Arc de Triomphe போயிருந்தோம். நல்ல சிலுசிலுவென்று காற்று. மேலிருந்து பாரிசின் அழகான காட்சிகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். எனக்கு சிறுநீர் கழிக்க வேண்டி இருந்தது. ஒரு floor கீழே சென்று அங்கே இருந்த souvenirs விற்கும் கடையில் “Is there a restroom I can use ?” என்று கேட்டேன். அங்கே பணி செய்பவள் மிகவும் கஷ்டப்பட்டு கீழே போ என்று அபிநயித்துக் காட்டினாள். கொஞ்ச நேரம் கழித்து கீழே போய் அங்கே ஒருவனிடம் ரெஸ்ட்ரூம் எங்கிருக்கிறது என்று கேட்டேன். அவன் மேலே போ என்று சொன்னான். இதென்னடா வம்பாப் போச்சு என்று இன்னொருவரிடம் கேட்டேன். அவருக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சம் ஆங்கிலம் பேசத் தெரிந்திருந்தது. அவர் அங்கே எதுவும் இல்லை என்றும் ஆனால் தெருவைத் தாண்டினால் நிறைய தற்காலிக ரெஸ்ட்ரூம்கள் இருக்கும் என்றும் சொன்னார். எனக்கே அங்கிருந்து பார்த்தால் ஒரு பத்து பதினைந்து தற்காலிக சிறுநீர் கழிப்பறைகள் தெரிந்தன. (அமெரிக்காவில் இவை சகஜம். எங்காவது கூட்டம் கூடும் என்று தெரிந்தால் அங்கே இவற்றை லாரியில் கொண்டுவந்து இறக்கிவிடுவார்கள். Flush செய்யமுடியாது. டாய்லெட் பேப்பர் மட்டும் இருக்கும். பொதுவாக கொஞ்சம் அசுத்தமாகத்தான் இருக்கும், ஆனால் ஆத்திர அவசரத்துக்கு போதும். கூட்டம் போனதும் திருப்பி லாரியில் ஏற்றிக் கொண்டுபோய்விடுவார்கள். எல்லா அசுத்தத்தையும் எங்கே dump செய்வார்களோ தெரியாது.) அது ஒரு பெரிய இன்டர்செக்ஷன். க்ராஸ் செய்யவே பத்து நிமிஷம் ஆனது. அங்கே போனால் எல்லாவற்றையும் மூடிவிட்டார்கள். (நிறைந்து போயிருக்கும்.)

என்ன செய்வது? Champs Elysees தெருவில் நடந்துகொண்டிருந்தோம், எங்கும் எந்த பொது கழிப்பறையும் தெரியவில்லை. எதையும் ரசிக்கும் மனநிலை கொஞ்சகொஞ்சமாக போய்க்கொண்டிருந்தது. திடீரென்று ஒரு சினிமா தியேட்டர் தெரிந்தது. அங்கே போய் முயற்சிக்கலாம் என்று போனேன். குறுகலான ஒரு corridor -இல் நடந்து போனால் அங்கே டிக்கெட் வசூலிக்கும் ஒரு பெண் நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவளிடம் எப்படியாவது எனக்கு சினிமா கினிமா பார்க்கும் எண்ணம் இல்லை, ஆனால் பாத்ரூம் போகவேண்டும், தயவு செய்து அனுமதி கொடு என்று கேட்க வேண்டும். வழக்கமான அமெரிக்க ஆங்கிலத்தில் “Is there a restroom I can use ?” என்று ஆரம்பித்தேன். அவள் கையை நீட்டி என்னவோ சொன்னாள் – டிக்கெட் வாங்க அந்தப் பக்கம் போ என்று சொல்கிறாள் என்று நானே ஒரு மாதிரி புரிந்துகொண்டேன். “I just want to use the bathroom , I don’t want to see a movie” என்று விளக்கினேன். ஏதோ செவ்வாய் கிரகத்திலிருந்து வந்தவனைப் பார்ப்பது போல ஒரு லுக் விடடாள். ரெஸ்ட்ரூம், பாத்ரூம், பாத்ரூம், ரெஸ்ட்ரூம் என்றெல்லாம் “சுப்ரமண்யம் சுப்ரமண்யம் ஷண்முகநாதா சுப்ரமண்யம் மெட்டில்” சொல்லிப் பார்த்தேன், ஒன்றும் நடக்கவில்லை. யூரின் பாஸ் செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லிப் பார்த்தேன்.

அவள் முகத்தில் ஒரு லைட் எரிந்தது. “Oh! Toilet!” என்று சொல்லிவிட்டு எனக்கு வழி காட்டினாள்!

முந்தைய பதிவு: நானும் ஃ பிரெஞ்சும் I