(இது ஸ்ரீ. சேதுராமன் அவர்களின் இடுகை)

TIAMHouse 1

சென்ற ஆகஸ்ட் மாதம் 22ம் தேதி எங்கள் ஊர் ‘சென்னை’க்கு 370 வயது நிரம்பியது. சென்னைவாசிகள் இந்த தினத்தைப் பல்வேறு வகைகளில் கொண்டாடி மகிழ்ந்தார்கள். பள்ளிகளிலும், மற்ற பொது இடங்களிலும், சென்னையைப் பற்றியும் அதன் சிறப்பு அம்சங்களைப் பற்றியும் பேச்சுகளும், நடனம், நாடகங்களும் இடம் பெற்றன.

சென்னையின் சிறப்பு சரித்திராசிரியர், திரு எஸ்.முத்தையா அவர்களின் வழி காட்டுதலில், சசி நாயர், வின்செண்ட் டி’சௌசா, சுசீலா ரவீந்திரன், வி.ஸ்ரீராம், ஆர்.ரேவதி ஆகியோர் சிறந்து பணியாற்றினர்.

1639ம் வருஷம், இந்த ஆகஸ்ட் 22ம் தேதியில் தான் தாமர்லா வெங்கடப்பாவும் அவரது சகோதரர் ஐயப்பாவும், கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் ஏஜண்ட் ஃப்ரான்சிஸ் டே அவர்களுக்கு, சென்னைக் கடற்கரையோரம் நிலமும், கட்டடங்கள் கட்டவும் ஏற்றுமதி இறக்குமதி செய்ய அனுமதியும் வழங்கினர்.

நீங்கள் எல்லோரும் அறிந்தபடி, ஆங்கிலேயர் நம்மிந்திய நாட்டில் முதன்முறை யாக வந்திறங்கியது சூரத்தில், ஆயிரத்தி ஐநூற்று தொண்ணூற்றியொன்பதாம் வருஷத்தில். அடுத்த வருஷம் ஈஸ்ட் இந்தியா கம்பெனி நிறுவப்பட்டது.

சில காலம் அங்கிருந்த பிறகு, வியாபார முன்னேற்ற நிமித்தம், ஒரு குழு கிழக்குக் கடற்கரையோரமுள்ள மசூலிப் பட்டணம் வந்து சேர்ந்தது.   அருகேயுள்ள ஆர்மகோன் (துர்காராயப் பட்டினம்) அடுத்த இலக்கு. முதலில் அங்கே முன்னமேயே வந்திருந்த டச்சு நாட்டினருடன் சேர்ந்து வணிகம் செய்யலாம் என்ற எண்ணத்தை, 1626ல் கைவிட்டனர். அதன் பின்னர் தங்களுக்கென்று ஒரு நிரந்தர இடம் தேடிக் கொள்ள விரும்பி, பல முயற்சிகள் செய்தனர்.

இந்தக் காலகட்டத்தில் விஜயநகர மன்னரின் பிரதிநிதியாக, சந்திரகிரி ராஜா இருந்து வந்தார் – அவரது வந்தவாசி தளபதி தான் தமர்லா வெங்கடப்பா. வெங்கடப்பாவின் சகோதரர் ஐயப்பா சென்னை அருகேயுள்ள பூந்தமல்லியில் அவர்களது நிர்வாகத்தினராயிருந்தார்.

கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் ஏஜண்ட் ஆன்ட்ரூ கோகனும், ஆர்மகோன் நிர்வாகி ஃப்ரான்சிஸ் டேயும், தாமர்லா சகோதரர்களை முன்னமேயே சந்தித்து கம்பெனி கடற்கரையோரம் நிலம் விரும்புவதாகவும், அதற்கு ஆவன செய்ய வேண்டும் என்ற வேண்டுகோள் விடுத்திருந்தனர்.  சமயமறிந்து, சகோதரர்கள் சந்திரகிரி ராஜாவிடம் பேசி அனுமதி பெற்ற பிறகு, கடற்கரையோரமுள்ள ஒரு நிலத்தை கம்பெனிக்கு வழங்க சம்மத்தினர். இதுதான் கூவம் நதிக்கு வடக்கே விஸ்தாரமான நிலம்.

