விகடனுக்கு நன்றி!

விருதுநகர் தெப்பக்குளம்; குளத்தைச் சுற்றிலும் கடை வீதிகள். அந்த வீதிகளின் ஒன்றுக்குள்ளே பிரிந்து செல்லும் சுலோசன நாடார் வீதி என்னும் அந்தச் சின்னஞ்சிறு சந்துக்குள்ளேதான், தமிழ் நாட்டின் தவப்புதல்வர் காமராஜ் அவர்களை ஈன்றெடுத்த அன்னை சிவகாமி அம்மாள் வாழ்ந்து வருகிறார்.

மிகச் சாதாரணமான எளிய இல்லம். அங்குள்ள கயிற்றுக் கட்டிலில் அந்த அம்மையார் படுத்திருந்தார். சின்ன இடம். நாலு பக்கத்துச் சுவர்களிலும் பழம் பெரும் தேச பக்தர்களின் படங்கள். அவற்றுக்கிடையே வேல் முருகன் படம். அதற்குப் பக்கத்தில் சத்தியமூர்த்தியின் உருவம்!

கட்டிலில் படுத்திருந்த மூதாட்டியார் எங்களைக் கண்டதும் எழுந்து உட்கார்ந்தார். மூச்சுத் திணறியது. ”வாங்கய்யா” என்று அன்புடன் அழைத்தபடியே எழுந்து போய் மின்சார விளக்கின் ஸ்விச்சைப் போட்டார்.

”தங்கள் திருமகனைப் பற்றித் தாங்கள் ஏதாவது சொல்லவேண்டும்.”

”நான் என்ன சொல்லப் போகிறேன் ஐயா! எனக்கு வயதாகிவிட்டது. அத்துடன் ரத்தக் கொதிப்பு வேறு. பேசினால் மூச்சுத் திணறுகிறது. ரெண்டு வருசம் உப்பைத் தள்ளிப் பத்தியச் சாப்பாடு சாப்பிட்டேன். இப்போது கொஞ்சம் பரவாயில்லை. சாப்பாட்டில் உப்பு சேர்ந்துக் கொள்கிறேன்.”

”சென்னைக்குப் போய் மகனோடு இருப்பதில்லையா?” என்று கேட்டபோது அம்மூதாட்டியார் முறுவலித்தார்.

”நல்லாச் சொன்னீங்கய்யா! அவன் மந்திரியாகி ஏழெட்டு வருசம் ஆகுது. இதுவரைக்கும் நான் அங்கே அஞ்சு தடவைதான் போயிருப்பேன். போன உடனே என்னை ஊருக்குத் திருப்பிப் பயணம் பண்ணி அனுப்புவதிலேயே குறியாயிருப்பான்! ‘பட்டணம் பாக்கணும்னா சுத்திப் பாரு. திருப்பதிக்குப் போகணும்னா போயிட்டு வா. எல்லாத்தையும் பார்த்துட்டு உடனே விருதுநகர் போய்ச் சேரு’ம்பான்!”

”மாசச் செலவுக்கு உங்களுக்குப் பணம் அனுப்புகிறாரா?”

”அனுப்பறான். பொடிக்கடை தனக்கோடி நாடார் மூலமாத்தான் பணம் வரும்.”

”எவ்வளவு பணம் அனுப்பறாரு?”

”120 ரூபாய். பத்துமாய்யா? தண்ணி வரியே பதிமூணு ரூவா கட்டறேன். மாசம் அந்த 120 ரூபாதான், அதுக்கு மேலே செலவு செய்யக்கூடாதும்பான். அவங்கவங்க உழைச்சுப் பிழைக்கணும்பான். நானும் பேசாம இருந்துடுவேன். அவன் சொல்றதும் நியாயம்தானேய்யா? ரேசன் வந்துது பாருங்க, அப்ப இங்கே வந்திருந்தான். ‘என்னப்பா, இப்படிக் கேப்பையும் கம்பும் போடறாங்களே, இதை எப்படிச் சாப்பிடறது? நெல்லு வாங்கித் தரப்படாதா’ன்னு கேட்டேன். ‘நெல்லு பேச்சுப் பேசாதே. ஊருக்கெல்லாம் ஒண்ணு, நமக்கு ஒண்ணானு கேட் டான். அவன் சொல்றதும் நியாயம்தானேய்யா?”

”இப்படி ஒரு தவப்புதல்வனைப் பெற்றெடுத்த தாங்கள் நிஜமாகவே பாக்கியசாலிதான்” என்றதும், அன்னையின் கண்கள் கலங்கிவிட்டன.

”ஏன் கண் கலங்குகிறீர்கள் அம்மா?”

”கலங்காம என்ன செய்ய? துறவியாகி விட்ட பட்டினத்தடிகளை அவன் தாய் துறந்துவிட்டதைப்போல், நானும் என் மகனை இந்த நாட்டுக்காகத் துறந்துவிட்டு நிற்கிறேனே!”

ஆர்வியின் குறிப்பு: இந்த பேட்டி 1962-க்கு முன்னால் வந்திருக்க வேண்டும். 1962-க்கு பிறகு காமராஜ் எந்த பதவியிலும் இல்லை. அந்த காலத்தில் 120 ரூபாய் என்பது அப்போது ஒரு ஆள் உயிர் வாழ சமாளித்துக் கொள்ளக் கூடிய பணம்தான். ஆனால் சொகுசு வாழ்க்கை கிடையாது. வந்து போகும் ஆட்கள் நிறைய இருந்தால் கஷ்டம்தான்.

ஐம்பதுகளில் டீச்சர் ட்ரெயினிங் போன என் அம்மாவுக்கு மாதம் நூறு ரூபாய் சம்பளம் வாங்க வேண்டும் என்பதுதான் கனவு. (எழுபதுகளில் ஸ்கூலில் படித்த எனக்கு ஃபோர் ஃபிகர் சாலரி – ஆயிரம் ரூபாய் சம்பளம் என்பது பெரிய விஷயம். அப்போதெல்லாம் மாட்ரிமோனியல்களில் ஃபோர் ஃபிகர் சாலரி என்று போடுவார்களாம். எண்பதுகளின் இறுதியில் டெண்டுல்கர் விளையாட வந்தார். அவருக்கு மஃபத்லால் ஒரு வேலை கொடுத்தது. அப்போது அவருக்கு ஃபைவ் பிகர் சாலரி என்று பெரிய செய்தியாக வந்தது.)

டோண்டு ராகவன் காமராஜ் பற்றி எழுதி இருக்கும் சில பதிவுகளை இங்கே காணலாம்.

காமராஜை பற்றி அவரது குடும்பத்தை சேர்ந்தவர்கள் இந்த தளத்தில் நிறைய எழுதி இருக்கிறார்கள். அந்த தளத்தில் உள்ள அபூர்வமான புகைப்படங்களுக்காகவாவது பாருங்கள்!

Advertisements