் நூற்றுக் கணக்கில் இந்த மாமிச மலைகள் ஆக்ரமித்துக் கொள்வதுண்டு. நாங்கள் சென்ற நேரம் ஒரு மூன்று சீல்கள் மட்டும் போரடித்துப் போய் கரை ஒதுங்கியிருந்தன. புகைப் படம் எடுத்த என்னை அசுவாரசியமாக ஒரு சீல் கண்ணை உருட்டிப் பார்த்துக் கொண்டு கிடந்தது, மற்றொன்று ஒரு முறை புரண்டு படுத்துக் கொண்டது. படங்களில் காணலாம்.

அனுமார் கோவில் தளம் இங்கே.

நான் எடுத்த புகைப் படங்களை இங்கே காணவும்.

ஜெயமோகனுடன் இதே கடற்பகுதிக்குச் சென்ற பொழுது நாங்கள் கண்ட கடல் யானைகளை இங்கே காணலாம்

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஊர் சுற்றல், நண்பர்கள்->ராஜன் பக்கம்


விளையாட்டின் வழியாக கிடைத்துக் கொண்டிருந்த உடற்பயிற்ச்சிக்கு ஏற்பட்ட தடங்கலுக்கு வருந்தாமல் நன்றாக சோம்பேறி தனத்தில் திளைத்துவிட்டு திரும்பிப் பார்த்தால் 6 மாதம் முன் நகர்ந்திருந்தது. 6 பவுண்டு வயிற்றிலும்,  குற்ற உணர்ச்சி மனதிலும் ஒட்டிக் கொண்டிருந்தது.

ஒரு நாள் சுகமாக நித்திரையிலிருந்த நண்பன் ஆர்வியை  காலை 6 மணிக்கு எழுப்பிவிட்டேன். திட்டியிருப்பான். எனக்கு நிச்சயம் கேட்கவில்லை. தொலைப்பேசி. 7 மணிக்கு கிளம்பி வீட்டுக்கு போனால் சிறிய “கூஜாவில்” காஃபியுடன் வெளியே வந்தான். ”வாடா மாட்டினயா” என்றவாறு காரில் காஃபியுடன் அவனையும் திணித்தேன்.  ”மிஷன் பீக்” என்ற கூறப்படும் ஒரு மலைப்பகுதியை நோக்கி கார் பறந்தது. இருபத்தைந்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு நாங்களும் நூற்றுக்கும் மேற்பட்டவர்களுடன் மலை ஏறிக்கொண்டிருந்தோம்.

அடுத்த வாரத்தில் நண்பர் ராஜனையும் போனில் எழுப்பியாகியது. அவரும் ஆர்வமாக கிளம்பினார்.  இந்தியாவிலிருந்து ஆராய்ச்சிக்காக வந்திருந்த டாக்டர். தங்கவேல் அவர்களையும் உடன் அழைத்து வந்திருந்தார்.  அடுத்த வாரம் உப்பிலி. அவரும் உற்சாகமானார்.  உற்சாகத்தில் அவர் பங்குக்கு ரவி என்ற நண்பரையும் கிளப்பிவிட்டார். இந்த ஆர்வக் கோளாறு பரவி பரவி மேலும் இருவர். நல்ல விஷயம் என்னவென்றால் எல்லோரும் உற்சாகமாக நடப்பது தான்.

குளிர் விலகாதிருந்த காலைப் பொழுது. மலை தன் மேல் பச்சை நிறத்தில் புல் கார்பெட்டைக் போர்த்தியிருந்தது. நன்றாக ஒரு கார் செல்லும் அளவிற்கு WBM பாதை போட்டிருந்தார்கள் வனப் பாதுகாவலர்கள். ஆங்காங்கே குதிரைகள். முக்கியமாக மாடுகள். எண்ணற்ற மாடுகள். ப்ரேக்ஃபாஸ்ட்டையும், காலைகடனையும்  மலை ஏறும் மக்கள் பார்க்கிறார்களே என்று கவலையே படாமல்  மல்டை டாஸ்க் செய்துக்கொண்டிருந்தன. நாங்கள் நடக்கும் சில இடங்களிலும் தங்கள் “பின்” வண்ணத்தை காட்டியிருந்தன. குதிரைகளுக்கு கொஞ்சம் மரியாதை தெரிந்திருக்க வேண்டும். லாயத்தை விட்டு வெளியே வரவில்லை. ஆனாலும் சில வாசனாதிகளை பரப்பிக்கொண்டிருந்தன.