கோகனும் டேயும், 1639 ஜூலை மாதக் கடைசியில் சென்னை வந்து சேர்ந்தனர். பேச்சுகளுக்குப் பிறகு, ஒரு ஒப்பந்தம் கையெழுத்திட்டனர். அதன்படி, இரண்டு வருஷ காலங்களுக்கு, இந்த நிலம் கம்பெனிக்கு அளிக்கப்படும் என்றும், கம்பெனியினர் அங்கு ஒரு கட்டடம் (கோட்டை) கட்டிக்கொள்ளலாமென்றும், அங்கிருந்தபடியே ஏற்றுமதி, இறக்குமதி வியாபாரம் தொடரலாம் என்றும் நிச்சயிக்கப்பட்டது. கம்பெனியிடம் அப்போது நிதி வசதி குறைவாகவே இருந்ததால், கட்டிடச் செலவுகளையெல்லாம், ராஜாவே ஏற்றுச் செய்வதென்றும் இந்தச் செலவுகளை, கட்டிடத்தில் குடியேறியவுடன் கம்பெனி திருப்பித் தர வேண்டும் என்றும் ஒப்பந்தமாயிற்று.    இந்த ஒப்பந்தம் கையெழுத்திட்ட நாள்தான் ஆகஸ்ட் 22ம் தேதி. இந்த இடம் தாமர்லா சகோதரர்களின் தந்தை சென்ன கேசவ நாயகர் நினைவாக ‘சென்னப் பட்டினம்’ என்று பெயரிடப்பட்டது.

கம்பெனியாருக்குத் துபாஷி பேரி திம்மப்ப செட்டி அவர்கள் – அவரே ராஜாவுக்கும் தாமர்லா சகோதரர்களுக்கும் தரகராகவும் இருந்தார்.

கம்பெனியின் பிரதிநிதிகள் 1640 ஏப்ரலில் 23ம் தேதி, உள் கட்டிடமொன்றின் வேலைகள் நிறைந்தவுடன், குடியேறினர். அந்த நாள் ஆங்கிலேயர்களுக்கு செயிண்ட் ஜார்ஜ் நாளாகையால், குடியேறிய இடத்திற்கும் அவர்கள் ஃபோர்ட் செய்ண்ட் ஜார்ஜ் என்று பெயரிட்டனர் என்று சொல்லப்படுகிறது.

1640ம் வருஷத்திலேயே குடியேறி விட்டாலும், கோட்டையில் யூனியன் ஜாக் கொடி பறந்தது, 1687ம் வருஷம், எலிஹு யேல் கவர்னராகப் பொறுப்பில் இருந்த போதுதான்!

டேயின் போறாத காலம், குடியேறிய சில மாதங்களிலேயே, கம்பெனி டைரக்டர்களின் அனுமதியின்றி எப்படிக் கோட்டை கட்டப் பட்டது என்று விளக்கமளிக்க இங்கிலாந்துக்குத் திருப்பி அழைக்கப் பட்டார்.  அவர் அளித்த விளக்கம் கம்பெனியாருக்குத் திருப்தியாயிருந்ததால், டே இந்தியாவுக்குத் திரும்ப வரவும், கம்பெனி ஏஜண்ட்டாக (1643-1644) இருக்கவும் அனுமதிக்கப்பட்டார்.

சென்னையிலே எவ்வளவோ இடங்கள், கம்பெனியின் அதிகாரிகள் பெயர் தாங்கியும், அரசாண்டவர்கள் பெயர் தாங்கியும் இருந்தாலும், துரதிர்ஷ்டவசமாக ஃப்ரான்சிஸ் டே பெயரிலோ, அல்லது கோகன் பெயரிலோ ஒரு நினைவுச் சின்னம் கூடக் கிடையாது – சிலைகளோ, படங்களோ, முக்கியமான இடங்களோ அவர்கள் பெயரில் இல்லை – கம்பெனியாரும் மற்றவர்களும் அவர்களை ஏனோ கை கழுவிவிட்டனர்.

***

சென்னையில் இன்னொரு பிரசித்தமான இடம் தன்னுடைய ஐம்பதாவது ஆண்டு நிறையப் பெற்றது. ஏனோ தெரியவில்லை – இதைப் பற்றி யாருமே பேசவும் இல்லை, எழுதவும் இல்லை. இதுதான் சென்னை நகரின் முதல் முதல் “வானளாவி”க் கட்டிடமான, மௌண்ட் ரோடிலுள்ள (தற்போதைய அண்ணா சாலை) எல்.ஐ.சி. கட்டிடமாகும்.
LIC
ஐம்பத்தி ஐந்து கிரௌண்டுகளில், பதினான்கு மாடிகளுடன் கூடிய இந்தக் கட்டிடம் 1959ம் வருஷம் ஆகஸ்ட் 23ம் தேதி திறக்கப் பட்டது.  இந்தக் கட்டிடத்தின் வேலைகள் 1950லேயே தொடங்கப்பட்டன. எம்.சி.டி.எம் சிதம்பரம் செட்டியார்தான் இக்கட்டிடம் உருவாகக் காரணமாயிருந்தவர். இக்குடும்பத்தினர் இந்தியன் ஒவர்சீஸ் பாங்க் (1937), யுனைடட் இந்தியா இன்சூரன்ஸ் கம்பெனி, திருவாங்கூர் ரேயான்ஸ் (1946) போன்ற வர்த்தக நிறுவனங்களைத் திறம்பட நடத்தி வந்தனர்.

