தமிழ் மணம் நட்சத்திரப் பதிவு 5

உள்ளத்தைத் தொட்ட ஒரு (பழைய) செய்தி:

ஜனவரி 25 , 1994-இல் காப்டன் டி.பி.கே. பிள்ளை (D.P.K. Pillay) இந்தியாவின் வடகிழக்கு மாநிலங்களில் ஒன்றான மணிப்பூர் மாநிலத்தில் லோங்டி பாப்ரம் (Longdi Pabram) என்ற கிராமத்தில் ரோந்து போய்க்கொண்டிருந்தார். நான்கு தீவிரவாதிகளுடன் துப்பாக்கி சண்டை. ஒரு தீவிரவாதி அவுட். பிள்ளைக்கு அபாயமான காயம், பிழைப்பாரா மாட்டாரா என்ற நிலை. பிள்ளையை காயப்படுத்திய கேய்னே போன் (Kaine Bon) உட்பட இரண்டு தீவிரவாதிகள் கைப்பற்றப்பட்டனர்.

ஆனால் துப்பாக்கி சண்டையில் மாசெலியு தாய்மெய் (Maseliu Thaimei) என்ற ஒரு இளம் பெண்ணின் மீதும் குண்டு பாய்ந்தது. பிள்ளையை தூக்கிச் செல்ல ஒரு ஹெலிகாப்டர் வந்தபோது அவர் முதலில் அந்த பெண்ணை எடுத்துச் செல்லச் சொல்லி வற்புறுத்தி இருக்கிறார். தீவிரவாதிகளுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்திருக்கும் லோங்டி பாப்ரம் கிராமத்தை தாக்கி நொறுக்கி விடுகிறோம் என்று பொங்கி எழுத சக அதிகாரிகளை தன்னுடைய கடைசி ஆசையாக அந்த கிராமத்தின் மீது தாக்குதல் நடத்தக்கூடாது என்று ஏறக்குறைய சத்தியம் வாங்கி தடுத்திருக்கிறார். பிடித்து வைத்திருந்த தீவிரவாதிகளுக்கும் அடி விழாமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

நல்ல வேளையாக பிள்ளை பிழைத்துவிட்டார். இன்று அவர் ஒரு லெஃப்டினன்ட் கர்னல்.

ஆறேழு மாதங்களுக்கு முன்னால் மீண்டும் அந்த கிராமத்துக்கு போயிருக்கிறார். காப்பாற்றப்பட்ட மாசெலியு இன்று ஒரு தாய். அந்தப் பெண்ணின் அம்மா தன் பெண்ணின் உயிரை காப்பாற்றியவரை பார்த்து கதறி கதறி அழுதாராம்.

பிள்ளை இது ஒன்றும் பெரிய தியாகம் இல்லை, யாராயிருந்தாலும் இதைத்தான் செய்திருப்பார்கள், அந்த பெண்ணுக்கு தான் சுடப்பட்டது என் என்று தெரியாது, எனக்குத் தெரியும், அந்த தீவிரவாதிகளுக்குத் தெரியும், அதனால்தான் அவளைக் காப்பாற்ற வேண்டியது எங்கள் முதல் கடமை என்று நினைத்தேன் என்கிறாராம். தமிழ் சினிமாவில் வருவது போல என் கடமையைத்தானே செய்தேன் என்கிறார், என்ன என்ன சினிமாவில் பார்த்தால் சிரிப்பு வரும், இது genuine ஆக இருக்கிறது.

கிராம நாட்டாமை திரு அடான்போ (Atanbo) அந்த இரவின் ஒவ்வொரு நொடியையும் நன்றாக நினைவு வைத்திருக்கிறார். பிள்ளை எங்களை மன்னிக்காவிட்டால் நாங்கள் உயிர் பிழைத்திருக்க முடியாது என்கிறார்.

பிள்ளையே எதிர்பாராத ஒரு சந்திப்பு – கேய்னே போன் அவரை வந்து பார்த்திருக்கிறார். இப்போது தீவிரவாதப் பாதையை விட்டுவிட்டார் என்று தெரிகிறது. 16 வருஷங்களுக்கு முன் ஒருவரை ஒருவர் கொல்ல முயன்ற இருவரும் இன்று தழுவிக் கொண்டனர்.

பிள்ளை “என்னால் நம்பவே முடியவில்லை! கிராமத்தைப் பார்க்க வந்தேன், கேய்னேவையும் பார்ப்பேன் என்று நினைக்கவில்லை” என்கிறார்.

பிள்ளையின் சக அதிகாரியான கர்னல் சோங்கர் (Chonker) – இன்று லோங்டி பாப்ரம் கிராமத்துக்கு அருகே ஒரு பட்டாலியனுக்கு தலைவராக இருப்பவர் – சொல்கிறார்: “ஒவ்வொரு ராணுவ வீரனின் கனவும் இதுதான் – காப்பாற்றுபவன் என்று பேர் வாங்கவே துடிக்கிறோம், கொல்பவன் என்றல்ல.”

16 வருஷங்களுக்கு பின் தான் சண்டையிட்ட, படுகாயம் பட்ட ஒரு கிராமத்துக்கு ஒரு ராணுவ வீரன் வருவதே அபூர்வம். அந்த கிராமம் அவரை அழைத்திருப்பது அதை விட அபூர்வம். Truly inspiring story.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: நாட்டு நடப்பு

தொடர்புடைய பக்கம்: இந்தியன் எக்ஸ்ப்ரஸ் சுட்டி