இந்த இரண்டை மட்டும் மனத்தாலும், நடையாலும் கடந்து சென்று விட்டால் எங்கும் நிசப்தம். டிராங்குவிலிட்டி. பேசும் சப்தம் மட்டுமே. நூற்றுக்கும் மேற்பட்டவர்கள் மலை ஏறிக் கொண்டிருந்தார்கள். அனாலும் மலையின் பெரிய நில பரப்பு  அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக மக்கள் நடப்பது போன்ற உணர்வை கொடுத்தது. என்னவோ தங்கள் தங்கள் அந்தரங்க இடத்தில் நடப்பது போன்ற ஒரு பிரமையை ஏற்படுத்தியது.

பேசிக் கொண்டே நடப்பது நடையில் உள்ள உடல் மற்றும் மனக் களைப்பை மூளைக்கு ஏற்றாமல் ஏமாற்றிக்கொண்டிருந்தது. பேச்சு பல இடங்களில் பாய்ந்து பாய்ந்து செல்லும். அரசியல், இலக்கியம், மதவாதம், பண்பாடு, ஜெயமோகன், சோ, ஹுசேன், வாழ்க்கை சிக்கல்கள், குடுமபம், சுற்றுலா…

அரை மணிநேரத்தில் வீடுகள் தீப்பெட்டிகளாக மாறின. பூமி பெரிதென்று நமப முடிந்தது. மனம், உலகம் நம் கைக்குள் என்று போலி நம்பிக்கையை அந்த உயரம் உற்பத்தி செய்ய தொடங்கியிருந்தது. “புதிய வானம், புதிய பூமி” என்று சந்தோஷத்தில் பாட ஏங்கியது. (கையில் சூட்கேஸ இல்லாததால் பிறர் தப்பித்தார்கள்) இன்னும் அரை மணி நேரத்தில் மேகக் கூட்டத்தின் கீழே – மேகம் கை எட்டும் தூரத்தில். அடர்த்தியான் மூடு பனி ஆங்காங்கே மிதந்துக் கொண்டிருந்தது. எதிரே மூடு பனியின் நடுவிலிருந்து குபீர் குபீர் என்று மனிதர்கள் எதிர்பாராத நேரத்தில் தோன்றிய வண்ணம் இருந்தார்கள். நாங்களும் மூடு பனியின் ஒரு பக்கத்தில் புகுந்து மறுபக்கமாக வெளியே வந்து விழுந்தோம். இன்னும் அரை மணிக்கு பின்னர் மேகக் கூட்டம் எங்கள் காலடியில்.

சிகரத்தை அடைகிறோம். இளைப்பாறி விட்டு இறங்க தொடங்குகிறோம். வேகம் அதிகரித்திருந்தது. ஏறியதைக் காட்டிலும் இறங்குவது சுலபமாகத் தோன்றியது. ஏறும்பொழுது ஏற்பட்ட இனிமையான் அதே அனுபவங்கள். மீண்டும் பேச்சுகள். ஒரு மணி நேரத்தில் அடிவாரம். ஒரு ஆரோக்கியமான கலந்துரையாடல் இந்த நடை பயணத்தை நிறைப்பது தரமாக நேரத்தை செலவிட்ட திருப்தியை கொடுத்தது.