இங்கிலாந்து கம்பெனியான ஹெச்.ஜே.ப்ரௌன் அண்ட் எல்.சி.மூலான் என்ற கட்டிட நிர்மாண நிறுவனம் இவ்வேலைகளை ஆரம்பித்த போதிலும், சில மனஸ்தாபங்கள் காரணமாக அவர்கள் 1957ல் கட்டிட வேலையை மேலே தொடர்ந்து செய்ய முடியாதென்று தெரிந்தவுடன், சென்னை பிரபல ஆர்கிடெக்ட் கம்பெனி “எல்.எம்.சித்தாலே அண்ட் சன்”  இந்தப் பொறுப்பை ஏற்று 1959ம் வருஷம் முடித்துக் கொடுத்தது.   இந்தக் கட்டிடம் மௌண்ட் ரோடு வாசியான எனக்கு “அண்டை வீடு”. இன்றும் இக்கட்டிடம் பொலிவுடன் விளங்குகிறது!!

எல்.ஐ.சி. வானளாவிக்கு முன், சென்னையில் உயர்ந்த கட்டிடம், பீச் ரோடில் இருந்த ‘T.I.A.M. கட்டிடமாகும். இக்கட்டிடமும் இன்னொரு நகரத்தார் குடும்பம் வசமிருந்தது – அவர்கள் தான் ஏ.எம்.எம்.அருணாசலம் குடும்ப்த்தினர்.. இக்கட்டிடத்தின் முதல் சொந்தக்காரர் கலீலி குடும்பத்தினர்.  இந்தியப் பிரிவினைக்குப் பிறகு கலீலி குடும்பத்தினர் சிலர் பாகிஸ்தானுக்குக் குடியேறிவிட்டனர். பல வருஷங்கள் டி.ஐ.இடமிருந்த இந்தக் கட்டிடம் இரண்டு வருஷங்களுக்கு முன்னர் கை மாறியதென்றும், இப்போது ‘ஜீசஸ் கால்ஸ்’ நிறுவனரும்,
சிறந்த மத போதகருமான டி.ஜி.எஸ்.தினகரனின், காருண்யா ட்ரஸ்ட்தான் இதன் சொந்தக்காரரென்றும் இக்கட்டிடத்தின் விலை நூறு கோடி ரூபாய் என்றும் தெரிய வருகிறது. இன்கம் டாக்ஸ் வாரியத்திற்கு இதன் மூலம் இருபத்தியாறு கோடி ரூபாய் வரி கிடைத்ததென்று ஹிந்து எழுதியது.

கலீலி குடும்பத்தினரைப் பற்றிப் பேசும்போது, அவர்களது இன்னொரு பிரசித்தி பெற்ற கட்டிடத்தைப் பற்றிப் பேசாமல் இருக்க முடியாது!  சென்னை மௌண்ட் ரோடில் கம்பீரமாக நின்று கொண்டிருக்கும் ‘கலீல் மான்ஷன்ஸ்’ தான் அது. இந்தியப் பிரிவினைக்குப் பிறகு இந்தக் கட்டிடமும் கைமாறியது. இதன் சொந்தக்காரர்  திரு. அகர்சந்த் மான்மல் அவர்கள், கட்டிடத்தின் பெயரும் இப்போது ‘அகர்சந்த் மான்ஷன்ஸ்’ மாறியுள்ளது.  1947ல் நான் சென்னைக்கு வந்த போது, இக்கட்டிடத்திலுள்ள ஒரு தனியார் வர்த்தகக் கம்பெனியில்தான் வேலையிலிருந்தேன்.  பிரம்மாண்டமான அழகிய கட்டிடம் – இதன் முகப்பை இப்போது பெயர்ப் பலகைகளும், மற்ற கட்டுமானங்களும் அழித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

நகரமே மாறிவிட்டது. இருந்தாலும் எங்களுக்கெல்லாம் வாழ்வளித்த இந்த நகரத்தை மறக்க முடியுமா?

செய்திகள் ஆதாரம்:
டாக்டர் வேதகிரி ஷண்முகசுந்தரம் (மனோன்மணீயம் சுந்தரனார் பல்கலைக் கழக முதல் துணைவேந்தர்), திரு பி.எம்.பெல்லியப்பா ஐ.ஏ.எஸ்.(ஓய்வு) (தற்போதைய தலைவர் – அசோசியேஷன் ஆஃப் பிரிட்டிஷ் ஸ்காலர்ஸ்) ஆகியோர் MADRAS Chennai – A 400 Year Record of the First City of Modern India – Edited by S. Muthaiah – published by Palaniappa Brothers I Volume 2008) புத்தகத்தில் எழுதிய கட்டுரைகள்

Advertisements