சாதாரணமாக நான் தமிழ் ஓவியா போன்ற பதிவர்களை அவாய்ட் செய்துவிடுவேன். ஒரு ஜாதி மீது வெறுப்பையே தன் கொள்கையாக கொண்டு எழுதுபவர்களைப் படிப்பது எனக்குத்தான் நேர விரயம். ஆனால் கண்ணில் எதேச்சையாக பட்ட அவருடைய ஒரு பதிவிலிருந்து ஒரு பகுதியை கீழே கொடுத்திருக்கிறேன்.


திருவண்ணாமலைக்கு பிச்சைப் பார்ப்பானாக ஓடி வந்த வெங்கட்ரமணன் இந்த நாட்டில் ரமண ரிஷியாகி, கோடிக்கணக்கில் சேர்த்த சொத்துகளை சகோதரனுக்கு எழுதி வைக்கவில்லையா?

சந்நியாசிக்கு வாரிசு ஏது என்று நீதி மன்றம் கேட்ட கேள்விக்கு, நான் சந்நியாசம் வாங்க வில்லையே! என்று அந்தர்பல்டி அடிக்கவில்லையா?

இது உண்மையா? ரமண ஆசிரமம் என்ற அமைப்பைப் பற்றி சொல்கிறார் என்று நினைக்கிறேன், அது அவரது சகோதரருக்கு சட்டப்படி ரமணரால் எழுதி வைக்கப்பட்டதா? அதற்காக ரமணர் கோர்ட் படி ஏறி இப்படி சாட்சி சொன்னாரா? யாருக்காவது தெரியுமா?

ரமணர் தன ஆசிரமத்தை தன சகோதரன் நடத்த வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தால் ஆச்சரியம் ஒன்றுமில்லை. என் போன்ற “சாமியார் எதிர்ப்பாளர்களுக்குக்” கூட அதில் குறை சொல்ல ஒன்றுமில்லை. ஆனால் நான் சந்நியாசி இல்லை என்று சொல்லி இருந்தால் அது பெரும் வியப்பளிக்கும்!

பிற்சேர்க்கை: ரமணர் தீட்சை வாங்கவில்லை, அவர் சந்நியாசி இல்லை ஆனால் ரிஷி என்று பலரும் மறுமொழி எழுதி இருக்கிறீர்கள். “சந்நியாசிக்கு வாரிசு ஏது” என்ற கேள்வி சரியாக புரிந்து கொள்ளப்படவில்லை என்றே கருதுகிறேன். அந்த கேள்வி ரமணர் தீட்சை பெற்றுக்கொண்டாரா, அவரது குரு யார் என்பதை விசாரிக்க கேட்கப்பட்டது அல்ல. ரமணர் ஆன்மீகவாதி ஆயிற்றே, அவருக்கு லௌகீகம் உண்டா, சொத்து, சொத்து நிர்வாகம், சொத்துக்கு வாரிசுகள் என்றெல்லாம் கவலையும் பொறுப்பும் உண்டா, இல்லை அதையெல்லாம் பற்றி எந்த கவலையும் இல்லாதவரா என்ற அர்த்தத்தில் கேட்கப்பட்ட கேள்வி. அதற்கு ரமணர் ஆமாம், எனக்கு லௌகீகம் உண்டு என்று பதில் அளித்திருக்கிறார்.

அதில் தமிழ் ஓவியா நினைப்பது போல தவறு ஒன்றும் இல்லை. மடங்களுக்கும் ஆசிரமங்களுக்கும் பெரியார் ட்ரஸ்டுக்கும் அந்த அளவில் லௌகீகம் உண்டுதான். ஆசிரமம் நம்பிக்கையானவர்கள் கண்ட்ரோலில், நல்லவர்கள் கண்ட்ரோலில் இருக்க வேண்டும், அதற்கு தகுதியானவர், அப்படி பொறுப்பெடுத்து செய்யக்கூடியவர், நான் உரிமையோடு சொல்வதை கேட்டு நடக்கக்கூடியவர் என் பூர்வாசிரம சகோதரன் என்று ரமணர் நினைத்திருந்தால் அதில் என்ன தவறு? ஆனால் ரமணர் அதை எல்லாம் பற்றி கவலைப்படாதவர், லௌகீக அக்கறை இல்லாத ஆன்மீகவாதி என்று எனக்கு ஒரு impression இருந்தது. அந்த impression தவறு என்று தெரிந்துகொண்டேன். மேலும் வாசி என்பவர் சகோதரன் மட்டுமல்ல, சகோதரன் வழி குடும்பத்தினருக்கும் காலம் காலமாக அந்த உரிமை உண்டு என்று ரமணர் உயில் எழுதியதாக சொல்கிறார். இதற்கும் தான் சம்பாதித்த சொத்துகள் தன குடும்பத்தினருக்கு போக வேண்டும் என்று நினைக்கும் ஒரு சாதாரண குடும்பஸ்தனுக்கும் பெரிய வித்தியாசம் இல்லை. ரமணர் அடுத்த பொறுப்பாளர் என் பூர்வாசிரம சகோதரன் என்று உயில் எழுதுவது வேறு, பொறுப்பாளருக்கான தகுதி என் பூர்வாசிரம சகோதரன் சந்ததியில் பிறந்திருக்க வேண்டும் என்று உயில் எழுதுவது வேறு. அப்படி அவர் எழுதி இருந்தால் அதை ரமணர் பூர்வாசிரம பந்தத்திலிருந்து இன்னும் முழுமையாக விடுபடவில்லை என்று காட்டுவதாகவே நான் பொருள் கொள்கிறேன்.

விருட்சம் கொடுத்த ஐடியாவால் ரமணாசிரமம் தளத்தில் தேடிப் பார்த்தேன். அங்கிருந்து:

It was his younger brother, Sri Niranjanananda Swami, who oversaw the construction of buildings and the growth of the Ashram. He became its sarvadhikari or manager. As the Maharshi became more widely known, donations flowed in and a whole complex of buildings arose.

The sarvadhikari died in January, 1953 and his son, T. N. Venkataraman, took over the management of the Ashram as President. In 1994, T. N. Venkataraman retired and, as enjoined by Bhagavan’s will, entrusted his eldest son, V. S. Ramanan, to serve as the Ashram President.

அவரது பூர்வாசிரம சகோதரனின் சந்ததியினரே ஆசிரம நிர்வாகிகளாக இருந்து வந்திருக்கிறார்கள் என்றும் இது ரமணரின் உயிலில் எழுதப்பட்டிருக்கும் விதி என்றும் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

தகவல் கொடுத்த எல்லாருக்கும் – வாசி, பாஸ்கரன், விருட்சம் எல்லாருக்கும் நன்றி!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: மிச்சம் மீதி

தொடர்புடைய சுட்டி:
தமிழ் ஓவியாவில் எழுதப்பட்டிருப்பது
ரமணாசிரமம் சுட்டி