கிட்டத்தட்ட மூன்று மணி நேர நடைக்கு பின்னர் காரில் ஏறி வீட்டிற்கு திரும்பிய பொழுது எங்கள் காதுகள் அடைத்திருந்தது. களைப்பினால் எங்கள் வாயும் அடைக்கப்பட்டிருந்தது. உற்சாகமக அடுத்த வாரத்திற்க்காக காத்து இருக்கிறோம்.

(முற்றும்)

புகைப்படங்கள் – திருமலை ராஜன்

தொடர்புடைய பிற பதிவுகள்

தீராத விளையாட்டுப் பிள்ளை – 1

ஆதலினால் நடத்தல் செய்வீர் – பகுதி 1

ஆதலினால் நடத்தல் செய்வீர் – பகுதி 2

ஆதலினால் நடத்தல் செய்வீர் – பகுதி 3


தன் ஒரு வயது பெண்ணுடனும், அமெரிக்க ஓபன் கப்புடனும் கிம் க்ளைஸ்டர்ஸ்

தன் ஒரு வயது பெண்ணுடனும், அமெரிக்க ஓபன் கப்புடனும் கிம் க்ளைஸ்டர்ஸ்

26 வயது கிம் க்ளைஸ்டர்ஸ் (Kim Clijsters) அமெரிக்க ஓபன் டென்னிஸ் போட்டியை நேற்று வென்றார். இது என்ன பெரிய விஷயம்? யாராவது ஜெயிக்கத்தான் போகிறார்கள். கிம்முக்கு ஒரு வயதில் ஒரு பெண் குழந்தை இருக்கிறது, அதுதான் விஷயம்.

எங்களுக்கு இரண்டு குழந்தைகள். குழந்தைகளை ஒன்பது பத்து மாதம் வயிற்றில் சுமப்பது உடல் ரீதியாக பெரிய விஷயம். குழந்தை பிறந்த பிறகு உடல் பெரிதும் மாறுகிறது. எந்த விளையாட்டிலும் – குறிப்பாக டென்னிஸ் போன்ற விளையாட்டில் – இந்த மாறுதல்களை மீறி நல்ல முறையில் விளையாடுவது மிக பெரிய விஷயம். கிம் குறிப்பிட்டு சொன்னது – “குழந்தை பிறந்த பிறகு மெதுவாக கால்களுக்கான பயிற்சிகள் செய்ய ஆரம்பித்தேன், கைகளுக்கான பயிற்சிகள் செய்ய ஆரம்பித்தேன், ஆனால் வயிற்று பகுதியில் உள்ள தசைகளுக்கான பயிற்சிகளை செய்து அந்த தசைகளை நல்ல கண்டிஷனுக்கு கொண்டு வரத்தான் படாத பாடு பட வேண்டியதாகிவிட்டது.” டென்னிசில் இடை விடாமல் ஓட வேண்டி இருக்கிறது. Forehand, backhand இரண்டுக்கும் இடுப்பை நன்றாக வளைக்க வேண்டி இருக்கிறது. எனக்கு தெரிந்து சமீபத்தில் 1980-இல் (எனக்கும் டோண்டு சாரின் மானரிசம் தொற்றிக் கொண்டுவிட்டதே?) இவோன் காலி (Evonne Cawley) தாயானா பிறகு விம்பிள்டன் ஜெய்த்திருக்கிறார். அதற்கு பிறகு கிம்தான்.

ஒரு வருஷத்தில் எப்படித்தான் செய்தாரோ? கிம் தொந்தியும் தொப்பையுமாக இருக்கும் என் போன்றவர்களுக்கு inspiration. தாயான பிறகு கிம் அமெரிக்க ஓபன் ஜெயிக்க முடியும் என்றால் என்னால் என் தொப்பைய கரைக்க முடியாதா? என் எடை இன்று கிட்டத்தட்ட 77 கிலோ. இடுப்பளவு 36 இன்ச். இன்னும் ஒரு வருஷத்துக்குள் பத்து கிலோ எடை குறைப்பது என்று தீர்மானித்து அதை வெளியேயும் சொல்கிறேன். வாழ்க கிம்!

அடுத்த பக்கம் »